Η απόδραση από τη μετριότητα, απέχει ένα γκολ

Τα ντέρμπι, όπως και αν τιτλοφορούνται(τοπικά, μίσους, αιώνια, μητέρα των μαχών, φτωχών και πλουσίων κτλ..) δίνουν την απαραίτητη ενέργεια στα πρωταθλήματα, ώστε να συντηρούνται μέσα στο διηνεκές του χρόνου, διατηρώντας το ενδιαφέρον των οπαδών και των φιλάθλων, αμείωτο.

 

Η Έβερτον με την Λίβερπουλ, συνήθως έχουν πάντοτε εντελώς διαφορετικούς στόχους. Έχω την πεποίθηση ότι ακόμα και ο πιο φανατικός υποστηρικτής των ζαχαρωτών, δεν πιστεύει ότι η ομάδα του δύναται να συγκριθεί σε ειδικό βάρος, σε τίτλους, σε φιλοδοξίες με τους μισητούς κόκκινους. Η αντικειμενικότητα των πραγμάτων είναι η καλύτερη ασπίδα ασφαλείας απέναντι σε αντίθετα επιχειρήματα. Η Έβερτον έχει κατακτήσει εννιά φορές το αγγλικό πρωτάθλημα πέντε φορές το Κύπελλο Αγγλίας εννιά φορές το αγγλικό Σούπερ καπ. Από την άλλη η Λίβερπουλ μετρά 18 πρωταθλήματα, 7 κύπελλα Αγγλίας, 8 Λιγκ Καπ, 1 σούπερ καπ, και φυσικά 5 Κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπης/UEFA Champions League,3 Κύπελλα ΟΥΕΦΑ,3 Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ.

 

Συνήθως όμως, σε όλες τις χώρες της γης, λίγη σημασία έχουν οι κατακτημένοι τίτλοι, πριν την έναρξη των ντέρμπυ. Οι αριθμοί εκείνες τις στιγμές, είναι απλά μία όμορφη ιστορία για στατιστικολόγους. Οι παίχτες ετοιμάζονται σαν να μην υπάρχει χθες, παρά μονάχα σήμερα. Και είναι αυτό ακριβώς το ευοίωνο σήμερα που δίνει ώθηση για επίδειξη μεγαλύτερου ζήλου, για έκφραση απαράμιλλου πάθους, για εξύψωση αισθημάτων ομοβροντίας , ομοψυχίας, τόλμης, και δυναμισμού. Τα ντέρμπυ τρέφονται από φλογοβόλα συναισθήματα, και μεγαλώνουν και αναπτύσσονται από την παγίωσή τους στους εκάστοτε συμμετέχοντες. Σε αυτή τη λογική, το ντέρμπυ του Λίβερπουλ, ήταν μία πραγματική απόλαυση. Για δε, τους ουδέτερους φιλάθλους, ήταν μία αθλητική πανδαισία, μία ευκαιρία να γευτούμε το καλό μας κρασί, βγαλμένο από τα σκοτεινά άδυτα των πιο παλιών του χρόνων.

 

Πέραν τούτου, το παιχνίδι ήταν και μεγάλου βαθμολογικού ενδιαφέροντος, που δεν θα πρέπει να λησμονούμε , ότι εν τέλει, αποτελεί και την ουσία του όλου πράγματος. Η Έβερτον με νίκη, έπιανε την Λίβερπουλ, και θα ατένιζε ενδεχομένως με λίγο μεγαλύτερη αισιοδοξία την μελλοντική της πορεία. Η νίκη, έμελλε να αργήσει μόλις ένα γκολ. Η κεφαλιά του Στάριτζ, έριξε στο καναβάτσο την δίψα της Έβερτον για πιο ιλαρές προσδοκίες. Το αποτέλεσμα του ντέρμπυ, φαντάζει σαν να επιβλήθηκε από έναν αόρατο ιστορικό δικαστή, που πλανάται πάνω από το Λίβερπουλ. Σα να βγήκε μία οριστική απόφαση που δεν χωρά ενστάσεις. Εσύ θα παλέψεις να εξασφαλίσεις εισιτήριο για την Ευρώπη, και στην καλύτερη των περιπτώσεων να κερδίσεις θέση στο Τσάμπιονς Λίγκ, και εσύ με τα κόκκινα οφείλεις να κυνηγάς τον τίτλο, ρίξε την  Άρσεναλ από την κορυφή και συνέχισε να παλεύεις για το πρωτάθλημα. Η γεύση που  μου άφησε το παιχνίδι ήταν μία διαταγή της ιστορίας, επιβαλλόμενη από την αιωρούμενη ψυχολογία που διαπνέει τα δύο αποδυτήρια. Μία καθολική υποταγή στην μοίρα των δύο ομάδων.

 

Το ζήτημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πώς να τις αντιμετωπίσεις. Και κατ εμέ, το καλύτερο φάρμακο, όσο κι αν ψάξει κανείς για ψυχολογικά γιατροσόφια, είναι μόνο οι νίκες. Κάθε νίκη, προσθέτει βάρος στη φανέλα, κάθε νίκη φέρνει πιο κοντά ένα τίτλο, και κάθε τίτλος αλλάζει το ρουν των συνειδήσεων, διαμορφώνει το χαρακτήρα, χτίζει τα θεμέλια για να εγκατασταθεί μία άλλη μοίρα. Ίσως η κεφαλιά του Στάρινζ να είναι τελικά κάτι παραπάνω από μία απλή κεφαλιά.

 

Άγγελος Αλαμανιώτης