Η πληγή παραμένει ανοιχτή (pics + vids)

41 ολόκληρα χρόνια πίσω. Το σκοτσέζικο ποδόσφαιρο κλονίστηκε από τη μεγάλη τραγωδία και το δράμα για όσους θέλησαν να παρακολουθήσουν το μεγάλο «old firm», αλλά δεν επέστρεψαν ποτέ στο σπίτι τους…

Η Ρέιντζερς υποδέχτηκε τη Σέλτικ και στο 89^ο λεπτό τα πάντα «παγώνουν». Οι «καθολικοί» προηγούνται με το γκολ του Τζόνστον και μια μεγάλη μερίδα των οπαδών των «διαμαρτυρόμενων», με την απογοήτευση ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, συμβιβάζονται με την ήττα της ομάδας τους και αποφασίζουν να αποχωρήσουν από το γήπεδο. Δευτερόλεπτα αργότερα, ο Στέιν ισοφαρίζει σε 1-1! Η ιαχή των πανηγυρισμών από τις κερκίδες του «Άιμπροξ» και από αυτούς που παρέμειναν στις θέσεις τους, φτάνει στα αυτιά όσων βρίσκονταν καθ’ οδόν για την έξοδο. Ήταν η αρχή του μεγάλος δράματος…

Το γκολ των «διαμαρτυρόμενων» προκάλεσε ντελίριο ενθουσιασμού στους φίλους της ομάδας, ακόμη και σε αυτούς που δεν πίστεψαν ποτέ στην αποφυγή της ήττας. Ο κύριος όγκος όσων είχαν αποχωρήσει, προσπαθεί να επιστρέψει στις εξέδρες. Άλλοι, θέλουν να συνεχίσουν το δρόμο τους προς την έξοδο 13. Κοσμοσυρροή, ασφυκτική πίεση και ξαφνικά, τα πάντα χάνονται…

Τα κάγκελα πέφτουν και παρασέρνουν πλήθος φιλάθλων. Άλλοι καταπλακώνονται, άλλοι ποδοπατούνται. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για το τελικό 1-1. Το σφύριγμα της λήξης, ήταν απλά το… έναυσμα για την καταμέτρηση των θυμάτων.

66 νεκροί και 145 τραυματίες ο τραγικός απολογισμός. Η 18χρονη Μάργκαρετ Φέργκι και 65 άντρες  από τους οποίους οι 32 ήταν έφηβοι άφησαν την τελευταία τους πνοή σ' εκείνη την τραγωδία…

Τα επόμενα χρόνια στο έδαφος μπροστά από την έξοδο 13 υπήρχε μία μικρή πλακέτα για το  τραγικό γεγονός. Το 1995 η πλακέτα έγινε πέτρα με τα ονόματα των θυμάτων και το 2001 στήθηκε ένα μνημείο. Σε αυτό, αναγράφονταν τα ονόματα όλων των νεκρών της τραγωδίας και το άγαλμα του τότε αρχηγού της Ρέιντζερς, Τζον Γκρέιγκ, στην κορυφή για να θυμίζει τον λόγο. Την… ποδοσφαιρική αιτία του δράματος.