Ο Αντρος παίρνει σειρά για τη βιτρίνα!

 Και όχι μόνο επειδή με αυτό το 2-0 σφραγίστηκε η πρόκριση, ούτε επειδή τα «λιοντάρια» έπαιξαν εξίσου καλά και στα δύο ημίχρονα –σε αντίθεση με το πολύ καλό δεύτερο μέρος της περασμένης Παρασκευής. Το ευχαριστήθηκαν, επειδή είχαν  πολύ καιρό να δουν την ομάδα τους να παίζει τέτοια μπάλα.

 

Η τελευταία εντύπωση που άφησε η ομάδα του Ρόι Χότζσον ήταν η καλύτερη. Είχαμε πολύ καιρό να δούμε την Αγγλία τόσο ελκυστική, τόσο «εύκολη» στο να πατάει την αντίπαλη περιοχή και με τόσο πλουραλισμό στην παραγωγή του παιχνιδιού. Ο Ρούνεϊ προσέθεσε άλλη μία πλήρη εμφάνιση στο ενεργητικό του, ο Τζέραρντ σφράγισε με ένα γκολ από τα λαμπερά νιάτα του τη μεγάλη νίκη και την αρχηγική εμφάνισή του, ο Μπέινς απέδειξε με τη σέντρα στο Ρούνεϊ για το πρώτο γκολ ότι δεν υπάρχει στην Αγγλία άλλος... σερβιτόρος σαν κι αυτόν, ενώ ο Αντρος Τάουνσεντ συνέχισε –παίζοντας στη δεξιά πλευρά- να «φωνάζει» ότι μπορεί να γίνει σύντομα το επόμενο, μετά τον Γκάρεθ Μπέιλ, «προϊόν» που θα βγάλει στη… βιτρίνα ο Ντάνιελ Λέβι για να το μοσχοπουλήσει.

 

Ο γιος ενός Τζαμαϊκανού και μιας Αγγλοκύπριας που έχει μεγαλώσει μέσα στα τμήματα υποδομής της Τότεναμ, ζει το πιο μαγικό δίμηνο της καριέρας του, με αποκορύφωμα αυτό το τελευταίο πενταήμερο. Πέταξε από την ενδεκάδα των «spurs»  τον Λένον και πήρε φανέλα βασικού στην Εθνική Αγγλίας σε αυτά τα δύο τελευταία ματς που η μπάλα έκαιγε. Οσο κι αν έκαιγε, όμως, ο 22χρονος μέσος δεν είχε πρόβλημα να της φερθεί με περισσό … θράσος: να την κουβαλήσει σε κάθε ευκαιρία με ζηλευτή ταχύτητα, να τη στείλει μια φορά στα δίχτυα με το Μαυροβούνιο κι άλλη μία φορά στο δοκάρι, με «κεραυνό» εκτός περιοχής στο ματς με την Πολωνία. Καθόλου άσχημα για ρούκι. Ο Αντρος γίνεται... άντρας!

 

Ο Τάουνσεντ είναι μια «υπόσχεση» για το μέλλον και ειδικά για το επερχόμενο ραντεβού της Βραζιλίας. Αλλά δεν είναι αρκετός για να ανεβάσει επίπεδο την Αγγλία. Εξακολουθούν να λείπουν πολλά από αυτή την ομάδα και δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα δούμε στα τελικά τα (λίγα) καλά δείγματα που είδαμε στα προκριματικά. Το παθαίνουν συχνά να τους πιάνει η θάλασσα όταν απομακρύνονται από το Γουέμπλεϊ.

 

Ακόμα και αν ο Ρούνεϊ δώσει επιτέλους στην Εθνική του όλα όσα της «χρωστάει» εδώ και μια δεκαετία, δεν είναι αρκετός για να την πάει μακριά. Και δεν βλέπω ποιος άλλος από το υπάρχον υλικό μπορεί να το κάνει στο πιο υψηλό επίπεδο. Η επίθεση έχει παίκτες με συγκεκριμένο «ταβάνι», η άμυνα δεν έχει πια την κλάση άλλων εποχών (είδαμε τον Κρις Σμόλινγκ να παίζει αναγκαστικά δεξί μπακ ΚΑΙ στην Εθνική του) το κέντρο (με Κάρικ, Λάμπαρντ, Τζέραρντ) έχει ποιότητα, εμπειρία αλλά και… εκατό χρόνια ηλικία στο σύνολο, ενώ ακόμα και ο μεγάλης κλάσης τερματοφύλακας Τζο Χαρτ κάνει κάτι… νερά τώρα τελευταία.

 

Θα δούμε τι θα γίνει. Την Τρίτη, πάντως, η Αγγλία ήταν απόλαυση. Και πρέπει να ευγνωμονεί γι’ αυτό τους 18 χιλιάδες Πολωνούς που εξέδραμαν στο Γουέμπλεϊ. Ηταν φανερό ότι τσίτωσαν τους Αγγλους σε αγωνιστικό χώρο και εξέδρα. Αναψαν τα αίματα και φχαριστηθήκαμε μπάλα

 

ΥΓ.1 Μέχρι το καλοκαίρι μπορεί να δούμε κι άλλα νέα πρόσωπα. Αυτός ο Ραβέλ Μόρισον που έφυγε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και συνεχίζει πια, παίζοντας ως βασικός σε επίπεδο Πρέμιερ Λιγκ, στη Γουέστ Χαμ, έκανε πάλι… παπάδες στο 5-0 των Ελπίδων της Αγγλίας με τη Λιθουανία. Αν θέλει και αν μπορεί να αφήσει πίσω το δύσκολο παρελθόν με τις συμμορίες και τα αναμορφωτήρια, θα γράψει ιστορία.

 

ΥΓ.2 Όταν η Αγγλία αγωνιά και στο τέλος γλεντάει με την ψυχή της την πρώτη θέση στον όμιλό της, σαφώς και δικαιούται  να κάνει το ίδιο η Ελλάδα επειδή μπαίνει στα μπαράζ. Οσο κι αν έχουμε «ψηλώσει», η διαφορά των μεγεθών παραμένει μεγάλη. Ας χαρούμε τα κεκτημένα της τελευταίας δεκαετίας, ποτέ δεν ξέρεις πόσο θα κρατήσουν...