Κάτι από το ένδοξο παρελθόν της...
Ένα από τα ισόβια φορτία που κουβαλά αγόγγυστα στις πλάτες της η ανθρώπινη ψυχή, είναι το βάρος των αναμνήσεων του μεγάλου έρωτα. Πρόκειται για ένα συναίσθημα απύθμενο, δυνατό, αστάθμητο, ποτισμένο με χιλιάδες ωδές γλυκόπικρων αναμνήσεων.
Το πέρας των ετών, λειτουργεί ως ανυψωτικό μηχάνημα του νου και της σκέψης, δίνοντας μία αγωνιώδη μάχη να ξαναφέρει στο προσκήνιο την αρχική εικόνα, την πρώτη συνάντηση, τα νηπιακά σκιρτήματα. Ένας μεγάλος έρωτας, επί της ουσίας, κοπιάρει τις ιδέες και δεν πεθαίνει ποτέ.
Την γνώρισα το 1992 και η αλήθεια είναι ότι ο έρωτάς μας υπήρξε ακαριαίος. Ήταν νέα, όμορφη, λαμπερή και σαγηνευτική. Πρώτη φόρα με κέρδιζε κάτι τόσο ολοκληρωτικά και τόσο αστραπιαία. Ακόμη δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς μου προκάλεσε αυτή την μαγνητική τάση. Όπως άλλωστε κανείς ποτέ δεν μπορεί να εξηγήσει τα αίτια και τα αιτιατά τούτου του αδάμαστου συναισθήματος. Κανείς δεν έμαθε, κανείς δεν θα μάθει, κανείς άλλωστε δεν ψάχνει για αντίδοτο εναντίον μίας ασθένειας που εύχεται να τον καταβάλει.
Η σχέση μας με τα χρόνια κύλησε όπως οι όλες σχεδόν οι ακραία ερωτικές. Το πάθος υπήρξε ασίγαστο, ασχολούμουν μαζί της κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό. Το μυαλό μου βρισκόταν σε μία αέναη αρμονία με τις δικές της κινήσεις, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και αδιάκοπα, τόσο δυνατά και τόσο αδιάκοπα που πολλές φορές ακούγονταν και εκτός σώματος. Στη συνέχεια, επήλθε το επόμενο φυσιολογικό στάδιο του μεγάλου έρωτα. Η συνήθεια. Έμαθα να χαίρομαι μαζί της, να είμαι ευτυχισμένος και να μου φαίνεται ως κάτι απλό και φυσιολογικό. Με γέμιζε με αισιόδοξα μηνύματα, η πρόοδος της σχέσης μας ακολουθούσε την μαθηματική υφή της αριθμητικής προόδου. Το ίδιο το παρόν έδινε τα κατάλληλα εχέγγυα για ένα καλύτερο μέλλον. Τα χρόνια που θα ακολουθούσαν έδιναν τροφή και για τους δυο μας, για πολύχρωμα όνειρα, γεμάτα ατελείωτες χαρές, φανταχτερά χρώματα, λαμπερά χαμόγελα. Το μέλλον προμηνύοταν ως μία γλυκιά και απαλή μελωδία, που θα έδινε φωνή σε έναν εκπάγλου ομορφιάς βουβό πίνακα ζωγραφικής.
Δυστυχώς όμως δεν γλιτώσαμε ούτε το ατυχές, και συνήθως, τελευταίο στάδιο, αυτού του πόνου. Εδώ και πολλά χρόνια, με πικραίνει, με πληγώνει, με κάνει συνεχώς να αναπολώ τις πρώτες μας στιγμές. Τότε που ήταν δυνατή, αγέρωχη, ελκυστική. Τώρα, δεν θυμίζει σε τίποτα τα περασμένα, δεν έχει ουδεμία σχέση με αυτό που γνώρισα κάποτε, απέχει έτη φωτός από την πρώτη, την φανταχτερή εικόνα της. Παρόλο αυτά, δεν έχω πάψει στιγμή να την αγαπώ, δεν έχω πάψει δευτερόλεπτο να τη σκέφτομαι. Κάθε φορά που προσπαθώ να την ξεχάσω, εισβάλλω σε ένα μονοπάτι που από μόνο του δε μου επιτρέπει να βρω ποτέ την έξοδο. Είναι αυτός ο νοητός λαβυρίνθος που μου επιβεβαιώνει την αναλλοίωτη ιδιότητα των αισθημάτων που τρέφω για εκείνη. Όπως όλοι οι μεγάλοι έρωτες, έτσι και ο δικός μας, αντιστέκεται στην ζωή, μάχεται με τις αναγκαίες καταστάσεις, παλεύει να διατηρήσει εκείνον τον θαυμαστό, πρωταρχικό του κόσμο. Κάθε χρόνο μου δίνει υποσχέσεις, τις οποίες ποτέ δεν κρατά. Κάθε χρόνο δεσμεύεται ότι θα προσπαθήσει να είναι πάλι αυτό που ήταν την δεκαετία 1992-2002, μα δυστυχώς τα λόγια και οι υποσχέσεις αποδεικνύονται σκόρπιοι άνεμοι σε αόρατες θάλασσες.
Εγώ και η Λιντς αγαπηθήκαμε παράφορα. Ο έρωτάς μας μάλιστα υπήρξε ισχυρός, άντεξε στο χρόνο, έμεινε όρθιος σε στιγμές που ακόμη και τα προβλήματα της καθημερινότητας δείχνουν να σε καταβάλουν. Και παρά τις αυγουστιάτικες υποσχέσεις της, πάλι μου είπε ψέματα. Η γοητευτική μορφή με την κατάλευκη, λαμπερή φορεσιά που γνώρισα κάποτε, δεν μπορεί να δραπετεύσει από την παγίδα της οικονομικής ανέχειας στην οποία έχει περιέλθει. Μα εγώ περιμένω, και θα περιμένω, μέχρι τη στιγμή που η μορφή της, θα μου θυμίζει κάτι από το ένδοξο παρελθόν. Ένας μεγάλος έρωτας δεν τελειώνει έτσι απλά, και σίγουρα δεν πεθαίνει τόσο εύκολα.
Αγγελος Αλαμανιώτης
(Στείλτε μας και εσείς τη δική σας άποψη ή οποιαδήποτε ερώτηση ή σχόλιο στο info@england365.gr)