Ο,τι πληρώνεις, παίρνεις...

Στο ποδόσφαιρο, όμως, ισχύει ο αμείλικτος νόμος που λέει πως “ό,τι πληρώνεις παίρνεις” κι έτσι το εισιτήριο για την Πρέμιερ Λιγκ το πήρε η ομάδα με μπάτζετ σχεδόν διπλάσιο και με το μεγαλύτερο ανάμεσα σε 24 ομάδες. Κι αν μιλάμε ειδικά για την εικόνα και την εξέλιξη του τελικού του περασμένου Σαββάτου στο Γουέμπλεϊ, αυτές αποτελούν την απόλυτη επιβεβαίωση του ρητού που ανέφερα πιο πάνω.

 

Ελληνικό κανάλι δεν έδειξε τον αγώνα και ο πολύς κόσμος δεν έχει εικόνα. Δεν θα κάνω καμιά ιδιαίτερη ανάλυση, αλλά θα πω απλά ότι η Ντέρμπι ήταν καλύτερη και είχε την συντριπτική κατοχή και τις μεγάλες ευκαιρίες, όμως της έλειψαν η αποτελεσματικότητα και το φονικό ένστικτο. Η Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, όμως, με μια ενδεκάδα πολύ πιο έμπειρη και με παίκτες που είχαν στην πλειοψηφία τους σοβαρή προϋπηρεσία στην Πρέμιερ Λιγκ, κατάφερε να διαχειριστεί όλες τις... κρίσεις: και το μισάωρο με δέκα παίκτες λόγω της αποβολής του Ο Νιλ, αλλά και τις δύσκολες στιγμές που πέρασε η περιοχή της, όταν ο πρώην διεθνής Αγγλος τερματοφύλακας Ρόμπερτ Γκριν στάθηκε στο ύψος του.

 

Εκεί, όμως, που φάνηκε η διαφορά ατομικής κλάσης και εμπειρίας, ήταν στη φάση του γκολ που έδωσε τη νίκη στην ΚΠΡ των δέκα παικτών στις καθυστερήσεις του αγώνα. Η άμυνα της Ντέρμπι (η χειρότερη, για να τα λέμε και όλα, ανάμεσα στις επτά ομάδες που κέρδισαν απευθείας την άνοδο ή τη διεκδίκησαν στα μπαράζ) λειτούργησε άθλια όταν ο Χόιλετ άδειασε Μπάξτον και Φορσάιθ από δεξιά και κυρίως όταν ο Μάρτιν Κίο έκανε την εγκληματική... απόκρουση-ασίστ στον Μπόμπι Ζαμόρα.

Ο τελευταίος, αν και από τους επιθετικούς που είχαν γίνει... ανέκδοτα στην Πρέμιερ Λιγκ για τη δυστοκία τους, στόχευσε ψύχραιμα και εύστοχα, για να στείλει την ομάδα του πίσω στα σαλόνια. Επιπλέον, μιλάμε για έναν παίκτη που είχε έρθει από τον πάγκο, έναν πάγκο επίσης γεμάτο από παίκτες πρώτης διαλογής -άλλη μια απόδειξη του τι όπλα παρέταξε κάθε πλευρά.

 

Ο Χάρι “Χουντίνι” Ρέντναπ πρόσθεσε ένα ακόμα μεγάλο επίτευγμα σε μια μακρά πορεία επιτυχιών. Η ΚΠΡ επιστρέφει και ήδη οι στόχοι μεταγραφικοί στόχοι είναι μεγάλοι: Σκοτ Πάρκερ, Τζο Κόουλ, Ρίο Φέρντιναντ και ό,τι άλλο... μιλάει αγγλικά. Μόνο που η περσινή εμπειρία της συγκεκριμένης ομάδας, η οποία έπεσε κατηγορία με ένα ρόστερ που θα μπορούσε, βάσει ατομικής αξίας παικτών, να έχει τερματίσει άνετα στη μέση, θα πρέπει να διδάξει για το μέλλον.

 

Και κάτι τελευταίο. Ξέρω  ότι οι παραδόσεις είναι ιερές στην Αγγλία και ότι το σύστημα της προαγωγής από Τσάμπιονσιπ, Λιγκ 1 και Λιγκ 2 έχει καθιερωθεί και έχει προσφέρει μεγάλες συγκινήσεις. Ομως, το να παίζεις την άνοδο στον χρυσοφόρο παράδεισο της Πρέμιερ σε μια “ζαριά” ενενήντα λεπτών μετά από έναν εξαντλητικό μαραθώνιο 48 αγώνων συνολικά, είναι λίγο απάνθρωπο. Το δράμα που έζησαν οι παίκτες και οι οπαδοί της Ντέρμπι το περασμένο Σάββατο, δεν το εύχεσαι ούτε στον εχθρό σου...