Μπορούν να αισιοδοξούν (για το... 2018)

Με δεδομένο ότι η Αγγλία δεν είχε προκριθεί το 1994, συγκρίνουμε το εφετινό δείγμα με αυτά του 1998, του 2002, του 2006 και του 2010 και καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι τόση νεότητα, φορτωμένη μάλιστα με τόσο ταλέντο, δεν υπήρξε ποτέ.

Δεν αναφέρομαι μόνο στους παίκτες λίγο πάνω (Γουίλσιρ, Τζόουνς, Μπάρκλεϊ, Τσάμπερλεν) ή και λίγο κάτω (Στέρλινγκ, Σόου) από τα είκοσι. Ακόμα και ο 25άρης Στάριτζ ή ο 24χρονος Γουέλμπεκ είναι ουσιαστικά... new entries σε τέτοιες διοργανώσεις αφού στο προηγούμενο Μουντιάλ ήταν ακόμα φερέλπιδες νεαροί. Δεν υπολογίζονταν τότε ως λύσεις για την Εθνική Αγγλίας του Καπέλο που έφαγε τα μούτρα της στη Νότια Αφρική, αλλά στο μεταξύ έκαναν τόσο δρόμο (ειδικά ο Στάριτζ) ώστε να κρίνονται πλέον απαραίτητοι στην ομάδα του Χότζσον. Επομένως λογίζονται ως “ρούκις”, όσο και αν η ηλικία τους θεωρείται σχετικά ώριμη ποδοσφαιρικά.

Αν εξαιρέσεις τον Λιουκ Σόου, όλοι οι άλλοι οι “νέοι” δοκιμάζονται σε συνθήκες πρωταθλητισμού σε ομάδες των πρώτων επτά θέσεων της Πρέμιερ Λιγκ. Αλλά και ο 19χρονος αριστερός μπακ της Σαουθάμπτον, ο νεότερος της αποστολής, έχει καταφέρει ήδη να πείσει την “πιάτσα” ότι είναι κάτι ιδιαίτερο, γι’ αυτό και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι έτοιμη να δώσει γι’ αυτόν λεφτά που δεν έχουν δοθεί άλλη φορά στην Αγγλία για πλάγιο μπακ.

Ακόμα και ο Ρος Μπάρκλεϊ που μόλις πριν από έξι μήνες έκλεισε τα 20 και που δεν είχε άλλη τόσο γεμάτη σεζόν στην Εβερτον πριν από αυτήν που τελείωσε, δείχνει έτοιμος να πάρει το χρόνο του και την ευκαιρία του. Στην Αγγλία παρομοιάζουν την περίπτωσή του με αυτή του Πολ Γκασκόιν που δεν είχε προλάβει να παίξει αρκετά με την Εθνική πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, αλλά ο αείμνηστος Μπόμπι Ρόμπσον τον εμπιστεύθηκε στα ιταλικά γήπεδα και ο τότε 23χρονος μέσος της Τότεναμ έγινε η κυρίαρχη φυσιογνωμία της καλύτερης πορείας που έκαναν οι Αγγλοι σε Μουντιάλ μετά το 1966. Και, εδώ που τα λέμε, δε βλέπω και πολλούς στο μεσοεπιθετικό σύστημα του σημερινού αγγλικού ρόστερ που να είναι τόσο απαραίτητοι και τόσο αναντικατάστατοι, ώστε να μη χωρέσει ο Μπάρκλεϊ.

Ο Τζακ Γουίλσιρ είναι ένα αίνιγμα, αφού στα 22 και μισό μετράει ήδη μία μεγάλη “τρύπα” στην καριέρα του, εκείνη την απουσία από το καλοκαίρι του 2011 ως τα τέλη του 2012, λόγω ενός κατάγματος στον αστράγαλο. Ποιος να το έλεγε τότε ότι ο νεαρός που δεν κλώτσησε μπάλα όλη τη σεζόν 2011-12, θα βρισκόταν δύο χρόνια μετά στους 23 του Μουντιάλ; Κι όμως, η ποιότητά του αλλά και η ένδεια των Αγγλων σε λύσεις είναι τέτοιες, ώστε να τον καθιστούν απαραίτητο. Το ίδιο συμβαίνει και με τον συμπαίκτη του στην Αρσεναλ Αλεξ Οξλέιντ-Τσάμπερλεν που ακόμα δεν έχει κλείσει τα 21, αλλά κάνει τους Αγγλους να αγωνιούν για το αν θα ξεπεράσει τον τραυματισμό του από το πρόσφατο φιλικό με το Εκουαδόρ.

Για τον Στέρλινγκ και τον Στάριτζ, δεν έχουμε να πούμε πολλά. Έρχονται από μία οργιώδη σεζόν και θα μπορούσαν να έχουν πάει στη Βραζιλία ως πρωταθλητές Αγγλίας, αν δεν είχε... γλιστρήσει ο Τζέραρντ. Θα ήταν ίσως ευεργετικό για την Εθνική τους αν οι πέντε της Λίβερπουλ (συν τον Ρίκι Λάμπερτ που ήδη υπέγραψε στους “κόκκινους”) είχαν πάει στη Βραζιλία με τον αέρα του πρωταθλητή, καθώς η συγκεκριμένη ομάδα “κυριαρχεί” στο ρόστερ με πέντε παίκτες (που, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να βρεθούν όλοι μαζί και στην ενδεκάδα), αλλά η απώλεια του τίτλου δεν είναι κάτι που θα τους επηρεάσει ψυχολογικά. Οταν πας σε Παγκόσμιο Κύπελλο, ξεχνάς όλα τα άλλα.

Το 1998 οι Μπέκαμ, Νέβιλ, Σκόουλς, Μακ Μάναμαν και Οουεν ήταν αυτοί που αποτέλεσαν το νέο -και μάλιστα πολύ ποιοτικό –αίμα της Εθνικής Αγγλίας στο Μουντιάλ της Γαλλίας και η πορεία τους θα μπορούσε να έχει διαρκέσει πολύ, αν δεν υπήρχε η άτυχη βραδιά στο Σεντ Ετιέν με τον άδικο αποκλεισμό από την Αργεντινή στα πέναλτι. Τέσσερα χρόνια μετά, στην Απω Ανατολή, οι Ασλεϊ και Τζο Κόουλ, ο Ρίο Φέρντιναντ, ο Στίβεν Τζέραρντ, ο Γουέιν Μπριτζ και ο Οουεν Χάργκριβς έπαιρναν το βάπτισμα.

Το 2006, ο (τραυματίας και σαφώς επηρεασμένος) Ρούνεϊ, ο Λένον, ο Ντάουνινγκ και ο 17χρονος Γουόλκοτ που δεν έπαιξε καθόλου, είχαν αποτελέσει τα νέα και ταυτόχρονα νεαρά πρόσωπα του ρόστερ που πήγε  στη Γερμανία με φουσκωμένα πανιά αλλά έκανε άλλη μια τρύπα στο νερό. Οσο για την  ομάδα του Καπέλο το 2010, μόνο οι κεντρικοί αμυντικοί Μάθιου Απσον και Μάικ Ντόουσον θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως “νέο αίμα”. Η καταστροφή ήρθε μάλλον φυσιολογικά...

Οσο περνούσαν τα χρόνια και όσο η Πρέμιερ Λιγκ γέμιζε από ξένους, τα ονόματα των νέων παικτών στα μουντιαλικά ρόστερ της Αγγλίας ήταν όλο και λιγότερο εντυπωσιακά, αφού ο χώρος για τα ντόπια ταλέντα όλο και λιγόστευε στις ομάδες της κατηγορίας αυτής. Και ειδικά σε αυτές που πρωταγωνιστούσαν. Τώρα, όμως, που τα πολλά λεφτά για ξένα αστέρια τα δίνουν λίγοι (Μάντσεστερ Σίτι και Τσέλσι) και που έχουν εμφανιστεί μεγάλα πορτοφόλια και εκτός Αγγλίας (Μονακό, Παρί Σεν Ζερμέν συν τις... παραδοσιακές Ρεάλ, Μπαρτσελόνα και Μπάγερν) για να προσελκύουν τα μεγάλα ονόματα των μεταγραφικών παζαριών, οι Αγγλοι αναγκάστηκαν να στραφούν στα δικά τους “προϊόντα” και να εμπιστευθούν ξανά τους Βρετανούς ποδοσφαιριστές.

Επιμένω να πιστεύω ότι η Αγγλία δεν θα πάει πολύ μακριά στο Παγκόσμιο Κύπελλο, αφού η ποιότητα των νεαρών που διαπιστώνουμε δεν είναι αρκετή για να γίνουν  μεγάλα πράγματα. Αυτή η ομάδα στερείται κλάσης και προσωπικοτήτων και αμφιβάλλω ακόμα και αν θα περάσει από τον όμιλο με Ιταλία, Ουρουγουάη και Κόστα Ρίκα. Για το επόμενο Μουντιάλ όμως στη Ρωσία, όταν οι σημερινοί νεανίες θα έχουν ωριμάσει πια, οι Αγγλοι μπορούν να αισιοδοξούν. Αρκεί να προκριθούν σε αυτό...