Το διαχρονικό βαρίδιο της ηττοπάθειας

Η ζωή είναι ασφυκτικά γεμάτη από ποικιλόμορφες και ιδιάζουσες στιγμές. Στιγμές που κινούνται στο χώρο και στο χρόνο ανέμελα, ατίθασα, αχαλίνωτα. Άλλες από αυτές είναι ντυμένες με χρυσοποίκιλτα φορέματα, άλλες φορούν απλοϊκούς μανδύες σε μουντές αποχρώσεις.

 

Η συνεχής και αδιάκοπη ροή πολλών μικρών στιγμών, δημιουργεί την ενιαία αλυσίδα της ζωής. Μία αλυσίδα που δύναται ο καθείς να την αγγίξει σφιχτά ή στωικά και οικειοθελώς να την παρατηρεί με τη θωρακισμένη σιγουριά της αποστάσεως.  Πάντως η ανθρώπινη ζωή ασφυκτιά από στιγμές, από μικρές, χιλιάδες, άπειρες στιγμές. Και είναι ακριβώς η δική τους υπόσταση που βαφτίζει τα γεγονότα ιστορία, που δημιουργεί μνήμες, που γαλουχεί γενιές και γενιές, που χτίζει συνειδήσεις, που κατακρημνίζει είδωλα.

 

Από αυτόν τον άγραφο, πλην καθημερινώς επιβεβαιωμένο κανόνα ζωής, δεν θα μπορούσε να ξεφύγει το ποδόσφαιρο. Άλλωστε  το ποδόσφαιρο έχει αγαπηθεί παράφορα από το φίλαθλο κοινό για τον λόγο της καθρεπτικής ιδιότητας που φέρει όσο αναφορά τις ομοιότητες με την κοινωνική ζωή. Και στο χώρο της στρογγυλής θεάς, οι στιγμές παίζουν το ρόλο της δακρυσμένης ιέρειας: Ένα εκρηκτικό αμάλγαμα εγωιστικών προκλήσεων και αισθησιακής συγκίνησης. Όσο κι αν φαίνεται φιλοσοφικά ατέρμονο και κοινωνικώς ασύμβατο, μία τέτοια μορφή μου θυμίζει η Λίβερπουλ. Μία θλιμμένη πριγκίπισσα που έχει εμπλακεί στον αλύγιστο ιστό των αναίσθητων στιγμών. Και όσο ο χρόνος κυλά, τόσο περισσότερο οι «κόκκινοι» δικαιολογούν αυτή την άτυπη προσομοίωση.

 

Η Λίβερπουλ φαίνεται να είναι ανήμπορη να αντέξει το βαρύ φορτίο του πρωταθλητισμού. Οι άπειρες ενωμένες μικροστιγμές της τελευταίας 20ετίας, έχουν εγκατασταθεί στα εσωτερικά του οργανισμού της σαν μεταλλαγμένος ιός. Μία ασθένεια που παρά την λήψη φαρμακευτικής αγωγής,  εμφανίζεται ανίατη. Η Λίβερπουλ, με την ιστορικά πολύ βαριά φανέλα, αγγίζει τον τίτλο, αγγίζει την αίσθηση ότι βρίσκεται κοντά στον τίτλο, και ξάφνου ζαλίζεται, χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της, πέφτει και συνθλίβεται. Δεν αντέχει το άγχος της πρώτης θέσης, δείχνει να έχει υιοθετήσει στο DNA της την αποδοχή της ήττας. Η κραταιά και κυρίαρχη  Λίβερπουλ, έχει πέσει μόνιμο θύμα των στιγμών της. Η σύγχρονη ιστορία της έχει γίνει μία εκδικητική μέγγενη που τείνει να την πνίξει, αποσπώντας το δικαίωμα στην αναπνοή. Το πρωτάθλημα Αγγλίας έχει λάβει μυθικές διαστάσεις στα μάτια των παραγόντων, των παιχτών και των φιλάθλων. Στη ψυχή και στο νου τους, αποτελεί την τέλεια μεταφορά του ταξιδιού για το χρυσόμαλλο δέρας. Είμαι σίγουρος πως αν οι παίχτες της ομάδας έχουν μελετήσει αρχαιοελληνικούς μύθους, θα ταυτίζουν τους εαυτούς τους με τους αργοναύτες. Η ψυχοσύνθεσή τους, κάπου εκεί κινείται, σε όρια μυθικά.

 

Δύο ήττες δεν σβήνουν μία δυνατή εκκίνηση. Η απόσταση από την κορυφή είναι ακόμη μικρή. Καμία ελπίδα δε χάθηκε και φυσικά τίποτα δεν κρίθηκε. Δύο δύσκολα παιχνίδια, δύο εντός προγράμματος θα λέγαμε ήττες. Όμως είναι φανερό ότι στα πιο κρίσιμα ματς, ο νόμος των ενωμένων στιγμών έπαιξε το ρόλο του. Ένα ρόλο καταλυτικό από ότι φαίνεται. 

Πριν κερδίσει εντός του αγωνιστικού χώρου, η Λίβερπουλ πρέπει να δώσει μία άνιση μάχη με την πρόσφατη ιστορία της. Πρέπει να σβήσει τις στιγμές. Πρέπει να δημιουργήσει, καινούριες, αμόλυντες, καθαρές. Θα είναι το πρώτο βήμα για τον τίτλο.

 

ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΛΑΜΑΝΙΩΤΗΣ