We still believe...

 

Μετά την ήττα της Αγγλίας από τη Γερμανία και τον αποκλεισμό της και από αυτό το Παγκόσμιο (έστω και με ακυρωθέν γκολ που ίσως άλλαζε τη ροη του αγώνα), απογοητευμένος για ακόμα μια φορά, σκέφτηκα «Δε πειράζει, την άλλη φορά.» Ποια «άλλη φορά»? Άραγε θα υπάρξει ποτέ έστω και «Μια φορά»? Αμέσως, όμως μου ήρθε στο μυαλό εκείνη η σημαία του Αγίου Γεωργίου με το κόκκινο σταυρό που είχα δει στον ημιτελικό του euro96, που αντί να γραφεί το όνομα κάποιας πόλης ή κάποιου συλλόγου, όπως συνηθίζουν να γραφούν οι Άγγλοι οπαδοί, έγραφε απλά και μονό την πρόταση « We still believe» (ακόμα πιστεύουμε), προερχόμενη από το τραγούδι Τhree lions που τραγουδάνε οι Άγγλοι στα γήπεδα. Τα ξεχνάμε όλα, τα αφήνουμε στην άκρη και συνεχίζουμε.

 

Αυτή είναι και η ομορφιά με αυτό τον ποδοσφαιρικό λαό. Ζει για το ποδόσφαιρο. Για τους Άγγλους το ποδόσφαιρο είναι κάτι περισσότερο από ένα παιχνίδι. Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο το οποίο είναι ταυτόσημο της κοινωνίας τους. Η παραμονή μου στην Αγγλία ως φοιτητής για πέντε χρονιά αυτό μου έμαθε. Είδα ότι εκεί (ίσως και στη Βραζιλία) οι άνθρωποι βλέπουν το ποδόσφαιρο σαν ένα κομμάτι της ζωής τους. Το ποδόσφαιρο για τους Άγγλους είναι κάτι παραπάνω από ένα «ξερό» 1-0, 3-1, 2-2. Είναι μια τελετή!

 

Για τους Άγγλους το ποδόσφαιρο είναι πιστή και πάθος για την ομάδα. Εάν δεν είναι για να φέρει τόσο διαφορετικό κόσμο κοντά, εάν δεν είναι για να κάνει δυο ξένους μέχρι πριν από μια ώρα να κλαίνε μαζί αγκαλιά από χαρά, τότε γιατί είναι? Το ποδόσφαιρο είναι τα «πηγαδάκια» των φιλάθλων έξω από το γήπεδο, είναι οι φωνές των μικροπωλητών που πουλάνε τα αναμνηστικά της ομάδας, είναι η διαδρομή για να φτάσει κανείς στη θέση του ανεβαίνοντας τις σκάλες του γηπέδου, είναι το έντονα φωτεινό χρώμα και η μυρωδιά του γκαζόν ενός περιποιημένου αγωνιστικού χώρου με τις φρέσκο βαμμένες γραμμές του, είναι η είσοδος των ομάδων μέσα από το τούνελ, είναι οι σκιές των παικτών που δημιουργούν οι προβολείς, στο χόρτο, είναι η ένταση της κερκίδας σε μια αμφισβητούμενη φάση, σε ένα σκληρό μαρκάρισμα, σε ένα γκολ, είναι το χειροκρότημα των παικτών προς την κερκίδα, είναι το κλάμα των χαμένων και το γέλιο των νικητών στο τέλος του αγώνα. Όλα αυτά είναι το ποδόσφαιρο!

 

Οι φίλαθλοι , πιστεύω, μονό στην Αγγλία υποστηρίζουν έτσι την ομάδα τους. Και στα καλά, αλλά και στα άσχημα. Τραγουδώντας επί 90 λεπτά είτε κερδίζει , είτε χάνει η ομάδα. Ήταν στο Εuro2004 που περίπου 100.000 Άγγλοι ταξίδεψαν στη Πορτογαλία για να δουν την ομάδα τους να παίζει σε ένα αγώνα, είτε στο γήπεδο ή ακόμα και χωρίς εισιτήριο απλά και μονό για να είναι εκεί που θα έπαιζε η Αγγλία(άλλη μια πρωτοτυπία των Άγγλων, που Αμφιβάλω αν την κάνει άλλος κανείς). Δεύτερη χώρα σε προσέλευση οπαδών ήταν η Γερμάνια με 23.000 και τρίτη η Ολλανδία με 7.000... Αυτό και μόνο νομίζω πως τα λέει όλα. Αγγλία λοιπόν για μια ζωή, και........ «We still believe» !!!