Η «υποδόρια» ανταγωνιστικότητα της Πρέμιερ Λιγκ

Υπερισχύει έναντι των υπολοίπων, όσο αναφορά την διάρκεια επιτυχίας καθώς το υψηλό επίπεδο της Πρέμιερ Λιγκ διακρίνεται όλα αυτά τα χρόνια από μία αξιοζήλευτη σταθερότητα. Αντίθετα, το Καμπιονάτο, το οποίο θεωρούνταν το κορυφαίο πρωτάθλημα της δεκαετίας του ΄90, είχε αρχίσει μία αισθητή κατηφορική πορεία από τις αρχές της δεκαετίας του΄00, που επιδεινώθηκε ραγδαία από τα παρασκηνιακά σκάνδαλα που βγήκαν στο φως και είχαν ως αποτέλεσμα, την δημιουργία μία έντονης αποκρουστικής παρασκηνιακής εικόνας που ώθησε τους φιλάθλους στην απαξίωσή του. Τώρα προσπαθεί να ξαναγεννηθεί. Το ισπανικό πρωτάθλημα, επίσης την τελευταία εικοσαετία παρουσιάζει αυξομειώσεις. Φυσικά, οι πανίσχυρες ομάδες, Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρτσελόνα της τελευταίας τριετίας, κρατούν την ποιοτική του σημαία πολύ ψηλά, αλλά η αλήθεια είναι πως γενικότερα σαν πρωτάθλημα και όχι αποσπασματικά ορισμένες ομάδες ποτέ δεν συγκινούσε φανατικά τα πλήθη. Ίσως στις αρχές της δεκαετίας του ΄00, οπότε και εκτός από τις δύο παραδοσιακές δυνάμεις, είχαν ισχυροποιηθεί εντυπωσιακά και άλλες ομάδες όπως η Ντεπορτίβο Λα Κορούνια και η Βαλένθια, κέρδισε κάποιους πόντους , αλλά γρήγορα έγινε ξανά ένα πρωτάθλημα δύο ταχυτήτων.

Το πρωτάθλημα της Αγγλίας, είχε ανέκαθεν το μεγαλύτερο σασπένς. Ανεξάρτητα από τη μη δικαίωση της ιστορίας, οι αισθήσεις πολλές φορές επικρατούν των μαθηματικών και των άχαρων δυνάμεων της στατιστικής. Η Πρέμιερ Λιγκ στα 20 χρόνια ζωής της, έχει παραδώσει το Άγιο Δισκοπότηρο του τίτλου, σε μόλις 5 ομάδες. 12 φορές στην Μάντσεστερ Γιουνάτεντ, 3 φορές στην Άρσεναλ, άλλες τρεις στην Τσέλσι και από μία στις Μπλάκμπερν και Σίτι. Παρά το γεγονός της φαινομενικά μικρής πλουραλιστικής τάσης όσο αναφορά τις κατακτήσεις τίτλων, στο μυαλό των περισσοτέρων φιλάθλων ανά τον κόσμο η Πρέμιερ Λιγκ είναι παγιωμένη ως το πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα. Η ανταγωνιστικότητα αυτή, εκφράζεται, διαφαίνεται και κυρίως συντηρείται, από την αρχική αίσθηση του κάθε ανθρώπου πως οι υποψήφιοι διεκδικητές είναι πολλοί. Μάντσεστερ, Άρσεναλ, Τσέλσι, Λίβερπουλ, Σίτι, αλλά ακόμα και με λιγότερες πιθανότητες, η Τότεναμ, η Λιντς παλιότερα, η Νιούκαστλ και η Έβερτον με αρκετή φαντασία, εισέρχονται στο κάδρο των πιθανών ή λιγότερο πιθανών διεκδικητών. Κανένα άλλο πρωτάθλημα από τα ισχυρά της Ευρώπης δεν εμφανίζει ανάλογο αριθμό φιλόδοξων πρωταθλητών. Μόνο η Γαλλία ίσως , αλλά σίγουρα δεν έχει την ποιότητα του Αγγλικού. Βεβαίως, όπως είπαμε και προηγουμένως η ανταγωνιστικότητα δείχνει μέχρι στιγμής να μένει στα χαρτιά και στην πράξη να αποδεικνύεται φαινομενική, καθώς η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατέχει ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό κατακτήσεων(60%). Μόνο η Ιταλία του΄90 θύμιζε κάτι αντίστοιχο, όταν η Μίλαν, η Γιουβέντους, η Ίντερ, η Λάτσιο, η Πάρμα, η Ρόμα, η Φιορεντίνα, ήταν αρκετά δυνατές ώστε να διεκδικήσουν τον τίτλο.  Εκεί η τάση ξεθύμανε με το χρόνο, η ποιότητα πολλών ομάδων μειώθηκε αισθητά και η έννοια της ανταγωνιστικότητας ξεθώριαζε οριστικά.

Η ψυχολογία των φιλάθλων διαδραματίζει μέγιστο ρόλο στην συντήρηση του ενδιαφέροντος ενός πρωταθλήματος. Πολλές φορές, η ψυχολογία υπερπηδά ακόμη και την ίδια τη λογική, κάνοντας τα στοιχεία και τους αριθμούς να φαντάζουν αβαρή. Η Πρέμιερ Λιγκ αποτελεί το κέντρο του ποδοσφαιρικού ενδιαφέροντος, όχι τόσο γιατί είναι πραγματικά ανταγωνιστική, αλλά γιατί καταφέρνει να διατηρεί την υποδόρια αίσθηση της ανταγωνιστικότητας. Το αίσθημα αυτό, συνοδευόμενο από τη υψηλή ποιότητα, το συναρπαστικό θέαμα, τα γεμάτα γήπεδα και την έλλειψη βίας, δημιουργούν ένα συμπαγές μίγμα που καθιστά το Αγγλικό πρωτάθλημα το πιο ενδιαφέρον πρωτάθλημα της Ευρώπης. 

Άγγελος Αλαμανιώτης