Καλύτερη από πριν, αλλά...

Τελικά, ο αγαπημένος μας Κέννυ Νταλγκλίς πρέπει να έχει και λίγο "κοκαλάκι νυχτερίδας", καθ' ότι εκεί που όλοι μας βλέπαμε το υπαρκτό πρόβλημα στην ανάπτυξη της ομάδας και τους μπόλικους βαθμούς που πετάξαμε στα σκουπίδια, εντούτοις τελικά "κάτι γίνεται" πάντα στο τέλος και αφ' ενός εμείς νικούμε αφ' εταίρου οι υπόλοιποι κάνουν (λες και είναι... "συνεννοημένοι") όλοι "γκέλες" και... να την η Λίβερπουλ με ελάχιστους πόντους διαφορά ΚΑΙ από την 4η θέση που οδηγεί στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης σεζόν - πράγμα που φάνταζε σχεδόν ουτοπικό, πριν μερικές εβδομάδες.

Τί είδαμε από την Λίβερπουλ όλους αυτούς τους μήνες, απ' το πρώτο της φιλικό στην Ασία έως και το ματς εναντίων των "Λύκων" εκτός έδρας; Ας τα δούμε, όσο το δυνατόν περιληπτικά: Καταρχάς, ο κ.Χένρυ, ο "Γιάνκης" ιδιοκτήτης της ομάδας μας, δεν αποδείχτηκε (δόξα Τώ Θεώ!) εξίσου απατεώνας όπως οι προκάτοχοι συμπατριώτες του (Χιγκς/Ζιλέτ). Είπε ότι θα μας ξεχρέωνε και το 'κανε άμεσα (προ καλοκαιρινής περιόδου). Είπε ότι θα δώσει ένα σημαντικότατο ποσό στον Κέννυ για επενδύσεις σε παίκτες το καλοκαίρι και το έπραξε, φτάνοντας τις επενδύσεις στις 100.000.000 και βάλε στερλίνες - καθόλου άσχημα, αν καλοσκεφθούμε ότι πέρσι τέτοια εποχή (στα Χριστούγεννα), αναζητούσαμε στην... Championship να δούμε σε τί γήπεδα θα... παίζουμε φέτος!

Από την χειρότερη (μακράν, όμως!) χρονιά ολόκληρης της ιστορίας του Συλλόγου μας, φτάσαμε το καλοκαίρι να ονειρεύονται αρκετοί (έως πολλοί) την ουτοπία ενός πρωταθλήματος...

Δεν είναι κακό να ονειρευόμαστε, γιατί έτσι στοχεύουμε ψηλά. Να θυμίσω ή να γνωστοποιήσω σε πολλούς οπαδούς της ομάδας μας (καθ' ότι, δυστυχώς, δεν μελετούν οι περισσότεροι την ιστορία), ότι μια απ' τις γνωστές μνημειώδης φράσεις του Τιτάνα μάνατζερ της Λίβερπουλ (του μυθικού Μπιλ Σάνκλυ), ήταν ότι "Στοχεύουμε στον ουρανό για να φτάσουμε το ταβάνι. Αν στοχεύουμε στο ταβάνι, το πιο πιθανόν είναι να παραμείνουμε στο πάτωμα"...! Φυσικά και ήταν (και παραμένει) ουτοπικό να σκεπτόμαστε/ονειρευόμαστε πρωτάθλημα Αγγλίας άμεσα, την στιγμή μάλιστα που εκτός των "κλασικών γνωστών-αγνώστων" που πλαισίωναν παραδοσιακά την τετράδα στη κορυφή (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Τσέλσι, Άρσεναλ, Λίβερπουλ), πλέον έχουν αναδειχτεί και άλλες δυνάμεις που μπήκαν δυναμικά στο παιχνίδι, όπως η Νιούκαστλ, η Τότεναμ και φυσικά η νέα υπερδύναμη της Αγγλίας (χάριν στα... πετροδόλαρα) Μάντσεστερ Σίτι.

Άρα, είναι άκρως παράλογο να ονειρεύονται οι οπαδοί της ομάδας μας ότι μπορούμε "άμεσα" (σύντομα) να κερδίσουμε έναν τίτλο πρωταθλητή Αγγλίας, καθ' ότι απ' το "ναδίρ" να φτάσουμε στο "ζενίθ" μέσα σε 1-2 χρονιές, είναι μάλλον κωμικό να το θεωρεί κάποιος προσιτό. Χρειάζεται πάρα πολύ δουλειά και τεράστια υπομονή από τον Σύλλογο και τους οπαδούς, για να δούμε πάλι κάποτε την ομάδα μας να μεσουρανεί.

Προσωπικά είχα πει ότι χρειάζεται ένα βάθος χρόνου 5 ετών τουλάχιστον. Το ίδιο είπε και ο κορυφαίος παίκτης όλων των εποχών για μας (κατά την γνώμη μου πάντα), ο αρχηγός μας Στίβεν Τζέραρντ. Και εκείνος έκανε λόγο για 5 χρόνια περίπου - εφόσον φυσικά η ομάδα θα παραμείνει στην ίδια "ρότα" ανάπτυξης και βελτίωσης...

(Πιθανόν θα συμβεί, απλά μάλλον ο ίδιος δυστυχώς δεν θα 'ναι ευτυχής να σηκώσει ψηλά στον αγγλικό ουρανό ένα Κύπελλο πρωταθλητή Αγγλίας, γιατί πιστεύω πως ο Τζέραρντ σε 1-2 χρόνια θα αποσυρθεί, καθ' ότι ο οργανισμός του είναι πάρα πολύ εξουθενωμένος).

Περιμέναμε το καλοκαίρι ότι πιθανόν θα προσλάμβανε ο κ.Χένρυ έναν καλό, γνωστό, σύγχρονο προπονητή, έχοντας τον Κέννυ Νταλγκλίς για βοηθό προπονητή... Τελικώς δεν έγινε, ο κ.Χένρυ εμπιστεύτηκε την (φθηνή) καθ' όλα αποδεκτή απ' τους οπαδούς λύση του Σκοτσέζου μυθικού πρώην παίκτη μας και όπως προείπαμε του έδωσε το μεγάλο ποσό για τις καλοκαιρινές μεταγραφές, να το διαχειριστεί αναλόγως...

Ήμουν ανέκαθεν υπέρ της επιστροφής της ομάδας σ' έναν "κορμό" από Βρετανούς παίκτες! Γιατί; Διότι είναι καλύτεροι οι Βρετανοί ως ποδοσφαιριστές; Όχι βέβαια, σε καμία περίπτωση δεν το υποστηρίζω αυτό... Διότι, αφ' ενός θα ενεργοποιηθεί σύντομα ο νόμος του Πλατινί για χρήση γηγενών παικτών σε όλες τις ομάδες τις Ευρώπης (οπότε, να δούμε ΤΟΤΕ τί θα κάνει ο κ.Βενγκέρ, που διαθέτει... ενάμιση Άγγλο στην Άρσεναλ!), αφ' εταίρου γιατί ανέκαθεν θεωρούσα πως οι ξένοι παίκτες πλην ελαχίστων εξαιρέσεων είναι "περιπτώσεις μισθοφόρων" που δεν "ματώνουν" για την φανέλα, απλώς... "εργάζονται". Οπότε, χάρηκα πολύ για την στρατηγική του Κέννυ να στοχεύσει σε Βρετανούς, αλλά. έχει σημασία και ο στόχος, πλην της στρατηγικής!

Δηλαδή, όλοι μας είδαμε μια γιγαντιαία λίστα με πολύ καλούς και άξιους Βρετανούς παίκτες που ουδείς τελικά δεν πάτησε στο χορτάρι του Μέλγουντ (ούτε καν ο διακαής πόθος του Κέννυ, ο Γιανγκ) και τελικά μαζέψαμε διάφορους παίκτες από μικρές/μικρομεσαίες ομάδες, παίκτες με αντίστοιχες μέτριες ικανότητες, ιδανικοί μονάχα για αλλαγές από τον πάγκο. Μέχρι πέρσι τέτοια εποχή, το σύνολο των "Κόκκινων" μουρμούριζε "γαλλικά" για τον Λούκας, ο οποίος ελλείψει του τραυματισμένου Τζέραρντ και με την βοήθεια του πολύ καλού Μεϊρέλες, ξαφνικά μεταμορφώθηκε απ' τους υπερβολικούς οπαδούς μας σε "κλώνο Τσάμπι Αλόνσο".

Καλός και άξιος ο Λούκας, δυνατός και φιλότιμος, αλλά μη τρελαθούμε και τελείως... Πήραμε τον Άντι Κάρολ "μετά βαΐων και κλάδων" ως τον... Σάξονα δίδυμο αδελφό του Τόρρες (στα καλά του), ο οποίος φυσικά ουδεμία σχέση έχει με τα προβλεπόμενα. Δυνατό παιδί, φιλότιμο, αλλά πολύ βαρύ και αργό φορ, "τραχύς" στο παιχνίδι του και σε καμία περίπτωση τεχνίτης σαν τον Τόρρες... Πήραμε τον Τσάρλι Άνταμ και τον "βαφτίσαμε" αντικαταστάτη του Μεϊρέλες (ακόμα και του... Τζέραρντ, ακούσαμε!) και φυσικά καμία σχέση έχει ο άνθρωπος, που είναι δυνατός και ορμητικός στο παιχνίδι, αλλά πολύ άτεχνος, με τεράστιο πρόβλημα στην μεταβίβαση (πάσες) και στην οργάνωση του κέντρου (σε άμυνα που το ξέραμε, αλλά και στην επίθεση)...

Αγοράσαμε τον Χέντερσον ως νέο μεγάλο ταλέντο στα χαφ, ο οποίος δείχνει να έχει πολύ δρόμο μπροστά του, ενώ ο άλλος χαφ που πήραμε ο Ντάουνινγκ έδειξε πολλά καλά στοιχεία αλλά και εκείνος δεν είναι κάτι "εξωπραγματικό"... Οι μόνες πολύ καλές μεταγραφές που έγιναν και το απέδειξαν εμπράκτως στο γήπεδο, ήταν ο Ενρίκε ως αριστερό μπακ και φυσικά ο ταλαντούχος "διαβολάκος", ο 32χρονος Ουαλός Μπέλαμι που σε κάθε παιχνίδι που μπαίνει κάνει "άνω-κάτω" την αντίπαλη άμυνα... Το ζήτημα όμως ήταν (και παραμένει), ότι άσχετα τι παίκτες αποκτήθηκαν, το πρόβλημα εστιάζεται στον ίδιο τον Κέννυ Νταλγκλίς.

Ο Κέννυ, αποδεικνύεται λίγο... "δεινόσαυρος". Έμεινε πολύ ανενεργός, εκτός του αθλήματος, το οποίο φαίνεται ολοκάθαρα σε κάποιον που ψύχραιμα (και δίχως οπαδικό φανατισμό) θα κάτσει να τον μελετήσει. Βάζει την ομάδα και παίζει με απαρχαιωμένα συστήματα της εποχής που έπαιζε ο ίδιος, αλλά το κυριότερο... "επέστρεψε" πίσω στην "στρατηγική της μεγάλης σέντρας". Δεν λέω, επί εποχής Ουγιέ ή Μπενίτεθ, είχαμε δει κάτι τεραστίων αποστάσεων σέντρες από τον Τζέραρντ (ή τον Ρίισε και άλλους), αλλά η ομάδα είχε μάθει να παίζει βασικά "με κάτω την μπάλα", με πάσες κοφτές σε μικρό χώρο, με μπαλιές "τρύπα" στον άξονα της αντιπάλου άμυνας κτλ... Ο Κέννυ, τα "ανέτρεψε" αυτά, βάζοντας την ομάδα να παίζει κυρίως με έναν μόνο επιθετικό μπροστά (είτε τον Σουάρεζ, είτε τώρα τον Κάρολ) και οι υπόλοιποι δέκα παίκτες να προσπαθούν όπου σταθούν κι όπου βρεθούν να εξαπολύουν βαθιές "λόμπες" για το κεφάλι του ολομόναχου επιθετικού μας...

Αν έκατσε κάποιος αντίπαλος προπονητής να μελετήσει την φετινή Λίβεπουλ, θα χρειαζόταν... 30 λεπτά μελέτης βιντεοκασετών και θα 'χε μια σαφέστατη εικόνα της "ανάπτυξης" της ομάδας μας. Είμαστε τόσο πολύ προβλέψιμοι...

Επίσης, αυτό που πέρσι με (μας) χαροποίησε τόσο πολύ, δηλαδή η χρήση πιτσιρικάδων απ' τους "Reserves" (όπως Κέλλυ, Σπίρινγκ, Σέλβεϊ και του σπουδαίου μικρού Φλάναγκαν), φέτος απογοητεύτηκα πλήρως. Ο Κέννυ, σαν να "ξέχασε" τελείως τους μικρούς ταλαντούχους που διαθέτει, ενώ φυσικά "οφείλει" να προωθεί τις μεταγραφικές του επιλογές, είτε του έχουν "πιάσει" είτε όχι. Και τέλος, αφ' ενός με θλίβει και αφ' εταίρου με εξοργίζει η εμμονή του Κέννυ με κάποιους παίκτες, ενώ ταυτόχρονα αδιαφορεί ή "παγώνει" άλλους για πολλές αγωνιστικές, άσχετα εάν στα προηγούμενα παιχνίδια έπαιξαν καλά (βλ. Μάξι ή Κάουτ).

Απ' τα φιλικά που παρακολούθησα το καλοκαίρι και έως και τις γιορτές του Δεκεμβρίου, έβλεπα πως έχουμε (και εξακολουθούμε να έχουμε) πρόβλημα μεγάλο στην ανάπτυξη - και φυσικά στο σκοράρισμα. Μόνο όταν παίζει ο αρχηγός (Τζέραρντ), βλέπουμε κάτι διαφορετικό. Όταν δεν παίζει, όποιο παιχνίδι και να δω είναι σαν επανάληψη του προηγουμένου... Οπότε είχα πειστεί πως ένας φετινός και "προσγειωμένος" στόχος μας, θα ήταν η κατάκτηση κάποιου κυπέλλου και η έξοδος από εκεί στην Ευρώπη του χρόνου. Μέχρι στιγμής, έχει κατακτηθεί αυτός ο στόχος κατά το ήμισυ. Φτάσαμε στον Τελικό του Carling Cup και μένει να κάμψουμε την αντίσταση της Κάρντιφ για εκείνα τα 90 λεπτά. Επίσης, έχουμε και την πορεία στο FA Cup, που μετά την πανηγυρική επικράτηση της ομάδας μας επί της μισητής Γιουνάιτεντ, έχουμε αρκετές ελπίδες να φτάσουμε στα τελικά αφού μάλιστα "εξοντώθηκαν" κάμποσοι δυνατοί αντίπαλοι και πιθανόν να μείνουν ελάχιστοι δυνατοί προς τα τελευταία ματς πριν τον Τελικό. Και τελικά, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ο Κέννυ αποδεικνύεται τυχερός και βλέπουμε παρ’ όλες τις κακές μας εμφανίσεις (και το "πέταμα" αμέτρητων βαθμών μας), οι έξι αντίπαλοί μας (Γιουνάιτεντ, Σίτυ, Νιούκαστλ, Τσέλσι, Άρσεναλ, Τότεναμ)... κάνουν ότι μπορούν για να μας "βοηθήσουν" να φτάσουμε σε απόσταση αναπνοής για την κατάκτηση μία εκ των πρώτων τεσσάρων θέσεων του πρωταθλήματος, που οδηγούν στο επόμενο Τσάμπιονς Λιγκ!

Οπότε... αν και όλοι μας βλέπουμε ολοκάθαρα την ανάγκη 3 τουλάχιστον πολύ καλών παικτών (σέντερ μπακ, αμυντικό χαφ, εύρεση "νέου Τζέραρντ"... και ίσως κι ενός καλύτερου επιθετικού απ' τον Κάρολ), έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα και με αυτό το ρόστερ που διαθέτουμε (μέτριο, κατά την γνώμη μου) έχουμε φτάσει να διεκδικούμε τίτλο στο Carling Cup, πορεία καλή στο FA Cup και ακόμα και κατάκτηση 4ης θέσης στο πρωτάθλημα Αγγλίας, θα ήταν τουλάχιστον κουτό να πιστέψουμε ότι ο Κέννυ θα έκανε τώρα τον Γενάρη κάποια μεταγραφή, όταν γνωρίζουμε πως την περίοδο που διανύουμε δεν γίνονται οι σπουδαιότερες μεταγραφές, αλλά το καλοκαίρι...

Οπότε, το καλοκαίρι θεωρώ πως θα δούμε διορθωτικές κινήσεις, είτε από τον Κέννυ είτε από κάποιον άλλο προπονητή - που μάλλον θα αργήσει να έλθει καινούργιος στο Μέρσεϊσαϊντ (ειδικά εάν κάνει τελικά καλή πορεία ο Κέννυ φέτος).

Στο δια ταύτα, λοιπόν... Ναι, η ομάδα φυσικά και πηγαίνει μακράν καλύτερα από πέρσι ή πρόπερσι. Ναι, φυσικά και έχουμε τσακίσει τους μεγάλους αντιπάλους μας στα περισσότερα ντέρμπυ. Ναι, φυσικά κάποιες μεταγραφές "μας βγήκαν" και βοηθούν τα μέγιστα. Όμως, έχουμε και πολλά αρνητικά, που εστιάζονται κυρίως πάνω στον Κέννυ Νταλγκλίς, στις επιλογές παικτών που έκανε (και τους "χρυσοπλήρωσε"), σε εμμονές του σε παίκτες ή σε άλλους που τους έχει "ξεχασμένους", στην παράδοξη άρνησή του να χρησιμοποιεί μικρούς απ' τους "Reserves", στην επιστροφή της ομάδας στο "Σύστημα: Ατελείωτες-λόμπες", καθώς και στην απραξία του πολλές φορές κατά την διάρκεια του παιχνιδιού όταν κοιτά με απόγνωση τα δρώμενα που διαδραματίζονται την ώρα ενός ματς που η ομάδα χάνει ή δεν μπορεί να τα φέρει εις πέρας...

Ευελπιστώ πως η χρονιά θα κλείσει επιτυχημένη, με την κατάκτηση ενός τίτλου (Carling Cup) και την έξοδό μας στο Europa League (που καθόλου "υποδεέστερο" δεν είναι) και εύχομαι να πάμε καλά και στο FA Cup, καθώς και στην πιθανή κατάκτηση της 4ης θέσης του πρωταθλήματος, που εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι δύσκολο. Το κυριότερο όμως που επιθυμώ, είναι να δω απ' τον Κέννυ Νταλγκλίς, μια επιστροφή στην εμπιστοσύνη του στους μικρούς μας που έχουμε μπόλικα ταλέντα τα οποία χρειάζονται ευκαιρίες (Σαμά, Νταν, Μπέλφορντ, Σίλβα, Ρόμπερτς, Κόουντι, Έκκλστοουν, Στέρλινγκ, Ουίλσον κτλ.), καθώς και την επιστροφή της ομάδας σε μία ανάπτυξη παιχνιδιού "πάνω στο χορτάρι", με πολλές κοφτές και μικρές πάσες, που είδαμε σε κάμποσα παιχνίδια πως καρποφόρησαν πολύ καλύτερα από τις ατελείωτες σέντρες στο πουθενά... Αυτά... και ας δούμε τί μας επιφυλάσσει η εαρινή περίοδος.

Ρωμύλος Φρονιμίδης

(Στείλτε μας και εσείς τη δική σας άποψη ή οποιαδήποτε ερώτηση ή σχόλιο στο info@england365.gr)