Tο ραγισμένο είδωλο του Γκασκόιν

Τα είδωλα, όπως χαρακτηρίζονται οι δημοφιλείς άνθρωποι ενός χώρου, που ασκούν μαγνητική επιρροή στο κοινό τους, όσο ευχαρίστηση προκαλούν με την παροδική τους παρακολούθηση, τόσο δυστυχία δύνανται να φέρουν με την μακροχρόνια κατάπτωσή τους. Κανένα είδωλο δεν έχει εφεύρει το ελιξίριο της αιωνιότητας. Ο χρόνος είναι και μαζί τους δίκαιος και αμείλικτος. Τα είδωλα, ραγίζουν, ξεθωριάζουν, ξεπέφτουν.

Η ψυχική αυτή προσκόλληση με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, συναντάται συχνά στο χώρο του ποδοσφαίρου. Όλοι μας , στην ηλικία κυρίως της αθώας και ενεργής παιδικότητας, λατρέψαμε έναν ποδοσφαιριστή, παρακολουθούσαμε την ζωή του, μάθαμε τα πάντα για αυτόν, αγοράσαμε τη φανέλα με το όνομά του, αφισοκολλήσαμε την φωτογραφία του στους τοίχους του δωματίου μας. Όλοι γευτήκαμε το γλυκό νέκταρ της πίστης στο πρόσωπο. Όλοι θεοποιήσαμε έναν άνθρωπο, αφαιρώντας του εσκεμμένα την ανθρώπινη ιδιότητα. Όλοι πιστέψαμε ότι θα γίνουμε σαν το είδωλό μας ή και καλύτεροι από αυτόν. Όλοι εν τέλει εγκλωβιστήκαμε σε έναν καλά οχυρωμένο λαβύρινθο μίας χαμένης ματαιοδοξίας. Αυτή άλλωστε είναι και η άφατη γοητεία των ειδώλων. Σε οδηγούν σε μονοπάτια που δεν γνωρίζεις , αλλά και δεν επιδιώκεις να μάθεις. Ακόμα κι αν το τέλος της διαδρομής είναι μία σκοτεινή ατραπός χωρίς το παραμικρό φως στο βάθος. Τα παιδιά και έφηβοι θα διαφωνήσουν μαζί μου. Ελπίζω τουλάχιστον να συμφωνήσουν οι θιασώτες της ωριμότητας( έτσι λέμε τουλάχιστον), οι λίγο μεγαλύτεροι.

Διαβάζοντας τις τελευταίες απογοητευτικές εξελίξεις για την κατάσταση του Πoλ Γκασκόιν, ένα κύμα θλίψης κυριεύει το σεντούκι των παιδικών μου αναμνήσεων. Ο γεματούλης επιθετικός μέσος που μάγευε με τον συνδυασμό πηγαίου ταλέντου και της, τύπου αλάνας, προσαρμογής του εντός του αγωνιστικού χώρου, έχει μετατραπεί σε έναν άνθρωπο λειψό, σχεδόν αποστεωμένο, που χρήζει άμεσης ιατρικής βοήθειας. Για πολλούς από εμάς που ήμασταν παιδιά, την δεκαετία των '90s ο συγκεκριμένος άνθρωπος υπήρξε η ελπίδα ότι μπορεί να κάνει κάποιος επαγγελματική σταδιοδρομία, ακόμη κι αν δεν σπαταλά τόνους ιδρώτα σε προπονήσεις και γυμναστήρια. Ο Πωλ, διατηρούσε την παιδική φλόγα της αυλής του σχολείου, με την τρέλα της αφέλειας, την αγνότητα των προθέσεων, το χωρίς καλούπια στυλ παιχνιδιού του. Αποτελούσε ένα ζωντανό σύστημα αξιών, ένα σύστημα όπου ο ρομποτισμός και το ποδόσφαιρο δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν. Έτσι γεννούσε ελπίδες, έζεχνε με όνειρα, έτρεφε τις φιλοδοξίες. Η συνέχειά του, για όσους πίστεψαν στο δόγμα του, αποτέλεσε το κύκνειο άσμα των προσπαθειών τους. Το μοντέλο που προσέφερε καταποντίστηκε από το ίδιο του το είναι. Σαν ένα αόρατο εσωτερικό γενετικό υλικό, να μην ήθελε τη συνέχεια αυτού του είδους. Η δική του κατάπτωση, διέλυσε και μία πλειάδα ακολούθων του.

Αυτός είναι ο κίνδυνος με τα είδωλα. Η ταύτιση μαζί τους, κουβαλά στις ανθρώπινες ψυχές και τα ελαττώματά τους. Και όταν μιλάμε για τέτοιου είδους ελαττώματα, τότε η ταύτιση είναι άκρως επικίνδυνη. Εκεί είναι πλέον θέμα χαρακτήρα. Ο διαχωρισμός μεταξύ του τυφλού κοπαδιού και του ώριμου θαυμαστή, δίνει τις ανάλογες λύσεις ή μπλέκει περισσότερο το πρόβλημα. Το θέμα, βέβαια από εδώ και στο εξής, είναι ο άνθρωπος αυτός να προστατέψει την υγεία του και κατ΄ επέκταση τη ζωή του. Όσο για το ραγισμένο είδωλό του, όλο και κάποια άλλη φιγούρα θα παίξει τον ρόλο του. Η ανάγκη των παιδικών ψυχών να ταυτιστούν με κάποιον, θα γεννήσει τις κατάλληλες συνθήκες που απαιτούνται. Με την ελπίδα όλων, φυσικά, να μη ραγίσει και ο επόμενος.

* Το κομμάτι έγραψε ειδικά για το England365.gr o Αγγελος Αλαμανιώτης, αριστούχος σπουδαστής του ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ της σεζόν 2011-2012 και είναι υποψήφιος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών.

(Στείλτε μας και εσείς τη δική σας άποψη ή οποιαδήποτε ερώτηση ή σχόλιο στο info@england365.gr)