Αν δινόταν στον Ντρογκμπά θα είχε και νόημα!
Κάθε χρόνο τέτοια περίπου εποχή, η βράβευση με την τιμητική διάκριση που φέρει τον τίτλο "χρυσή μπάλα", τρέφει τις ανά τον κόσμο ποδοσφαιρικές συζητήσεις σχετικά με τον υποψήφιο κάτοχο του βραβείου. Οι συζητήσεις αυτές, δεν κλείνουν όμως με την τελετή της βράβευσης, αλλά συνεχίζονται ακάθεκτες και ενισχυμένες με την δίκαιη ή άδικη έκφανση της.
Απόψεις αντιφατικές, επιχειρήματα που άγονται από την υποκειμενική ματιά του κάθε φιλάθλου, κρίσεις που άπτονται του προσωπικού ποδοσφαιρικού γούστου. Αποτέλεσμα; Μία όμορφη διαδικασία που θα έπρεπε να προάγει τον ποδοσφαιρικό πολιτισμό γίνεται αγωνιστικός χώρος στον οποίο ξεδιπλώνονται τα διάφορα μίση και πάθη των ομάδων, των διοικήσεων, των παιχτών και των φιλάθλων.
Η αίσθηση της αδικίας για αυτόν που χάνει τον τίτλο είναι μία αίσθηση που ο άνθρωπος τη βιώνει από την παιδική του ηλικία. Δεν γεννήθηκε στη χρυσή μπάλα και πολύ περισσότερο δεν θα σταματήσει να υφίσταται μέσα στα όρια αυτού του θεσμού. Η αδικία, είτε βασίζεται σε ορθή λογική είτε σε συναισθηματική βάση, δεν θα εκλείψει ποτέ από το ανθρώπινο γένος. Το ζήτημα για τους δυνατούς ανθρώπους δεν είναι να τη σβήσουν από τον χάρτη, αλλά να βρουν μέσα τους τον κατάλληλο υπερβατικό μηχανισμό, που θα την υποβαθμίζει και δεν θα της επιτρέπει να παίξει κρίσιμο ρόλο στην συνέχεια των πραγμάτων.
Αυτή ακριβώς θα ήταν και η επιχειρηματολογία μου, αν τυχαία συναντούσα ποτέ τον Ντιντιέ Ντρογκμπά. Το όνομά του δεν φιγουράρισε στα πρωτοσέλιδα, δεν είχε την εμπορικότητα της κόντρας των Μέσι -Ρονάλντο, δεν συγκίνησε τους διοργανωτές, η δε καριέρα του έχει γείρει για τα καλά προς τους ουρανούς της δύσης. Είναι όμως αυτός ο παίχτης ο οποίος πήρε στις πλάτες του μία (τραγική πέρσι) Τσέλσι και την οδήγησε στη κορυφή της Ευρώπης, είναι αυτός που με συμπαίκτες πολύ κατώτερης ποιότητας από αυτούς των Ρεάλ και Μπάρτσελόνα, έδινε συγκινητικές μάχες προς την κατάκτηση του τροπαίου, είναι αυτός που συγκλόνισε το ποδοσφαιρικό κοινό με την υπερπροσπάθεια που κατέβαλε, το απαράμιλλο πείσμα του, την υποδόρια πίστη του στο όνειρο, την περάτωση ενός θαύματος στο οποίο ουδείς πίστεψε.
Αν είχα ένα παιδί, θα του έδειχνα τα περσινά παιχνίδια του Ντρογκμπά. Πέραν των γκολ και των αποτελεσμάτων, αυτό που κυρίως θα με ενδιέφερε, θα ήταν να περάσω στο παιδί μου το μήνυμα ότι πολλές φορές στη ζωή οι παθιασμένοι μαχητές υπερτερούν των κορυφαίων ταλέντων. Η άρνηση της ήττας, η πίστη στα ιδανικά της υπέρτατης προσπάθειας, η μέχρι τελευταίας ικμάδας αυταπάρνηση, είναι στοιχεία ζωτικής σημασίας, κρίσιμα για την πορεία ενός ανθρώπου στην ζωή του. Τώρα , ειδικά περισσότερο από ποτέ, η κόσμος χρειάζεται σκληροτράχηλους μαχητές αλλά Ντρογκμπά και όχι καθολικά αναγνωρισμένους ταλαντούχους αλλά Μέσι και Ρονάλντο.
Η «χρυσή μπάλα» στον Μέσι είναι δικαίωση μίας επιφανειακής λογικής. Ο καλύτερος και ταλαντούχος οφείλει και να βραβευτεί. Αντίθετα αν δινόταν στον Ντρογκμπά, θα ήταν η δικαίωση της ιστορίας του Δαυίδ εναντίον του Γολιάθ, θα ήταν ένα εναλλακτικό σενάριο σε μία ταινία που όλοι μας βιώνουμε στην καθημερινότητα.
Ο θεσμός νομίζω ότι θα πρέπει να αναθεωρήσει τις αξίες του. Πέραν των γκολ, του ταλέντου, της εμπορικότητας και της γκλαμουριάς, θα πρέπει να δώσει σημασία και σε άλλες παραμέτρους όπως είναι οι συνθήκες ενός επιτεύγματος. Στα δικά μου μάτια, ο 35άρης Ντρογκμπά να παλεύει μόνος του στα ημιτελικά και στον τελικό, έχει εκλάβει ήδη την μορφή ήρωα και φωτεινού παραδείγματος. Αυτόν θα θυμάμαι, αυτός με εμπνέει. Μία ακόμη διάκριση του καλύτερου παίχτη ( πιθανώς και) όλων των εποχών, ωχριά μπρος στο συγκλονιστικό κυνήγι του ονείρου, του Ιβοριανού άσου.
#Το κομμάτι έγραψε ειδικά για το England 365.gr o Αγγελος Αλαμανιώτης, αριστούχος σπουδαστής του ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ της σεζόν 2011-2012 και είναι υποψήφιος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών.