Το... ανακουφιστικό φαινόμενο Αρσεναλ

 Και θα είναι ακόμα πιο ανακουφιστικό, αν η ομάδα του Αρσέν Βενγκέρ αντέξει στην πίεση, στο χρόνο και στον ανταγωνισμό και επιστρέψει στους τίτλους μετά από εννέα χρόνια.

 

Εχουμε, βέβαια, πολύ δρόμο ακόμα και στην Πρέμιερ Λιγκ και στο Τσάμπιονς Λιγκ, όμως είναι βέβαιο πια ότι τα «κανόνια» επέστρεψαν και ότι δεν είναι πια ένα σκαλί κάτω από τις ομάδες του Μάντσεστερ και την Τσέλσι. Η Αρσεναλ πάει για τίτλο και είναι πολλοί οι λόγοι για τους οποίους μπορείς να τη χρίσεις ακόμα και φαβορί.

 

Οσα έγιναν προχθές, στο 2-0 με τη Νάπολι, ενισχύουν την άποψή μου ότι η Αρσεναλ είναι ώριμη για μεγάλα πράγματα. Ακόμα και το γεγονός ότι κατέβασε τις ταχύτητες μετά το οργιώδες πρώτο τέταρτο με τα δύο γκολ, δείχνει ότι μπορεί πια να παίζει όσο χρειάζεται και να κάνει τη δουλειά της αποτελεσματικά. Ανάμεσα σε ένα (νικηφόρο) ταξίδι στο Σουόνσι κι άλλο ένα (το ερχόμενο Σάββατο) στο «Χόθορνς» για τον αγώνα με τη θριαβεύτρια του Ολντ Τράφορντ Γουέστ Μπρομ, το να καθαρίζεις με συνοπτικές διαδικασίες κοτζάμ Νάπολι είναι ο ορισμός της ιδανικής διαχείρισης.

 

Βέβαια, για να φτάσεις να… διαχειρίζεσαι σωστά τέτοιες και τόσες απαιτητικές αποστολές, προϋποτίθεται να έχεις κάνει καλή δουλειά. Ακόμα και χαστούκια να έχεις φάει. Χαστούκια όπως το προπέρσινο 8-2 στο Ολντ Τράφορντ, η ήττα από την Μπέρμιγχαμ στον τελικό του Λιγκ Καπ του 2011, η «εξορία» τρεις φορές την τελευταία πενταετία στα αυγουστιάτικα προκριματικά, η απώλεια ενός ή και δύο αστεριών πρώτης γραμμής κάθε καλοκαίρι επί πολλά  χρόνια.

 

Ο Αρσέν Βενγκέρ ήταν αυτός που ένιωθε περισσότερο αυτά τα χαστούκια να τσούζουν το πρόσωπό του. Αυτός χρεώνεται ό,τι καλό και ό,τι κακό συνέβη τα τελευταία 17 χρόνια στην Αρσεναλ και αυτός επέμενε την τελευταία δεκαετία στο μοντέλο με νέους παίκτες, με χαμηλά μπάτζετ, με φθηνές αγορές και ακριβές πωλήσεις. Εμεινε μακριά από μεγάλες διεκδικήσεις, όμως ο σύλλογος επιδεικνύει μια ζηλευτή οικονομική υγεία, δεν έφτασε ποτέ να δαπανά πάνω από τα μισά πραγματικά έσοδά του για αμοιβές παικτών (τη στιγμή που το 2010-11 η Τσέλσι έφτασε να δαπανά το αντίστοιχο 70% με τις πλάτες του Αμπράμοβιτς και η Σίτι το… 102%, με την ενίσχυση του σεϊχη Μανσούρ) και διαθέτει το μεγαλύτερο από τα νέα γήπεδα-παλάτια του αγγλικού ποδοσφαίρου.

 

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ανταμειφθεί η αναμονή των οπαδών και η πίστη του συλλόγου στον Αλσατό. Η Αρσεναλ έχει πια τη δυνατότητα να μη χάνει παίκτες-κολόνες (όπως ο Ανρί το 2007, ο Τουρέ και ο Αντεμπαγιόρ το 2009, οι Φάμπρεγας, Νασρί το 2011 και οι Σονγκ, Φαν Πέρσι το 2012) και, αντίθετα, να ψωνίζει από το πάνω ράφι (Εζίλ). Εχει τη δυνατότητα να διαθέτει–μετά από τόσα χρόνια… πειραματισμών- ένα πλήρες και ώριμο ρόστερ, από αυτά που σου επιτρέπουν να «καθαρίζεις» τη Νάπολι χωρίς να έχουν μπει στο γήπεδο οι Γουίλσερ, Γουόλκοτ, Σάντι Καθόρλα, Ποντόλσκι και Οξλέιντ-Τσάμπερλεν. Εχει τη δυνατότητα να ανεβαίνει επίπεδο, τη στιγμή που οι τρεις τελευταίες πρωταθλήτριες (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Μάντσεστερ Σίτι και Τσέλσι) έχουν τα… θέματά τους και δείχνουν να μην είναι άτρωτες, όσο κάποτε.

 

Η έλευση του Εζίλ είναι η εύκολη ερμηνεία για την αντεπίθεση της Αρσεναλ, αλλά δεν ήταν αρκετή. Είναι και ο Φλαμινί που επέστρεψε για να φέρει κάτι από την αίσθηση της… παλιάς Αρσεναλ, είναι και ο Ζιρού που σκοράρει όπως και όποτε θέλει, είναι και η άμυνα που έπαψε πια να θυμίζει ανέκδοτο.

 

Έτσι κι αλλιώς, από τη μέση και μπροστά η Αρσεναλ ήταν πάντα απολαυστική. Της έλειπαν, όμως, η αμυντική αξιοπιστία και οι παίκτες-ηγέτες. Και βέβαια, της έλειπαν τα μεταγραφικά κεφάλαια, τη στιγμή που οι πλούσιοι της Πρέμιερ έπαιρναν ό,τι ήθελαν. Τώρα, όμως που στο Μάντσεστερ έχουν… κεσάτια, αναγκάζονται να βλέπουν την πλάτη του καλού νοικοκύρη Αρσέν που δικαιώνεται για το καλό κουμάντο του.

ΥΓ Το πόσο πίσω έχουν μείνει οι ισχυροί της Αγγλίας σε σχέση με τους αντίστοιχους της Γερμανίας και της Ισπανίας, φάνηκε στο 1-3 της Μάντσεστερ Σίτι με την Μπάγερν. Ναι, οι Βαυαροί είναι η καλύτερη ομάδα στον κόσμο, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την εικόνα της Σίτι. Απόλυτη επιβολή. Γάτα με το ποντίκι. Ανδρες με παιδιά. Ακόμα και το 33-67 της κατοχής (αδιανόητο κάτι τέτοιο στο αγγλικό πρωτάθλημα, ειδικά μέσα στο Etihad) δείχνει πόσο μακριά είναι οι νεόπλουτοι «γαλάζιοι» από το να συγκαταλέγονται στις τοπ ομάδες της Ευρώπης