«Once a Premier League Player»: «Ήθελε να με σκοτώσει ο Σερ Άλεξ – Τι εννοείς να… έρθει ο Κριστιάνο στην Ελλάδα;»
Ένα νέο Project του England365. Και ο Φεντερίκο Μακέντα ανοίγει την «αυλαία», ορισμένων διαφορετικών συνεντεύξεων από τις τετριμμένες, με τη σύμφωνη γνώμη του Asteras AKTOR. Ο Ιταλός μιλά στον Δημήτρη Μανάκο και την Εύα Μπέλλου, για όσα βίωσε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Για… εκείνο το γκολ, για τον Κριστιάνο Ρονάλντο και την Ελλάδα, αλλά και για τον άνθρωπο που ίσως τον «σκότωνε», εξαιτίας της συμπεριφοράς του στο «Ολντ Τράφορντ»!

Και κάπου εδώ, ένα νέο Project του England365 ξεκινάει! Μία φορά τον μήνα. Τουλάχιστον. Και για τους επόμενους οκτώ μήνες. Ένας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Ελλάδα και έχει συνδέσει το όνομά του με την Αγγλία και κατ΄ επέκταση την Premier League, θα φιλοξενείται στην ιστοσελίδα μας.
Συνεντεύξεις, οι οποίες θα κάνουν την εμφάνισή τους είτε μέσω βίντεο, είτε μέσω reels, είτε γραπτά. Είτε όλα μαζί!
Η αρχή γίνεται με τον Φεντερίκο Μακέντα. Μοιάζει με «μπαμ», αλλά η αλήθεια είναι πως ο Asteras AKTOR και οι άνθρωποί του συνέβαλλαν τα μέγιστα στο να προχωρήσουμε άμεσα την εν λόγω διαδικασία. Ο Ιταλός σέντερ φορ ήθελε, «λάτρεψε» το «Νησί» και το γεγονός πως βρίσκεται ακόμη στην Stoiximan Super League, του επέτρεψε να μας γνωρίσει.
Καθίσαμε απέναντί του, μέσω της οθόνης. Ο Δημήτρης Μανάκος με την Εύα Μπέλλου. Η Εύα Μπέλλου με τον Δημήτρη Μανάκο. Δέκα ήταν οι ερωτήσεις, αλλά αν κάποιος συνομιλήσει με τον Μακέντα, αντιλαμβάνεται πως αυτό δεν είναι απλό.
Ρωτήσαμε ό,τι μπορεί κάποιος να σκεφτεί για το «Ολντ Τράφορντ» και την εμπειρία του. Για τον Σερ Άλεξ, για εκείνο το αξέχαστο γκολ, για τον τίτλο με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τους δανεισμούς, τον Κριστιάνο Ρονάλντο.
Μία απολαυστική συζήτηση στο England365, σε ένα υπέροχο Project που μόλις ξεκίνησε. «Once a Premier League Player», λοιπόν.
Καλή αρχή! Δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη από τον Φεντερίκο Μακέντα… Stay tuned!
Όταν σκέφτεσαι τα χρόνια σου στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τι σου έρχεται πρώτο στο μυαλό; Πιστεύεις ότι ο κόσμος σε θυμάται ακόμη για εκείνες τις στιγμές, όπως τις θυμάσαι κι εσύ;
«Όταν κοιτάζω πίσω, αισθάνομαι τεράστια υπερηφάνεια και θυμάμαι πολλές όμορφες στιγμές. Πήγα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε πολύ μικρή ηλικία και ουσιαστικά μεγάλωσα εκεί. Όσα έζησα στον σύλλογο με διαμόρφωσαν ως άνθρωπο και με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα. Το να αγωνιστώ στη Γιουνάιτεντ ήταν ένα από τα παιδικά μου όνειρα και κατάφερα να το πραγματοποιήσω μόλις στα 17 μου χρόνια. Είναι μία περίοδος που θα θυμάμαι πάντα με μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια».
Το 2009, σε ηλικία μόλις 17 ετών, πέτυχες εκείνο το αξέχαστο νικητήριο γκολ απέναντι στην Άστον Βίλα. Πιστεύεις ότι αυτή η στιγμή άλλαξε την πορεία της καριέρας σου προς το καλύτερο ή μήπως σου δημιούργησε μεγαλύτερη πίεση;
«Όταν αποφάσισα να μετακομίσω στην Αγγλία, δεν είχα κλείσει καν τα 16 μου χρόνια. Τότε, ο μοναδικός μου στόχος ήταν να καταφέρω να αγωνιστώ έστω και μία φορά στην πρώτη ομάδα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Τελικά, αυτό συνέβη πολύ νωρίτερα απ’ όσο περίμενα και εκείνο το γκολ άλλαξε τη ζωή μου.
Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα ήθελα να το ζήσω ξανά, γιατί ήταν μία πραγματικά ξεχωριστή στιγμή, ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Όσο για το αν επηρέασε την καριέρα μου θετικά ή αρνητικά, δεν μπορώ να το πω με σιγουριά.
Στο ποδόσφαιρο ποτέ δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Πρέπει να το εξετάσεις από πολλές πλευρές. Για εμένα, όμως, ακόμη και μία συμμετοχή με τη φανέλα της Γιουνάιτεντ ήταν αρκετή για να πραγματοποιήσω το μεγαλύτερο όνειρο που είχα ως παιδί».
Ήταν δύσκολη ερώτηση, ε; (γέλια)
«Είναι μία ερώτηση που μου έχουν κάνει πολλές φορές και δεν είναι εύκολο να απαντήσω. Μετά από εκείνο το γκολ, και ιδιαίτερα αφού σκόραρα ξανά την επόμενη εβδομάδα, ο κόσμος περίμενε να συνεχίσω στον ίδιο ρυθμό και να εξελιχθώ σε σούπερ σταρ. Αυτό που πολλοί δεν καταλαβαίνουν, όμως, είναι ο ανταγωνισμός που υπήρχε τότε στη Γιουνάιτεντ.
Είχα μπροστά μου τέσσερις κορυφαίους επιθετικούς, ενώ σήμερα ακόμη και οι μεγαλύτεροι σύλλογοι διαθέτουν συνήθως έναν ή δύο. Ήμουν ο νεότερος και ακόμη και οι προπονήσεις σε εκείνη την ομάδα ήταν απαιτητικές».
Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον σου έδειξε εμπιστοσύνη μετά το χατ τρικ που πέτυχες με τη δεύτερη ομάδα απέναντι στη Νιούκαστλ. Τι πιστεύεις ότι είχε διακρίνει σε εσένα, που ίσως ούτε εσύ ο ίδιος δεν είχες αναγνωρίσει ακόμη;
«Ο Φέργκιουσον πίστευε πολύ στους νέους ποδοσφαιριστές και έδινε ευκαιρίες σε όσους τις άξιζαν. Εκείνη την περίοδο θεωρούμουν ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του συλλόγου και βρισκόμουν σε πολύ καλή κατάσταση. Παράλληλα, υπήρχαν απουσίες στην πρώτη ομάδα, λόγω τραυματισμών και τιμωριών, οπότε χρειαζόταν έναν επιθετικό στον πάγκο. Όλα συνέπεσαν ιδανικά για εμένα».
Έχεις παραδεχτεί ότι θα μπορούσες να είχες δουλέψει περισσότερο στη Γιουνάιτεντ. Πιστεύεις ότι η επιτυχία που γνώρισες τόσο νωρίς σε έκανε να υποτιμήσεις όσα χρειάζονται για να παραμείνεις στο υψηλότερο επίπεδο;
«Όταν ήμουν μικρός, όλα μου έβγαιναν φυσικά μέσα στο γήπεδο, χωρίς να χρειάζεται να καταβάλω ιδιαίτερη προσπάθεια. Όταν όμως βρέθηκα δίπλα σε ποδοσφαιριστές τέτοιου επιπέδου, έπρεπε να δουλέψω πολύ περισσότερο για να τους φτάσω. Τότε δεν είχα καταλάβει πόση επιπλέον δουλειά απαιτείται για να παραμείνεις στην κορυφή.
Δεν ήταν ότι δεν ήθελα να προσπαθήσω, απλώς δεν ήμουν ακόμη έτοιμος να το αντιληφθώ. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, με τη νοοτροπία και την εμπειρία που έχω σήμερα, θα αντιμετώπιζα τα πράγματα εντελώς διαφορετικά».
Έχεις χαρακτηρίσει λάθος την απόφασή σου να πας δανεικός στη Σαμπντόρια, παρά τη συμβουλή του Φέργκιουσον. Πόσο διαφορετική πιστεύεις ότι θα ήταν η καριέρα σου αν τον είχες ακούσει;
«Δεν μπορώ να ξέρω πόσο διαφορετικά θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα. Θεωρώ ότι ήταν λάθος, γιατί τότε θα έπρεπε να είχα παραμείνει στην Αγγλία, να αποκτήσω περισσότερη εμπειρία και να επιστρέψω πιο έτοιμος στη Γιουνάιτεντ. Ωστόσο, ως Ιταλός, ονειρευόμουν από μικρός να αγωνιστώ στη Serie A.
Πίστευα ότι θα πήγαινα για έξι μήνες και θα επέστρεφα, αλλά τα πράγματα αποδείχθηκαν πολύ διαφορετικά. Ήμουν μόλις 19 ετών, προερχόμουν από έναν τεράστιο σύλλογο και οι απαιτήσεις ήταν δυσανάλογα μεγάλες για την ηλικία μου. Η διαφορετική νοοτροπία, οι προπονήσεις και η πίεση με επηρέασαν, με αποτέλεσμα εκείνος ο δανεισμός να με πάει πίσω στην καριέρα μου».
Μοιράστηκες τα αποδυτήρια με ποδοσφαιριστές όπως ο Ρονάλντο, ο Ρούνεϊ, ο Γκιγκς και ο Σκόουλς. Ποιος από αυτούς σε επηρέασε περισσότερο και τι ήταν αυτό που έμαθες δίπλα του;
«Ο Κριστιάνο Ρονάλντο ήταν ίσως το μεγαλύτερο παράδειγμα που θα μπορούσα να έχω. Τον παρακολουθούσα καθημερινά και έβλεπα πόσο εμμονικός ήταν με τη σκληρή δουλειά. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι για να εξελιχθείς πρέπει συνεχώς να προσπαθείς περισσότερο.
Παράλληλα, μοιραζόμουν τα αποδυτήρια με τεράστιες προσωπικότητες, που όμως μου συμπεριφέρονταν πάντα εξαιρετικά. Με ορισμένους διατηρώ ακόμη επαφή. Εκεί έμαθα πως, πριν γίνεις πρωταθλητής, πρέπει πρώτα να είσαι σωστός άνθρωπος. Και εκείνη η ομάδα είχε πολλούς σπουδαίους ανθρώπους».
Υπάρχει κάποιος από τους πρώην συμπαίκτες σου στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με τον οποίο διατηρείς ακόμη επαφή;
«Διατηρώ επαφή με αρκετούς πρώην συμπαίκτες μου, όπως ο Ράιαν Γκιγκς, ο Ρίο Φέρντιναντ και ο Γουέιν Ρούνεϊ. Συχνά επικοινωνούμε μέσω Instagram και χαίρομαι πολύ που, παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, εξακολουθούμε να έχουμε τόσο καλές σχέσεις».
Το 2009 πέτυχες δύο καθοριστικά γκολ απέναντι στην Άστον Βίλα και τη Σάντερλαντ, στην πορεία της Γιουνάιτεντ προς τον τίτλο. Πιστεύεις ότι οι προσδοκίες που δημιουργήθηκαν μετά από εκείνες τις στιγμές σου έβαλαν επιπλέον πίεση;
«Όχι, γιατί εκείνα τα γκολ ήρθαν προς το τέλος της σεζόν. Μετά τις διακοπές επέστρεψα με διαφορετική νοοτροπία και νέους στόχους. Ήξερα ότι όσα είχα πετύχει ανήκαν πλέον στο παρελθόν. Στα 18 μου αισθανόμουν έτοιμος, τόσο τεχνικά όσο και σωματικά, να αγωνιστώ σε αυτό το επίπεδο.
Ήθελα περισσότερα λεπτά συμμετοχής, περισσότερους αγώνες και περισσότερα γκολ. Εκείνες οι δύο στιγμές ήταν εκπληκτικές, αλλά για εμένα αποτελούσαν ήδη ένα κεφάλαιο που είχε κλείσει».
Έζησες από κοντά τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Τι πιστεύεις ότι έχει χάσει η ομάδα μετά την αποχώρησή του, που κανένας προπονητής δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να επαναφέρει;
«Σχεδόν τα πάντα. Ο Φέργκιουσον είχε τον απόλυτο έλεγχο του συλλόγου, φρόντιζε για κάθε λεπτομέρεια και διασφάλιζε ότι όλα λειτουργούσαν σωστά. Ήταν δεδομένο πως όποιος τον διαδεχόταν θα αντιμετώπιζε τεράστιες δυσκολίες, αφού μιλάμε ίσως για τον πιο επιτυχημένο προπονητή στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Μέχρι σήμερα, η Γιουνάιτεντ δεν έχει βρει τη λύση. Ελπίζω να τα καταφέρει, γιατί αυτός ο σύλλογος αξίζει να επιστρέψει εκεί που βρισκόταν».
Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον σε εκτιμούσε τόσο ως ποδοσφαιριστή όσο και ως άνθρωπο;
«Πιστεύω πως ναι. Υπήρξαν πολλές φορές που θα μπορούσε να με είχε τιμωρήσει πολύ αυστηρά για τη συμπεριφορά μου, αλλά δεν το έκανε. Έτσι κατάλαβα ότι με συμπαθούσε και ως άνθρωπο. Ως ποδοσφαιριστή ήξερα ότι με εμπιστευόταν, γιατί όταν απέδιδα καλά, δεν δίσταζε να με ξεκινήσει βασικό, ακόμη και μπροστά από σπουδαίους επιθετικούς.
Ήταν τεράστιο προνόμιο να αγωνιστώ υπό τις οδηγίες του. Μάλιστα, πέρυσι με πήρε τηλέφωνο, κάτι που με εξέπληξε ιδιαίτερα και με έκανε να αισθανθώ ότι είχα κι εγώ τη δική μου θέση στην ιστορία του στη Γιουνάιτεντ».
Μετά από μία δύσκολη περίοδο στην καριέρα σου, κατάφερες να ξαναβρείς τον εαυτό σου στον Παναθηναϊκό. Θεωρείς ότι η Ελλάδα σου έδωσε μία δεύτερη ευκαιρία ή ότι εκεί μπόρεσες επιτέλους να δείξεις τις πραγματικές σου δυνατότητες;
«Η Ελλάδα ήρθε στην πιο δύσκολη στιγμή της καριέρας μου, όταν είχα αρχίσει να αμφισβητώ τον ίδιο μου τον εαυτό. Είχα ήδη ξεκινήσει να δουλεύω με έναν ψυχοθεραπευτή, ο οποίος με βοήθησε να καταλάβω όσα δεν είχα συνειδητοποιήσει ως νεαρός ποδοσφαιριστής: ότι έπρεπε να δουλεύω περισσότερο και να αλλάξω νοοτροπία. Παρότι προερχόμουν από, ίσως, τη χειρότερη σεζόν μου, αισθανόμουν πλέον έτοιμος για μία μεγάλη πρόκληση. Ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή και πήγα εκεί με τη βεβαιότητα ότι θα πετύχω».
Έχοντας αγωνιστεί στην Αγγλία, την Ιταλία και την Ελλάδα, ποια πιστεύεις ότι είναι η μεγαλύτερη λανθασμένη εντύπωση που έχουν οι ξένοι ποδοσφαιριστές για το ελληνικό ποδόσφαιρο;
«Στο εξωτερικό, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία, το ελληνικό πρωτάθλημα θεωρείται κατώτερου επιπέδου. Ωστόσο, όταν οι ποδοσφαιριστές έρχονται εδώ, διαπιστώνουν πόσο απαιτητικό είναι. Οι ελληνικές ομάδες δημιουργούν προβλήματα ακόμη και σε μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους, ενώ και σπουδαίοι παίκτες που έρχονται στην Ελλάδα συναντούν δυσκολίες. Έχω αγωνιστεί σε μεγαλύτερα πρωταθλήματα που, κατά τη γνώμη μου, ήταν λιγότερο δύσκολα από το ελληνικό. Είναι κάτι που καταλαβαίνεις μόνο όταν το ζήσεις».
Από εκείνο το αξέχαστο γκολ στο «Ολντ Τράφορντ» μέχρι την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας και τη σημερινή σου παρουσία στον Αστέρα Τρίπολης, πώς θα ήθελες να σε θυμάται ο κόσμος; Για εκείνη τη μία ιστορική στιγμή ή για όσα κατάφερες στη συνέχεια της καριέρας σου;
«Θα ήθελα να με θυμούνται για ολόκληρη την καριέρα μου, για τις επιτυχίες, τις δυσκολίες και κυρίως για τις φορές που έπεσα και κατάφερα να σηκωθώ ξανά. Υπήρξαν στιγμές που πιστεύω ότι πολλοί ποδοσφαιριστές στη θέση μου θα είχαν εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο. Εγώ συνέχισα, πέτυχα περισσότερα από 100 γκολ και αγωνίστηκα σε διαφορετικά πρωταθλήματα. Ξέρω ότι οι περισσότεροι θα με θυμούνται για εκείνο το γκολ στη Γιουνάιτεντ, όμως η καριέρα μου είναι πολλά περισσότερα από μία στιγμή. Και οι αριθμοί μου ως επιθετικός το αποδεικνύουν».
Έχεις συζητήσει ποτέ με τον Κριστιάνο Ρονάλντο το ενδεχόμενο να έρθει στην Ελλάδα και να αγωνιστεί, ίσως σε κάποιον μεγάλο σύλλογο;
«Δεν έχουμε μιλήσει γι’ αυτό, ούτε διατηρώ επαφή μαζί του. Νομίζω, πάντως, ότι κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει! Είναι πλέον 40-41 ετών. Ελπίζω να καταφέρει να πετύχει τον στόχο που έχει θέσει, γιατί η καριέρα του είναι ήδη κάτι παραπάνω από εκπληκτική».
























