Πληρώνουν το... μπαστάρδεμα

Βέβαια, όλο και κάτι θα πούμε όταν πια ολοκληρωθεί η σειρά των αγώνων της Εθνικής Αγγλίας με Μαυροβούνιο και Πολωνία στο Γουέμπλεϊ, αλλά από την Τρίτη και μετά.

 

Η παύση των διασυλλογικών διοργανώσεων είναι μια καλή ευκαιρία να σταθούμε σε κάποια θέματα που μέσα στην ένταση της καθημερινότητας μένουν ασχολίαστα. Ένα από αυτά είναι το ζήτημα της διαφοράς επιπέδου που δείχνει πλέον ότι χωρίζει τους κορυφαίους συλλόγους της Αγγλίας με αυτούς της Ισπανίας ή ακόμα και της Γερμανίας. Το σημείωσα σε ένα υστερόγραφο  πριν από μία εβδομάδα και είδα με χαρά ότι ο Γκάρι Νέβιλ που, όσο νά ‘ναι, κάτι... παραπάνω ξέρει από μένα, το ανέλυσε υποδειγματικά λίγες μέρες αργότερα στη μόνιμη στήλη που διατηρεί στην κυριακάτικη έκδοση της Daily Mail.

 

Έγραφα στις 3 Οκτωβρίου: «Το πόσο πίσω έχουν μείνει οι ισχυροί της Αγγλίας σε σχέση με τους αντίστοιχους της Γερμανίας και της Ισπανίας, φάνηκε στο 1-3 της Μάντσεστερ Σίτι με την Μπάγερν. Ναι, οι Βαυαροί είναι η καλύτερη ομάδα στον κόσμο, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την εικόνα της Σίτι ... Ακόμα και το 33-67 της κατοχής (αδιανόητο κάτι τέτοιο στο αγγλικό πρωτάθλημα, ειδικά μέσα στο Etihad) δείχνει πόσο μακριά είναι οι νεόπλουτοι «γαλάζιοι» από το να συγκαταλέγονται στις τοπ ομάδες της Ευρώπης».

 

Εγώ απλά το διαπίστωσα. Ο Γκάρι Νέβιλ, κορυφαίος σχολιαστής πλέον στο Sky Sports και στη Daily Mail, το εξήγησε με απόλυτα τεχνικούς όρους, αναλύοντας πώς και γιατί το αγγλικό ποδόσφαιρο –και όχι μόνο η Μάντσεστερ Σίτι’ έχασε τη «βρετανικότητά» του.

 

Σύμφωνα με τον παλαίμαχο διεθνή αμυντικό της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, το αγγλικό ποδόσφαιρο έχει χάσει την ταυτότητά του, επειδή έχασε την ισορροπία του. Σύμφωνα με την άποψή του, οι θρίαμβοι της τριετίας 2007-09, όταν οι τρεις στις τέσσερις ομάδες των ημιτελικών του Τσάμπιονς Λιγκ ήταν αγγλικές, οφείλονταν στις σωστές… αναλογίες που είχαν οι κορυφαίοι αγγλικοί σύλλογοι ανάμεσα στους ντόπιους παίκτες και στους ξένους (κυρίως «λάτιν») αστέρες υψηλής ποιότητας. Όταν χάθηκε αυτό, χάθηκε και το αγγλικό αγωνιστικό πνεύμα από τις μεγάλες (και γεμάτες ξένους πια) ομάδες της χώρας.

 

Γράφει ο Νέβιλ: «Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού μας ήταν η ταχύτητα στο παιχνίδι, το υψηλό τέμπο στο passing game, το κυνήγι της μπάλας και η γρήγορη έξοδος από τη μεγάλη περιοχή. Με αυτά μεγάλωνες». Τώρα, όμως, σύμφωνα πάντα με την ανάλυση του Αγγλου, το αγγλικό ποδόσφαιρο έχει… μπασταρδευτεί, καθώς επεδίωξε να ανεβάσει την τεχνική ποιότητά του, χωρίς να σεβαστεί τις παραδοσιακές αξίες του.

 

Ζώντας από πολύ κοντά, για την ακρίβεια από τον αγωνιστικό χώρο του «Εtihad», τη συντριβή της Μάντσεστερ Σίτι από την Μπάγερν, ο Γκάρι Νέβιλ έβλεπε τον Πεπ Γουαρδιόλα να… λυσσάει με σφιγμένες γροθιές και να φωνάζει συνεχώς στους παίκτες του: «Ανεβείτε, ανεβείτε!». Ακόμα και δέκα λεπτά πριν τη λήξη, με το σκορ ήδη στο 1-3 και με την Μπάγερν να παίζει με δέκα παίκτες, αυτός φώναζε «επίθεση»!

 

Και πριν ακόμα διαταραχθεί η αριθμητική ισορροπία, όταν οι έντεκα έπαιζαν εναντίον έντεκα και η Μπάγερν έκανε πλάκα στους γαλάζιους, ο Νέβιλ έβλεπε από τις θέσεις των σχολιαστών τον Γουαρδιόλα να ζητά από τους παίκτες του να κυνηγήσουν την μπάλα, να την ξαναπάρουν και να κάνουν το παιχνίδι τους. Ο,τι είχε πετύχει δηλαδή και στην Μπαρτσελόνα, μετατρέποντας τη θεαματική και εξαιρετική στο passing game ομάδα του Ράικαρντ σε μία φονική μηχανή!

 

Κάπως έτσι προέκυψε αυτό το 33-67 στην κατοχή μπάλας υπέρ των Γερμανών. Η Μάντσεστερ Σίτι έχει όλη την ποιότητα να διαφεντεύει την κατοχή της μπάλας στα ματς της Πρέμιερ Λιγκ, όμως απέναντι σε μια ανώτερη τεχνικά ομάδα έπρεπε να δείξει άλλα στοιχεία: κυρίως τη μαχητικότητα και την προσήλωση στο να (ξανα)κάνει την μπάλα την μπάλα δική της, όταν την έχανε. Αλλά μάλλον το έχει… ξεχάσει, αφού εντός Αγγλίας δεν το χρειάζεται. Και επιπλέον, της λείπουν οι Βρετανοί που θα (μετα)δώσουν στην υπόλοιπή ομάδα το πατροπαράδοτο british spirit.

 

Εν ολίγοις, οι Αγγλοι στην προσπάθειά τους να κάνουν ακόμα πιο φανταχτερό και ακόμα πιο πολυεθνικό το πρωτάθλημά τους, γέμισαν τις ομάδες τους με ξένους παίκτες, προπονητές, αλλά και ιδιοκτήτες. Αυτό έδειχνε, μέχρι λίγα χρόνια πριν, να λειτουργεί και να τους ανεβάζει επίπεδο. Όμως όταν δε σέβεσαι την παράδοση –και ειδικά εκεί όπου η παράδοση είναι… νόμος- θα τιμωρηθείς.

 

ΥΓ. Ο Γκάρι Νέβιλ ήταν επί χρόνια αρχηγός και «σημαία» της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αλλά κανείς δεν του απαγορεύει να αρθρογραφεί με θέμα και με αφορμή την ήττα της Μάντσεστερ Σίτι. Κανείς δε θα βρεθεί να του πει «ασχολήσου με την ομάδα σου», κανείς δεν θα του καταλογίσει εμπάθεια. Αμείβεται εξάλλου αδρά για τις υπηρεσίες του και επιβάλλεται να είναι υψηλού επιπέδου αυτές. Δεν γράφει, άλλωστε, σε κάποια εφημερίδα σαν τις δικές μας αθλητικές. Εκεί άλλωστε, δεν υπάρχουν αθλητικές εφημερίδες. Αλλά κι αν υπήρχαν, δεν θα έμοιαζαν με τις δικές μας. Στον μακρινό αυτόν πλανήτη που λέγεται Αγγλία…