Ίσως… ανατείλει φαβορί

Δεν είναι μόνο ότι οι γαλάζιοι και οι κόκκινοι του Μάντσεστερ ανταμώνουν σε μια εποχή που, έτσι κι αλλιώς, κανένα αποτέλεσμα δεν μπορεί να κρίνει τον τίτλο. Είναι και ότι οι δύο ομάδες έχουν ήδη κάποιες βαθμολογικές απώλειες που τις κρατούν στους επτά βαθμούς, σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια, όταν κάποια από τις δύο (ή και οι δύο) έμπαινε πολύ δυνατά στην κούρσα και σε… τρόμαζε με την ορμή της.

Είναι από τις ελάχιστες φορές την τελευταία τριετία που η μέρα του ντέρμπι δεν βρίσκει καμία από τις δύο στην κορυφή. Και ούτε πρόκειται να συμβεί άμεσα κάτι τέτοιο, ακόμα και αν υπάρξει νικητής. Η Λίβερπουλ είναι ακόμα μακριά, ενώ μεσολαβούν οι δύο του Βόρειου Λονδίνου (Αρσεναλ και Τότεναμ). Και κάπου εκεί κοντά βρίσκεται και η Τσέλσι.

Αυτή ακριβώς είναι η ιδιαιτερότητα του κυριακάτικου ντέρμπι: ότι δεν είναι… τελικός, όπως ήταν την τελευταία διετία. Αυτοί οι πέντε, από κάθε πλευρά, χαμένοι βαθμοί δε θα έλεγαν τίποτα, αν η εφετινή κούρσα δεν έδειχνε γεμάτη από … άλογα ικανά για μεγάλες διεκδικήσεις αυτή τη φορά: από την Τσέλσι του Μουρίνιο, από την ενισχυμένη με τον Εζίλ Αρσεναλ, από τη «γεμάτη» Τότεναμ, αλλά και από τη Λίβερπουλ που έχει κάνει κατάληψη στην κορυφή και που μάλλον θα την έχει για καιρό δική της. Τουλάχιστον το πρόγραμμα των επόμενων αγωνιστικών της επιτρέπει να το ελπίζει…

Ετσι όπως βλέπω τις ομάδες, δεν μπορώ να βαφτίσω φαβορί καμία. Αυτή τη στιγμή, κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν οι διεκδικητές του τίτλου θα είναι δύο, τρεις, τέσσερις ή περισσότεροι. Γι’ αυτό και το επερχόμενο ντέρμπι του Μάντσεστερ δεν μπορεί να καθορίσει τίποτα ακόμα.

Μπορεί, όμως, να διαδραματίσει άλλο ρόλο η μάχη στα Ιστλαντς: να αναδείξει το φαβορί που δεν έχουμε δει ως τώρα. Να μας κάνει πιο… σοφούς. Τι εννοώ: εννοώ ότι αν υπάρξει νικήτρια και ειδικά αν αυτή η (όποια) νικήτρια επιβληθεί με στιλ μέσα στο γήπεδο, θα έχει πάρει και την απαιτούμενη ώθηση εν όψει της συνέχειας. Θα νιώθει αφεντικό της πόλης και θα προσπαθήσει να «χτίσει» πάνω σε αυτό.

Η Μάντσεστερ Σίτι αξιοποιεί απόλυτα ως τώρα την έδρα της, όμως η μουσαφίρισσα της Κυριακής δεν είναι ούτε Νιούκαστλ, ούτε Χαλ. Με τον Κομπανί, όμως, παρόντα, με τον Αγουέρο στην ενδεκάδα και με το υπόλοιπο ρόστερ της Σίτι πολύ λιγότερο ταλαιπωρημένο αυτή την εβδομάδα σε σχέση με την προηγούμενη των εθνικών ομάδων, οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες για τους γηπεδούχους –ειδικά αν είναι ετοιμοπόλεμος ο Νταβίντ Σίλβα.

Αλλά και η Γιουνάιτεντ έχει τα δικά της ατού: το δίδυμο Ρούνεϊ-Φαν Πέρσι που «ξυπνάει» και που μας θυμίζει τις παλιές καλές μέρες του, τον Φελαϊνί που αρχίζει να κτίζει… προϋπηρεσία και να «δένει» με το νέο του περιβάλλον, ακόμα και τον Βαλένσια που, απαλλαγμένος από τη… φανέλα με το 7, θυμίζει κάτι από την προπέρσινη πολύ καλή χρονιά του.

Υπάρχει κι άλλο ένα «όπλο» στην κόκκινη πλευρά και αυτό ονομάζεται Ντέιβιντ Μόγιες. Με την Εβερτον είχε εννέα νίκες, μία ισοπαλία και μόνο δύο ήττες από τη Μάντσεστερ Σίτι την τελευταία εξαετία. Είτε ήταν φτωχή είτε… νεόπλουτη, η Σίτι έβρισκε τον μάστορά της στο πρόσωπο του Σκωτσέζου. Μόνο που, όταν καθοδηγείς την Εβερτον, δικαιούσαι κάπου κάπου να πας για να κλέψεις αποτέλεσμα. Και μπράβο σου αν το πετύχεις.

Όταν, όμως, κουμαντάρεις το… καράβι που λέγεται Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, το βάρος της αποστολής είναι διαφορετικό.