Η Σάντερλαντ γυρίζει εκεί που άφησε την Ευρώπη… 53 χρόνια πριν!

Η Σάντερλαντ επιστρέφει την Πέμπτη στην Πορτογαλία για ευρωπαϊκό παιχνίδι απέναντι στην Τορεένσε, ακριβώς 53 χρόνια μετά την τελευταία της παρουσία εκεί, όταν είχε αντιμετωπίσει τη Σπόρτινγκ στο Κύπελλο Κυπελλούχων του 1973-74. Και όταν η Ευρώπη σε ξαναφέρνει στο ίδιο μέρος ύστερα από μισό αιώνα, είναι σύμπτωση ή απλώς η ιστορία έχει περίεργη… αίσθηση του χιούμορ;



Η Σάντερλαντ γυρίζει εκεί που άφησε την Ευρώπη… 53 χρόνια πριν!

Η Σάντερλαντ ξαναβρίσκει ευρωπαϊκό δρόμο προς την Πορτογαλία, με επόμενο σταθμό την Τορεένσε και φόντο μία ιστορία που είχε μείνει παγωμένη για 53 χρόνια. Η τελευταία φορά που οι «μαύρες γάτες» βρέθηκαν εκεί για επίσημο ευρωπαϊκό παιχνίδι ήταν τη σεζόν 1973-74, απέναντι στη Σπόρτινγκ για το Κύπελλο Κυπελλούχων και τώρα ο κύκλος ανοίγει ξανά, στο ίδιο μέρος αλλά σε εντελώς διαφορετική εποχή.

Η ευρωπαϊκή επιστροφή της Σάντερλαντ δεν θα γίνει απλώς στην Πορτογαλία, αλλά σε ένα σκηνικό που μοιάζει σχεδόν… γραμμένο από την ίδια την ιστορία. Η τελευταία επίσημη ευρωπαϊκή της παρουσία σε πορτογαλικό έδαφος ήταν πριν από 53 χρόνια, στο δεύτερο παιχνίδι του β’ γύρου του Κυπέλλου Κυπελλούχων 1973-74 απέναντι στη Σπόρτινγκ, όταν οι «μαύρες γάτες» αγωνίζονταν τότε στη Second Division ως κάτοχοι του FA Cup. Τώρα επιστρέφουν στην ίδια χώρα, αλλά με αντίπαλο την Τορεένσε και φόντο το Europa League. 

Και η ιστορία έχει ακόμη μία παράξενη συμμετρία. Η Τορεένσε, ομάδα της δεύτερης κατηγορίας της Πορτογαλίας, κέρδισε πέρυσι τη Σπόρτινγκ στον τελικό του Κυπέλλου Πορτογαλίας, εξασφαλίζοντας έτσι το εισιτήριο για την Ευρώπη. Στην πρώτη φάση του Europa League έχει ήδη κάνει αίσθηση, περνώντας με 2-1 από τη Λίλεστρεμ στη Νορβηγία, αποτέλεσμα που της έδωσε πραγματικές ελπίδες για συνέχεια την άνοιξη. 

Στο πρωτάθλημα, πάντως, η εικόνα της είναι πολύ διαφορετική. Η Τορεένσε βρίσκεται στη 15η θέση της Liga Portugal 2, με έξι βαθμούς σε επτά αγωνιστικές, κάτι που θεωρητικά αφήνει τη Σάντερλαντ σε θέση φαβορί. Από την άλλη, η ομάδα του Λε Μπρι δεν έχει ξεκινήσει ιδανικά την Premier League, με μόλις μία νίκη μέχρι στιγμής, αυτή απέναντι στη Φούλαμ, ενώ το πρόγραμμα που ακολουθεί την κρατά ήδη σε κατάσταση πίεσης. 

Γι’ αυτό και το ταξίδι στην Πορτογαλία μοιάζει περισσότερο με ανάσα παρά με απλή ευρωπαϊκή υποχρέωση. Η Σάντερλαντ παίζει την Κυριακή εκτός έδρας με την Μπόρνμουθ, που βρίσκεται ακριβώς από κάτω της στη βαθμολογία, και ο Λε Μπρι αναμένεται να προχωρήσει σε rotation, προσπαθώντας να μοιράσει δυνάμεις χωρίς να αφήσει την ευρωπαϊκή ευκαιρία να γλιστρήσει από τα χέρια του. 

Υπάρχει όμως και ένα ακόμη στοιχείο που κάνει την ιστορία πιο ιδιαίτερη. Η Τορεένσε δεν θα παίξει καν στο κανονικό της γήπεδο. Το Estádio Manuel Marques στο Torres Vedras χωρά μόλις 2.431 θεατές και δεν πληροί τις προδιαγραφές της UEFA, με αποτέλεσμα η αναμέτρηση να μεταφερθεί στη μεσαιωνική πόλη Λεϊρία, στο Estádio Dr. Magalhães Pessoa, χωρητικότητας 23.888 θέσεων. 

Και εκεί θα υπάρξει σχεδόν η μισή βόρεια Αγγλία. Περίπου 4.000 φίλοι της Σάντερλαντ ταξιδεύουν στην Πορτογαλία για το παιχνίδι, με αρκετούς να μένουν στη Λισαβόνα ή στο Πόρτο λόγω περιορισμένης διαθεσιμότητας στη Λεϊρία, ενώ άλλοι έχουν βρει κατάλυμα σε μικρότερες πόλεις και χωριά της περιοχής, ακόμη και στη Φάτιμα.

Το ταξίδι, μάλιστα, δεν τελειώνει εκεί. Επειδή η Σάντερλαντ παίζει ξανά εκτός έδρας λίγες ημέρες αργότερα, η ομάδα θα πετάξει κατευθείαν από τη Λισαβόνα προς την Αγγλία, προσπαθώντας να περιορίσει όσο γίνεται την κόπωση. Και αυτό είναι ίσως το πιο παράξενο στοιχείο όλης της ιστορίας: μία ομάδα που περίμενε 53 χρόνια για να επιστρέψει στην Πορτογαλία, τώρα πρέπει να το αντιμετωπίσει σχεδόν σαν… ενδιάμεση στάση σε μία ήδη φορτωμένη εβδομάδα!

Η Σάντερλαντ, λοιπόν, δεν πηγαίνει απλώς για ένα ευρωπαϊκό ματς. Πηγαίνει πίσω σε ένα σημείο του χάρτη που είχε μείνει «παγωμένο» από το 1973-74, απέναντι σε έναν αντίπαλο που έγραψε τη δική του ιστορία κερδίζοντας τη Σπόρτινγκ, και μπροστά σε χιλιάδες δικούς της ανθρώπους που ταξιδεύουν για να δουν αν αυτός ο κύκλος θα κλείσει με νίκη. Κάποιες επιστροφές αργούν 53 χρόνια, και γι’ αυτό ακριβώς αξίζουν λίγο περισσότερο…

Εύα Μπέλλου