Ας το παραδεχθούμε: η Πρέμιερ Λιγκ έχει φαβορί!
Σαφώς και ξέρω ότι κανείς δεν πήρε το πρωτάθλημα της Πρέμιερ Λιγκ από τον Νοέμβριο. Ούτε καν η αήττητη Αρσεναλ του 2004. Ούτε καν η τρομερή Τσέλσι του Μουρίνιο το 2006. Ούτε καν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του 2001 που είχε την πολυτέλεια να τερματίσει με τρεις ήττες στη σειρά και να έχει και δέκα πόντους διαφορά στο τέλος. Ούτε καν η περσινή Γιουνάιτεντ, που έπρεπε να φτάσει εκεί γύρω στις αρχές Φεβρουαρίου για να βεβαιωθεί ότι δεν υπήρχε κανείς να της διεκδικήσει τον τίτλο, καθώς η Μάντσεστερ Σίτι έχανε ακόμα και από τη Σαουθάμπτον.
Η Αρσεναλ σαφώς και δεν έχει πάρει ακόμα το πρωτάθλημα. Ακόμα και αν είχε αποσπαστεί με πέντε βαθμούς κάποια «σεσημασμένη» πρωταθλήτρια όπως η Γιουνάιτεντ, θα ήταν ανόητο να λέγαμε ότι καθάρισε τον τίτλο. Θα είναι, επομένως, ακόμα πιο αφελές να… χρίσουμε πρωταθλήτρια μια ομάδα που εδώ και οκτώ χρόνια έχει μείνει μακριά από μεγάλες διεκδικήσεις και έχει επιδείξει επανειλημμένα έλλειψη προσωπικότητας.
Η Αρσεναλ, όμως, είναι το πρώτο φαβορί για μένα. Θα της… απονείμω αυτόν τον τίτλο χωρίς να κρατάω καμία «πισινή». Κι ας υπολείπεται σε ποιότητα της Τσέλσι και της Σίτι. Κι ας μην έχει κάποιο αντάξιο back-up του Ζιρού. Και ας μην έχει δοκιμασθεί ακόμα σε καμία από τις «μεγάλες» έδρες. Κι ας δείχνει σημάδια ζωής η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που περιμένει την ερχόμενη Κυριακή την ομάδα του Βενγκέρ με στόχο τη νίκη που θα μοιάζει με ανακάτεμα της τράπουλας στην εφετινή Πρέμιερ Λιγκ.
Τίποτα από αυτά δεν παραβλέπω, γι ‘ αυτό και δεν θα εκπλαγώ αν στο τέλος δω την Αρσεναλ να παλεύει και πάλι για την τέταρτη θέση. Εξι μήνες δρόμο έχει ακόμα η κούρσα και είναι γνωστό ότι –ειδικά σε αυτό το πρωτάθλημα- του Νοέμβρη τα καμώματα τα βλέπει ο Μάης και γελάει. Αλλά η Αρσεναλ είναι το φαβορί. Το κανονικό φαβορί πια.
Δηλώνω έτσι… ευθαρσώς την άποψή μου, έχοντας ζυγίσει πολλά δεδομένα: την ποιότητα της Αρσεναλ, τη συνέπειά της στα αποτελέσματα, τις (μεγάλες πλέον) δυνατότητες του ρόστερ της, αλλά και τα σκαμπανεβάσματα των άμεσων ανταγωνιστριών της (Γιουνάιτεντ, Σίτι, Τσέλσι) που πρέπει να συνηθίσουν μια νέα ζωή, με νέα πρόσωπα στους πάγκους της, τη στιγμή που ο Αλσατός νοικοκύρης του Βόρειου Λονδίνου ετοιμάζεται να δρέψει τους καρπούς του καλού κουμάντου των τελευταίων ετών.
Το 2-0 επί της Λίβερπουλ το περασμένο Σάββατο έμοιαζε με τις περισσότερες εφετινές νίκες της Αρσεναλ: ωραία μπάλα, απόλυτη αξιοποίηση των αγωνιστικών αρετών της, έλεγχος της κατάστασης κάθε στιγμή. Χωρίς κάτι… εξωπραγματικό που να υποπτεύεσαι ότι μπορεί να ξεφουσκώσει και να μην το ξαναδείς. Πειστική νίκη, συνοδευόμενη από «ποδόσφαιρο Αρσεναλ», ένα ποδόσφαιρο που το είδαμε, παραδείγματος χάριν, και πριν από δύο μήνες, στο 1-0 επί της Τότεναμ, χωρίς τους (παρόντες προχθές) Οζίλ και τον Αρτέτα στην ενδεκάδα, αλλά το είδαμε και τώρα, χωρίς τους (παρόντες τότε αλλά απόντες τώρα) Γουόλκοτ και τον Γουίλσιρ.
Είτε είναι Σεπτέμβρης, λοιπόν, είτε είναι Νοέμβρης, η Αρσεναλ δε διαφέρει και πολύ. Δέκα αγωνιστικές παραείναι ικανό δείγμα για να μην το πάρεις στα σοβαρά. Για να είμαστε, βέβαια, και ειλικρινείς, αν είχε φτάσει ως εδώ με 25 βαθμούς η Εβερτον ή η Αστον Βίλα, θα λέγαμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Αλλά η Αρσεναλ δεν είναι ούτε Εβερτον, ούτε Αστον Βίλα. Είναι ένας σύλλογος από το… πάνω ράφι που δεν έχασε ποτέ τη λάμψη του.
Το ραντεβού της Κυριακής στο Ολντ Τράφορντ είναι, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, ο αγώνας της χρονιάς έως τώρα. Η πρώτη μεγάλη «έξοδος» των gunners θα δείξει πολλά και ειδικά μια ενδεχόμενη νίκη της Αρσεναλ θα είναι η απόλυτη πρόβα τίτλου. Λυπάμαι που πρέπει να το παραδεχθώ, αλλά ΑΥΤΗ η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν μπορεί να «μαζέψει» διαφορά ένδεκα βαθμών. Και η ώθηση που θα πάρει η Αρσεναλ, γεμίζοντας με τη σκόνη της το οπτικό πεδίο της Μάντσεστερ Σίτι και της Τσέλσι (να με συμπαθάτε οι φίλοι της Λίβερπουλ, αλλά δεν θεωρώ ακόμα την ομάδα σας έτοιμη για τη διεκδίκηση του τίτλου) θα είναι τεράστια.
Ακόμα, όμως, κι αν συμβεί αυτό που συνήθως συμβαίνει από το 2007 και μετά, δηλαδή νίκη των γηπεδούχων, νομίζω ότι η Αρσεναλ δεν είναι πια το φτερό στον άνεμο που άφηνε, τα τελευταία χρόνια, τα γεγονότα να την πηγαίνουν. Εχει πια την ωριμότητα να τα καθορίζει αυτή.