Ο Μάρτιος των τελευταίων ευκαιριών
Πέρσι τον Απρίλη, τη μέρα που ταξίδευα στο Μάντσεστερ για να δω τον αγώνα που έμελλε να αποτελέσει το τελευταίο βήμα για την κατάκτηση του τίτλου από τη Γιουνάιτεντ, το 3-0 επί της Αστον Βίλα, μια παρέα φίλων, Ελλήνων οπαδών της Λίβερπουλ, επέστρεφε μέσω του ίδιου αεροδρομίου, του Μάντσεστερ, από το 2-2 της ομάδας τους με την Τσέλσι.
Οταν συνάντησα τυχαία, στην Αθήνα πια λίγες μέρες αργότερα, κάποιον από την... άλλη παρέα και μου είπε για το πόσο ωραία είχαν περάσει στο Λίβερπουλ εκείνο το Σαββατοκύριακο, είχα απαντήσει προκλητικά και χαιρέκακα ότι “εμείς δεν περάσαμε τόσο σούπερ, αλλά είδαμε έναν γύρο θριάμβου”. Κι αν μου έλεγες εκείνη τη στιγμή ότι έντεκα μήνες μετά οι δύο ομάδες θα είχαν ανταλλάξει θέσεις και ρόλους, θα διέκοπτα τη συζήτηση ως εντελώς άκυρη.
Δέκα αγωνιστικές έμειναν για τη λήξη της εφετινής Πρέμιερ Λιγκ και ήδη οφείλω να παραδεχθώ ότι έχω πέσει έξω σε μία από τις εκτιμήσεις που επανειλημμένα είχα διατυπώσει μέσω αυτής της στήλης. Ακόμα και μέχρι πριν από ένα μήνα δήλωνα βέβαιος ότι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα ξεπερνούσε τη Λίβερπουλ στη μάχη της 4ης θέσης, όμως οι 14 βαθμοί, έστω και με έναν αγώνα λιγότερο, δεν καλύπτονται. Και η Γιουνάιτεντ που ετοιμάζεται για μία σεζόν χωρίς Τσάμπιονς Λιγκ (ενδεχομένως και χωρίς Γιουρόπα Λιγκ, αλλά θεωρώ μικρό το κακό για λόγους που θα αναλύσω εάν και εφ’ όσον προκύψει κάτι τέτοιο) θα βρεθεί σε θέση να παίξει τον άχαρο ρόλο του ρυθμιστή, για πρώτη φορά μετά από πολλά πολλά χρόνια.Εδώ και δύο δεκαετίες, η Λίβερπουλ προσπάθησε επανειλημμένα να στερήσει από τη Γιουνάιτεντ έναν τίτλο που η ίδια δεν μπορούσε να διεκδικήσει, όμως ήδη υπολείπεται κατά δύο κατακτήσεις του πιο μεγάλου ιστορικού της αντιπάλου. Και ίσως τα πράγματα να ήταν ακόμα χειρότερα, αν δεν της είχε κόψει το δρόμο σε κάποιες περιπτώσεις, όπως το 1992, με το 2-0 στο Ανφιλντ την προτελευταία αγωνιστική ή το 1998 με το 1-1 στο Ολντ Τράφορντ. Μεγάλο Σάββατο και Μεγάλη Παρασκευή ημών των ορθοδόξων αντίστοιχα...
Να όμως που ο Μάρτιος που μόλις άρχισε, γίνεται κομβικός για τη Γιουνάιτεντ. Όχι μόνο επειδή καλείται να γλιτώσει την ξεφτίλα του αποκλεισμού από τον Ολυμπιακό, αλλά και γιατί υποχρεούται να κόψει τον δρόμο σε Λίβερπουλ και Μάντσεστερ Σίτι, τις οποίες υποδέχεται στις 16 και 25 του μήνα αντίστοιχα στο Ολντ Τράφορντ. Μέσα σε δέκα μέρες, δεν παίζονται απλώς πολλά. Παίζονται τα πάντα!Ειλικρινά δεν ξέρω αν αυτή η κατάχλωμη ομάδα μπορεί να φέρει βόλτα έστω τον Ολυμπιακό –πόσω μάλλον τη Σίτι ή τη Λίβερπουλ. Βλέποντας τους δύο ιστορικούς αντιπάλους της να επιβάλλουν την ανωτερότητά τους επί των Σάντερλαντ και Σαουθάμπτον αντίστοιχα, σκεφτόμουν ότι θα πρέπει να αλλάξουν πολλά μέχρι την ώρα που θα τους βρει μπροστά της. Κι αν για τη Σίτι μπορεί να ελπίζει ότι οι τέσσερις αναμετρήσεις που την περιμένουν σε τρία μέτωπα (Πρωτάθλημα, Κύπελλο και η –μάλλον τυπικής σημασίας- ρεβάνς με τη Μάντσεστερ Σίτι) θα την φθείρουν, για τη Λίβερπουλ δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Μετά την επίδειξη ποιότητας και ισχύος στο “Σεντ Μέρι’ς” οι κόκκινοι έχουν δεκαπέντε μέρες μπροστά τους για να προετοιμαστούν για τον αγώνα που ίσως να αποτελεί γι’ αυτούς τον αγώνα της εικοσαετίας!
Μια νίκη στο Ολντ Τράφορντ την άλλη Κυριακή, μπορεί να είναι ακόμα και το κλειδί της κατάκτησης του τίτλου. Μια ήττα μπορεί ακόμα και να επιτρέψει στην Τότεναμ να ελπίζει σε... κλοπή της τέταρτης θέσης –αν και τα “κουκιά” μάλλον δεν της βγαίνουν. Ο Σουάρες και η παρέα του ονειρεύνται να κάνουν το πιο μεγάλο βήμα πάνω από το πτώμα του πιο μεγάλου εχθρού και ο Μόιες ξέρει ότι αυτά τα τρία εντός έδρας στις 16, 19 και 25 Μαρτίου είναι ό,τι του απέμεινε για να αποδείξει ότι μπορεί να αλλάξει (κάτι από) τη ροή των πραγμάτων.Ο Ολυμπιακός και η Μάντσεστερ Σίτι είναι εξίσου υψηλού... κόστους ραντεβού για τη Γιουνάιτεντ, αλλά για την ώρα μπορούν να περιμένουν. Επονται χρονικά –και ίσως όχι μόνο. Το πέρασμα της Λίβερπουλ από το Σαουθάμπτον ήταν άλλη μια απόδειξη ότι το ταβάνι αυτής της ομάδας μπορεί να είναι πολύ υψηλό και η Γιουνάιτεντ οφείλει, αφού τα θαλάσσωσε σε όλα τα άλλα μέτωπα, να δείξει τουλάχιστον πυγμή σε αυτό: στο να μην αφήσει την ιστορική της αντίπαλο να ξαναγίνει πρωταγωνίστρια.