Αρχίζει να... μοιάζει με φαβορί

Ακόμα και τώρα, με την Αρσεναλ να “χρωστάει” το ματς στο Βίλα Παρκ, δεν είναι βέβαιο ότι η επόμενη αγωνιστική θα την βρει πρώτη.

 

Από τότε, όμως, που την... απέκλεισα ως διεκδικήτρια μέχρι τώρα που γράφω, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Ακόμα και χωρίς τον Κουν Αγουέρο για πάνω από ένα μήνα, συνεχίζει να εντυπωσιάζει στα Ιστλαντς, αλλά εμφανίζεται και πολύ πιο ισχυρή μακριά από την έδρα της, με τέσσερις νίκες στα τελευταία πέντε εκτός έδρας ματς (στις έδρες των Γουέστ Μπρομ, Φούλαμ, Σουόνσι και Νιούκαστλ) και μόνο μια ισοπαλία στο Σάντερλαντ.

 

Ο Κουν επιστρέφει, ο Χαρτ είναι και πάλι εγγύηση, ο φόβος των εκτός έδρας νικήθηκε και για πολλούς η Σίτι των 59 γκολ στα 21 ματς είναι φαβορί. Δεν θα βιαστώ, όμως, να συνηγορήσω, όσο βλέπω την Τσέλσι να κάνει τη δουλειά της, έστω και χωρίς να σε γοητεύει τόσο. Θα το ξαναπώ ότι οι “μπλε” του Μουρίνιο έχουν χάσει αλλά δεν έχουν πετάξει βαθμούς, όπως η Σίτι, η οποία θυμίζουμε ότι έχει ακόμα να πάει στις έδρες των Αρσεναλ, Λίβερπουλ, Τότεναμ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Εβερτον. Μπορεί να έχει βελτιώσει τις εκτός έδρας επιδόσεις της, αλλά θέλω να τη δω και σε αυτές τις αποστολές.

 

Για την ώρα, τη θεωρώ φαβορί μόνο για να σπάσει το ρεκόρ της Τσέλσι από το 2010. Η τότε ομάδα του Κάρλο Αντσελότι είχε πετύχει 103 γκολ και η σημερινή του Εμανουέλ Πελεγκρίνι έχει ήδη έναν μέσο όρο μεγαλύτερο από εκείνον της Τσέλσι. Αν συνεχίσει να βάζει 2,81 γκολ ανά αγώνα, τα μαθηματικά λένε ότι θα ξεπεράσει τα 106 γκολ, αλλά δεν είναι αυτό που απασχολεί τους γαλάζιους. Θέλουν ξανά τον τίτλο και απέναντί τους έχουν αντιπάλους με εμπειρία στο αντικείμενο, την Τσέλσι και την Αρσεναλ, έστω και αν οι μεν έχουν τέσσερα χρόνια να γευτούν αυτή τη χαρά και οι δε έχουν αισίως δέκα.

 

Η σοβαρότητα και η ποιότητα της Τσέλσι, η... εγγύηση που λέγεται Μουρίνιο και που έχει ήδη κατακτήσει τίτλους σε τέσσερα μεγάλα πρωταθλήματα και το πρόγραμμά της που είναι ελαφρώς καλύτερο, μου επιτρέπουν να μην παρασύρομαι από το ωραίο στο μάτι ποδόσφαιρο της Σίτι. Επίσης, η ανθεκτικότητα που έδειξε η Αρσεναλ μέσα στις γιορτές, όταν οι αρχικές απανωτές γκέλες της μάς έκαναν να πιστέψουμε ότι ξεφούσκωσε, με υποχρεώνει να τη θεωρώ διεκδικήτρια, ακόμα και αν δε νικήσει απόψε στο Βίλα Παρκ.

Αυτές τις τρεις θεωρώ διεκδικήτριες και βλέπω ότι η καθεμιά έχει ατού που οι άλλες δύο δεν έχουν. Γι’ αυτό και πιστεύω ότι θα αργήσουμε πολύ να μάθουμε τον πρωταθλητή. Ισως να περιμένουμε και μέχρι την τελευταία Κυριακή, όπως το 2012, το 2010 και το 2008. Κι αν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχε έστω γερό τον Φαν Πέρσι (κι ας είχε όλο αυτό το υπόλοιπο εφετινό... χάλι της) οι διεκδικήτριες θα ήταν τέσσερις. Αλλά για τη Γιουνάιτεντ θα τα πούμε μέσα στην εβδομάδα.

 

ΥΓ1 Και επειδή εγώ ανήκω σε μια γενιά που έβλεπε ελληνικό ή ξένο ποδόσφαιρο σε γήπεδα-χωράφια, με παίκτες-τσεκούρια, με κανονισμούς που δεν επέτρεπαν να είναι το παιχνίδι τόσο γρήγορο, οργανωμένο και τέλειο σαν να να βγαίνει από... γραμμή παραγωγής, προτιμώ να βλέπω τη Λίβερπουλ παρά τη Σίτι ή την Τσέλσι. Γι’ αυτό δεν συμπάθησα ποτέ και αυτή την γεωμετρική τελειότητα της Μπαρτσελόνα.

 

Τα ματς της Λίβερπουλ είναι πιο κοντά σε αυτό που εννοούμε όταν λέμε “μπάλα”. Με μπαλαδόρους στην επίθεση, αλλά και με... γκελαδόρους στην άμυνα. Με έναν τερματοφύλακα να βγάζει το άπιαστο και μετά από δύο λεπτά να τρώει το εύκολο. Δεν ξέρεις ποτέ ποιος θα νικήσει, δεν είσαι ποτέ σίγουρος ότι δεν θα χάσει αυτός που προηγήθηκε, δεν μπορείς να θεωρήσεις μη αναμενόμενο τίποτα από όσα βλέπεις. Δεν ξέρω πόση βενζίνη έχει ακόμα, αλλά αυτό πρέπει να νιάζει τους οπαδούς της, όχι εμένα. Οσο έχει, θα την προτιμώ για τηλεθέαση.  Στο κάτω-κάτω, ο σωστός οπαδός, όσο έχει ανάγκη να βλέπει την ομάδα του, άλλες τόσες επιβάλλεται να βλέπει και τον αιώνιο “εχθρό ” του.

 

ΥΓ2 Σχόλια για διαιτησία μην περιμένετε αν δεν γίνει κάτι πολύ χοντρό. Ναι, κακώς ακυρώθηκε η γκολάρα του Τιοτέ, αλλά δεν θα αλλάξει η ιστορία του πρωταθλήματος από μια βλακεία ενός πλαϊνού.