Η ήττα είχε και... συν
Τα θετικά που οφείλει να κρατήσει η Αγγλία από το ματς με την Ιταλία και η σημαντική απόφαση που καλείται να πάρει ο Χότζον, αναφορικά με τον απογοητευτικό Ρούνεϊ.
Από πλευράς ουσίας, τα πράγματα δεν πήγαν όπως θα τα ήθελαν οι Αγγλοι. Η ήττα (2-1) από την Ιταλία δυσκολεύει το έργο των «λιονταριών» στην προσπάθειά τους για πρόκριση, ωστόσο η εμφάνισή τους κόντρα στη «σκουάντρα ατζούρα» αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας για το μέλλον.
Πρώτα και κύρια, Ραχίμ Στέρλινγκ και Ντάνιελ Στάριτζ ήταν ότι φωτεινότερο είχαν να επιδείξουν οι Αγγλοι στο ματς του «Αρένα Αμαζόνια». Ειδικά ο πρώτος αποτέλεσε διαρκή πονοκέφαλο για τους Ιταλούς αμυντικούς, δείχνοντας σχεδόν κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα διάθεση να «μπουκάρει» και να εκθέσει κόσμο, με μεγάλο ατού του την ταχύτητα. Ο συμπαίκτης του στη Λίβερπουλ, Στάριτζ, κυρίως μετά το γκολ της ισοφάρισης που πέτυχε, απέκτησε αυτοπεποίθηση και έψαχνε συνεχώς την ευκαιρία να «πυροβολήσει». Από τα «πιτσιρίκια» των Αγγλων, ενθαρρυντική ήταν η εικόνα και του Μπάρκλεϊ.
Πριν την έναρξη του τουρνουά, οι Αγγλοι φίλαθλοι γνώριζαν τις αδυναμίες –και τις όποιες αρετές- αυτής της ομάδας, κατανοώντας ότι δύσκολα θα μπορέσει να πάει πολύ μακριά στη διοργάνωση. Ηθελαν, όμως, να δουν μια ομάδα που τουλάχιστον θα προσπαθεί να παίξει με πλάνο και να επιτεθεί σωστά. Αυτό το έκαναν το Σάββατο το «λιοντάρια».
Δημιούργησαν αρκετές φάσεις και αν η τελική πάσα ήταν καλύτερη τότε θα είχαν πιθανότητες ακόμα και για τη νίκη. Σίγουρα, υπάρχουν ακόμα πολλά πράγματα που πρέπει να δουλευτούν, μια και φάνηκαν αδυναμίες όταν η Ιταλία τραβήχτηκε πίσω για να κρατήσει το σκορ, όμως κανείς δεν μπορεί να πει ότι οι Αγγλοι δεν έδειξαν επικίνδυνοι.
Τα «λιοντάρια» έχασαν από έναν ισχυρό και μεγάλο αντίπαλο. Το παιχνίδι αυτός όμως ανήκει στο παρελθόν και αν θέλουν να προοδεύσουν πρέπει να κρατήσουν τα θετικά και να κοιτάξουν να διορθώσουν τα κακώς κείμενα. Η μεγαλύτερη «ανορθογραφία» της Αγγλίας στην πρεμιέρα της στο Μουντιάλ ήταν η παρουσία του Γουέιν Ρούνεϊ. Ο φορ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έβγαλε την ασίστ στον Στάριτζ, όμως αυτή ήταν και η μοναδική ουσιαστική συνεισφορά του. Ελάχιστη, αν αναλογιστούμε ότι πολλοί θα ήθελαν να τον δουν να μεταμορφώνεται σε ηγέτη αυτής της ομάδας.
Παίζοντας στην αριστερή πτέρυγα, για μεγάλο διάστημα αγνόησε τις αμυντικές υποχρεώσεις του, αφήνοντας τον Μπέινς εκτεθειμένο. Ακόμα, όμως, και όταν μετακινήθηκε στον άξονα απέτυχε να έχει θετική συμβολή, αφήνοντας μερικές φορές και τη θέση του στην κορυφή της επίθεσης, στην προσπάθειά του να… αναμειχθεί.
Πλέον, είναι ξεκάθαρα απόφαση του Χότζον αν θα συνεχίσει να στηρίζει τον θεωρητικά καλύτερο φορ του ή θα κάνει αυτό που επιβάλει η αγωνιστική παρουσία του Ρούνεϊ. Δηλαδή, να τον στείλει στον πάγκο…
ΥΓ: Ο Χότζον έχασε τη μάχη της τακτικής από τον Πραντέλι, ενώ… ελαφρώς άστοχη, ή αναποτελεσματική, μπορεί να χαρακτηριστεί η επιλογή του να ρίξει τον Χέντερσον πάνω στον Πίρλο.