Ειδικά αυτός το αξίζει!
Όταν η Εθνική Αγγλίας έφευγε ταπεινωμένη από τον αγωνιστικό χώρο του Free State Stadium του Μπλουμφοντέν, μετά από εκείνο το 4-1 υπέρ των Γερμανών στη φάση των 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Νότιας Αφρικής, η λογική έλεγε ότι ο Φρανκ Λάμπαρντ δεν θα είχε άλλη ευκαιρία να σκοράρει σε αγώνα αυτής της μεγάλης διοργάνωσης. Γράφει ο Γιάννης Μπίλιος.
Η ομάδα του έπαιρνε τον δρόμο για την επιστροφή και το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο φαινόταν πολύ μακρινό για έναν ποδοσφαιριστή που βάδιζε ήδη στα 32.
Δόξα τω θεώ, όμως, η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι γεμάτη από μεγάλα και… παράλογα –κόντρα στη λογική δηλαδή- κατορθώματα χαρισματικών ανθρώπων που ξεχώρισαν ακριβώς επειδή έβρισκαν τον τρόπο να κάνουν αυτό που σε εμάς τους πολλούς φαινόταν αδύνατο. Ο μέσος της Τσέλσι ετοιμάζεται για την 100η συμμετοχή του με την Εθνική Αγγλίας απόψε στο Κίεβο και παίζει, εν πολλοίς, και για τη δική του (όχι δεύτερη, αλλά) τρίτη ευκαιρία.
Ηταν στη Γερμανία το 2006, σε μια καμπάνια που άρχισε με φουσκωμένα πανιά για την Αγγλία, αλλά τελείωσε με έναν άδοξο αποκλεισμό στα προημιτελικά από τους Πορτογάλους στα πέναλτι. Ηταν και το 2010 στη Νότια Αφρική, όταν η περιπέτεια τελείωσε ακόμα πιο νωρίς. Σ’ εκείνο το καταστροφικό απόγευμα, η τότε ομάδα του Φάμπιο Καπέλο ήταν άθλια αλλά και αδικημένη από την αβλεψία του Ουρουγουανού βοηθού Μαουρίσιο Εσπινόζα, ο οποίος δεν έγνεψε στον διαιτητή Χόρχε Λαριόντα το προφανές: ότι δηλαδή η μπάλα μετά το σουτ του Λάμπαρντ και την αρχική πρόσκρουση στην μπάρα της εστίας του Νόιερ είχε «σκάσει» τουλάχιστον ένα μέτρο μέσα. Το 2-0 που λίγο πριν είχε γίνει 2-1 με το γκολ του Μάθιου Απσον, δεν θα γινόταν ποτέ 2-2. Αντίθετα, έγινε 4-1 με τις φαρμακερές κόντρες των Γερμανών μέσα σε ένα τρίλεπτο, στα μέσα του β΄ημιχρόνου.
Και γιατί δηλαδή έπρεπε να σκοράρει ντε και καλά ο Λάμπαρντ σε Παγκόσμιο Κύπελλο; Επρεπε. Επρεπε, επειδή σε δύο διοργανώσεις δεν έλειψε ούτε λεπτό από τα εννέα ματς που έπαιξε η ομάδα του. Φλέρταρε με το γκολ, το άγγιξε, το κατάφερε, αλλά δεν το πανηγύρισε. Για τον μέσο με τα περισσότερα γκολ στην ιστορία της Εθνικής του, 29 το όλον μέχρι την αποψινή σέντρα στο Ολιμπίνσκι, ένα γκολ σε Μουντιάλ ήταν θέμα τιμής. Για τον πρώτο και μοναδικό μέσο που ξεπέρασε τα 150 γκολ στην Πρέμιερ Λιγκ, ήταν ένα προσωπικό στοίχημα να κάνει έστω μία φορά αυτό που έχουν διαπράξει πριν και μετά από αυτόν εκατοντάδες ποδοσφαιριστές με πολύ μικρότερο αποτύπωμα από το δικό του στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία.
Στις 27 Ιουνίου του 2010 φαινόταν απίθανο να προλάβει ο Φρανκ Λάμπαρντ να σκοράρει σε Μουντιάλ, όμως ποιος στοιχηματίζει εναντίον του τώρα πια; Αν η Αγγλία δε χάσει απόψε στην Ουκρανία, πιθανότατα θα πάει στη Βραζιλία. Και, με βάση όσα ισχύουν τώρα στη στελέχωση των «λιονταριών», ο «Λαμπς» θα είναι πάλι εκεί –ελπίζοντας αυτή τη φορά να βλέπουν καλύτερα οι «επόπτες γραμμών».
Να με συμπαθάτε, αλλά εγώ είμαι μαζί του. Μακάρι να περάσει η Αγγλία, μακάρι να είναι ο Λάμπαρντ στη Βραζιλία, μακάρι να σκοράρει επιτέλους σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Το αξίζει. Όπως άξιζε και το συμβόλαιο ενός έτους που υπέγραψε το καλοκαίρι, κόντρα στη βεβαιότητα που μέσα από την ίδια την Τσέλσι είχε εκπορευθεί τα Χριστούγεννα του 2012, μετά την ήττα από την Κορίνθιανς στη Γιοκοχάμα. Τα 14 γκολ του Αγγλου από τότε και μετά –και βέβαια η καλή κουβέντα του Μουρίνιο- έπεισαν τον Αμπράμοβιτς ότι δεν είχε την πολυτέλεια να αφήσει τον επί μια δεκαετία ιθύνοντα νου αυτή της ομάδας, τον άνθρωπο των 11 τίτλων, να γίνει παρελθόν.
Ο Φρανκ Λάμπαρντ απέδειξε πριν από μερικούς μήνες ότι έχει τον τρόπο να κάνει δυνατά τα αδύνατα. Κέρδισε με την αξία και την αφοσίωσή του το δικαίωμα να ανήκει για έναν ακόμα χρόνο στην Τσέλσι. Και επιδιώκει τώρα πια, σε αυτή την 100η συμμετοχή του στον αποψινό «τελικό» του Κιέβου, να κερδίσει το δικαίωμα να πάει στη Βραζιλία και να σκοράρει –μετά από 274 γκολ σε ΟΛΕΣ τις διοργανώσεις- και σε Μουντιάλ. Το χρωστάει στη μαμά Πατ που κοιτάζει από ψηλά και περιμένει μια ακόμα αφιέρωση…