To... βαλκανικό αίμα που λέγαμε

Αυτή την περίπου μιάμιση αράδα, την είχα χωρέσει μέσα σε ένα εγκωμιαστικό , κατά τα λοιπά, σχόλιο για τον Αντνάν Γιανουζάι, μετά από εκείνο το αποθεωτικό ντεμπούτο του στο Σάντερλαντ πριν από περίπου τρεις μήνες. Μπορεί τα μάτια μου και τα μάτια όλων μας να ήταν μαγεμένα από όσα είχε κάνει ο μικρός, σκοράροντας δύο φορές στην ανατροπή της Γιουνάιτεντ, αλλά εγώ είχα διακρίνει  κάτι που από την αρχή φοβόμουν ότι μπορεί στο μέλλον να αποτελέσει μια σοβαρή “σκιά” πάνω από μια προδιαγραφόμενη ως λαμπρή καριέρα.

 

Και να που, μόλις δώδεκα εβδομάδες αργότερα, ο 19χρονος Κοσοβάρος από το Βέλγιο έχει σπάσει ένα θλιβερό ρεκόρ: με μόνο 14 αγώνες στην Πρέμιερ Λιγκ, είναι ήδη δεύτερος (σε απόλυτους αριθμούς, αλλά πρώτος σε μέσο όρο) σε κίτρινες κάρτες για... βουτιές από τον Αύγουστο του 2008 και μετά! Εχει ήδη πέντε παρατηρήσεις και οι τρεις από αυτές είναι για προσπάθειες να εκμαιεύσει κάποιο σφύριγμα του διαιτητή. Περισσότερες από αυτόν είχε μόνο ο Γκάρεθ Μπέιλ, συνολικά επτά όταν έπαιζε στην Τότεναμ, αλλά σε πέντε χρόνια καριέρας στην Πρέμιερ. Και ο Φερνάντο Τόρες έχει επίσης τρεις, επίσης όλες μέσα σε αυτή την τελευταία πενταετία με Λίβερπουλ και Τσέλσι!

 

Στην επομένη της αγωνιστικής της Πρωτοχρονιάς στην Πρέμιερ Λιγκ, θα ήθελα να έχω άλλα θέματα για να επισημάνω, όμως ακόμα και στην Αγγλία η κουβέντα έχει αρχίσει εδώ και πολύ καιρό να γίνεται πολύ έντονη για το πόσο βλάπτει το άθλημα και το πρωτάθλημα το συγκεκριμένο φαινόμενο. Η μαζική εισροή ξένων παικτών, προπονητών και ιδιοκτητών στο νησί μπορεί να εκτόξευσε την εμπορικότητα και την ποιότητά του, αλλά μετέφερε και.. ιούς που ειδικά στην Αγγλία θεωρούνταν... θανατηφόροι για την εικόνα της Πρέμιερ Λιγκ.

 

Δεν είναι μόνο ότι τα αγγλικά γήπεδα γέμισαν από Βαλκάνιους και Λατίνους που κουβαλάνε στο DNA τους την... απάτη. Είναι  ότι “χάλασαν” και τους ντόπιους που από κάποια στιγμή κατάλαβαν πως οι Αγγλοι διαιτητές, σε μεγάλο βαθμό ανυποψίαστοι μέχρι πριν από πριν λίγα χρόνια με τι νέα... φρούτα είχαν μπλέξει, πείθονταν πολύ εύκολα από τις δραματικές πτώσεις κάποιων επιτήδειων και παρασύρονταν σε λάθος αποφάσεις.

 

Kάπως έτσι χάθηκε η μπάλα, με αποτέλεσμα να μην ξέρεις πλέον τι είναι ανατροπή και τι “θέατρο”. Και ακριβώς επειδή κάποιοι  έχουν χάσει την... αξιοπιστία τους, όπως ο Γιανουζάι και ο Γιανγκ, συχνά δέχονται αληθινά φάουλ ή πέναλτι, όπως αυτά στο πρόσφατο ματς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με την Τότεναμ στο “Ολντ Τράφορντ”, τα οποία οι διαιτητές δεν τα... πιστεύουν.

 

Θυμάμαι τον Βασίλη Μπορμπόκη, διακεκριμένο... βουτηχτή των ελληνικών γηπέδων, να μου εξηγεί προ δεκαπενταετίας πόσο άσχημα ένιωσε όταν ακόμα και οι ίδιοι οι συμπαίκτες του στην  Ντέρμπι Κάουντι τον παρατηρούσαν την ώρα του αγώνα για τις εύκολες βουτιές του. Τώρα πια, έχουν μείνει να διαμαρτύρονται μόνο κάτι... ρομαντικοί σχολιαστές της Πρέμιερ Λιγκ, πρώην ποδοσφαιριστές από τα χρόνια της “αθωότητας” του αγγλικού ποδοσφαίρου.

 

Θυμάμαι επίσης τον νυν τεχνικό της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Ντέιβιντ Μόιες να ρωτάει με απορία, στη συνέντευξη τύπου μετά το 4-0 της Εβερτον επί της ΑΕΚ πριν από τέσσερα χρόνια στο “Γκούντισον Παρκ”, γιατί οι παίκτες της ελληνικής ομάδας έπεφταν κάτω τόσο εύκολα. Τώρα πια, πρέπει να αποδείξει και αυτός ότι έχει τον τρόπο να κόψει τις κακές συνήθειες σε αυτό το 19χρονο διαμάντι που έχει στα χέρια του και να το βοηθήσει να λάμψει μόνο για... νόμιμες δραστηριότητες.

 

Βέβαια – για να πούμε και μια κουβέντα για την υπόλοιπη επικαιρότητα- ο Σκωτσέζος έχει πιο σοβαρά προβλήματα να λύσει σε αυτή την πρώτη (και μάλλον εφιαλτική) εμπειρία του στον πιο απαιτητικό πάγκο του αγγλικού ποδοσφαίρου. Η Γιουνάιτεντ που πέρσι είχε χάσει σε όλη τη σεζόν 25 βαθμούς, έχει ήδη χάσει –στα μισά αυτής- 26 (οι 16 εντός έδρας) και οι στόχοι που περνούν μέσα από το Πρωτάθλημα (τίτλος και πρόκριση στο επόμενο Τσάμπιονς Λιγκ) χλωμιάζουν αισθητά.

 

Αλλά δεν ήταν καινούργια όσα συνέβησαν στο Ολντ Τράφορντ. Τα βλέπουμε τακτικότατα από το φθινόπωρο και δώθε. Οπως δεν είναι καινούργιο ότι η Λίβερπουλ θα φλερτάρει όλο και περισσότερο με το σεντόνι (αλλά με τίποτα περισσότερο κατ’ εμέ) όσο ο Λουίς Σουάρες έχει καλή φόρμα και... σώας τας φρένας.

 

Αν είδαμε κάτι καινούργιο σε αυτές τις εορταστικές αγωνιστικές, είναι ο χαρακτήρας της Αρσεναλ και η συνέπεια της Μάντσεστερ Σίτι (και) στα εκτός έδρας. Ακόμα και χωρίς τον Αγουέρο, κατάφερε να κάνει για πρώτη φορά back to back νίκες μακριά από τα Ιστλαντς και μένει σταθερά ένα βαθμό πίσω από την ομάδα του Αρσέν Βενγκέρ. Αλλά και η Αρσεναλ, με ανατροπή στο Απτον Παρκ, με “άσχημη” πλην όμως πολύτιμη νίκη στο Νιούκαστλ και με νίκη χαρακτήρα κόντρα στην Κάρντιφ, απάντησε υποδειγματικά στα... δικαιώματα που η ίδια είχε δώσει όταν είχε αρχίσει να δυσκολεύει το πρόγραμμά της λίγο πριν τις γιορτές.

 

Ειδικά αυτό το γκολ του Νίκας Μπέντνερ λίγο πριν τη λήξη που ουσιαστικά καθάρισε τη μπουγάδα, απέδειξε ότι η Αρσεναλ έχει, αν χρειαστεί, τόσο βάθος πάγκου όσο δεν θα το πίστευε ούτε ο... Βενγκέρ. Και αυτό το μαντάτο είναι το καλύτερο πρωτοχρονιάτικο δώρο που θα μπορούσε να πάρει ο Αλσατός. Χωρίς αυτό, βέβαια, να σημαίνει ότι δε χρειάζεται να ψάξει για μπακ-απ του Ζιρού, τώρα που μπήκε ο Γενάρης. Καλή χρονιά σε όλους.