Μέσα σε 65 ώρες!

Σήμερα αποφάσισα, εκτάκτως, να πω αυτά που οι περισσότεροι θα απέφευγαν να πουν και που στα αυτιά του κοινού ακροατή μπορεί να ακουστεί ως φτηνή δικαιολογία ή ως απλοϊκή ανάγνωση, από αυτές που συγχωρούνται σε έναν απλό φίλαθλο αλλά όχι σε έναν επαγγελματία δημοσιογράφο.

 

Η Γιουνάιτεντ, όπως έχω ξαναγράψει, είναι μια ομάδα που τη βλέπεις και... νυστάζεις: με θλιβερά άκρα, χλωμή στον άξονα, με τον Φαν Πέρσι να σέρνεται και με μια άμυνα που έμεινε αλώβητη μόνο σε τρία από τα 15 ματς ως τώρα. Αλλά μέσα σε όλα αυτά έχει και πολλή γκαντεμιά!

 

Εβλεπα τον αγώνα της Λίβερπουλ με τη Γουέστ Χαμ και συγκεκριμένα τα πρώτα δύο γκολ που ουσιαστικά έγειραν υπέρ της τον αγώνα. Ενα αυτογκόλ του Ντεμέλ και ένα γκολ του Σακό με το... μπούτι. Λίγο νωρίτερα, είχα δει τη Γιουνάιτεντ να σημαδεύει το δοκάρι, κάτι που είχε συμβεί δύο φορές και στο ματς με την Εβερτον δυόμιση μέρες νωρίτερα. Για να είμαστε και δίκαιοι, έχει και ατυχία, εκτός από όλα τα άλλα. Οπως είχε και στο 91’ του ματς στο Κάρντιφ, στην ισοφάριση των γηπεδούχων.

 

Βέβαια, όταν έχεις 32 τελικές προσπάθειες, όπως η Λίβερπουλ, δικαιούσαι να σκοράρεις όπως θέλεις. Κι όταν  έχεις οκτώ, όπως η Γιουνάιτεντ, δε δικαιούσαι να ομιλείς. Στο κάτω κάτω, η Λίβερπουλ διαθέτει φρεσκάδα και τον κορυφαίο παίκτη του πρωταθλήματος, τον δαιμονισμένο Λουίς Σουάρες, σε αντίθεση με την ιστορική αντίπαλό της που... ψάχνει τον Φαν Πέρσι, μετράει τις μέρες για να γυρίσει ο Κάρικ και τα περιμένει όλα από τον Ρούνεϊ, ο οποίος έχασε το ματς με τη Νιούκαστλ επειδή μαζεύει κίτρινες κάρτες κλωτσώντας εκτός φάσης τους αντιπάλους του σαν αλητάκι στην αλάνα. Αλλά δε νομίζω ότι η διαφορά μεταξύ των δύο αυτων ομάδων είναι και πολύ μεγάλη, αν εξαιρέσουμε τον σεληνιασμένο Ουρουγουανό.

 

Κάπως έτσι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έφτασε σε ένα απίστευτο... επίτευγμα. Οχι μόνο έκανε δύο “κολλητές” εντός έδρας ήττες για πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια (Τσέλσι 0-3 και Γουέστ Χαμ 0-1 τον Δεκέμβριο του 2001) αλλά αυτές καταγράφηκαν -δεν θυμάμαι ποτέ ξανά κάτι τέτοιο- μέσα σε λιγότερο από 65 ώρες! Και κάπως έτσι, η πάλαι ποτέ κυρίαρχος των αγγλικών γηπέδων δεν μπόρεσε να χαρεί τις γκέλες των Τσέλσι και Μάντσεστερ Σίτι που βάλθηκαν να με διαψεύσουν γι’ αυτό που έγραφα το πρωί της Πέμπτης ότι “οι δύο ποιοτικότερες ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ θα αρχίσουν να βάζουν τα πράγματα στη θέση τους ”.

 

Το 3-2 της Στόουκ επί της Τσέλσι (με ανατροπή στην ανατροπή μάλιστα!) και το 1-1 της Σίτι στο Σαουθάμπτον αποδεικνύουν ότι τα “πράγματα” είναι ακόμα... εκτός θέσης. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να δω την Τσέλσι, αλλά είδα τη Σίτι και διαπίστωσα ξανά πόσο “λάιτ” γίνεται μακριά από την έδρα της. Με 16 βαθμούς απώλεια εκτός έδρας μέσα στις πρώτες 15 αγωνιστικές –πολλούς από αυτούς, μάλιστα, σε έδρες μικρομεσαίων- δεν μπορείς να ελπίζεις σε τίτλο. Οπως δεν μπορείς να ελπίζει και η Τσέλσι με την αδυναμία που επίσης δείχνει εκτός έδρας.

 

Αν νικήσει απόψε η Αρσεναλ την Εβερτον στο Λονδίνο, θα αφήσει πίσω της επτά βαθμούς Τσέλσι και Λίβερπουλ και οκτώ την Τσέλσι. Και θα μιλάμε πια για... κανονικό φαβορί, όσο και αν από το ερχόμενο Σάββατο αρχίζουν τα δύσκολα με την επίσκεψη στο “Etihad”. Γράφω τώρα, Σάββατο βράδυ, και δεν περιμένω τον κυριακάτικο αγώνα του “Emirates”, επειδή δεν πιστεύω ότι ακόμα και μια ήττα της Αρσεναλ μπορεί να αλλάξει πολλά. Οσο οι διώκτες της βγάζουν τα μάτια τους, η ομάδα του Βενγκέρ κερδίζει σε αυτοπεποίθηση, αγοράζει χρόνο και γίνεται όλο και πιο... φαβορί. Και το πρωτάθλημα που παρακολουθούμε, γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτο, όλο και πιο συναρπαστικό, όλο και πιο απολαυστικό.