«Η Παραγουάη δεν πεθαίνει ποτέ»: Ένας προπονητής που έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους και μπορεί να προκριθεί!
Χρειάστηκαν μία κόκκινη κάρτα, ένα γκολ και 90 λεπτά άμυνας για να «θυμηθεί» ο ποδοσφαιρικός κόσμος κάτι που στην Παραγουάη δεν ξέχασαν ποτέ. Ο Γκουστάβο Αλφάρο παρέλαβε μια εθνική ομάδα που είχε «συνηθίσει» να παρακολουθεί τα Μουντιάλ από μακριά και την έφερε ξανά ένα βήμα πριν από αυτά. Γιατί καμιά φορά η μεγαλύτερη επιτυχία ενός προπονητή δεν είναι να αλλάξει ένα σύνολο. Είναι να πείσει έναν ολόκληρο λαό ότι ανήκει ξανά εκεί όπου κάποτε ήταν δεδομένος…
Ορισμένοι προπονητές κρίνονται από τα αποτελέσματα. Άλλοι από τα τρόπαια. Ο Γκουστάβο Αλφάρο αρχίζει να κρίνεται από κάτι διαφορετικό. Από τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να κάνει μία ολόκληρη χώρα να συζητά ξανά για την εθνική της ομάδα. Μέσα σε λίγους μήνες, η Παραγουάη πέρασε από την αδιαφορία στην προσμονή και από την αμφιβολία στην ελπίδα. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο πράγμα που μπορεί να πετύχει ένας προπονητής!
Δεν «έφερε» πίσω το παρελθόν, έπεισε την Παραγουάη ότι έχει… μέλλον
Ο Γκουστάβο Αλφάρο δεν υπήρξε ποτέ ο σταρ του πάγκου, ούτε το όνομα που γέμιζε πρωτοσέλιδα πριν από μία μεγάλη διοργάνωση. Κι όμως, στα 63 του χρόνια, έχει καταφέρει να αφήσει το αποτύπωμά του σχεδόν παντού όπου εργάστηκε! Από την Αργεντινή και την Μπόκα Τζούνιορς, μέχρι το Εκουαδόρ και πλέον την Παραγουάη, η διαδρομή του «χτίστηκε» περισσότερο πάνω στην υπομονή και λιγότερο πάνω στη λάμψη.
Στη χώρα του κατέκτησε τίτλους και απέκτησε τη φήμη ενός ανθρώπου που μπορούσε να οργανώσει ομάδες και να τους δώσει ταυτότητα. Στο Εκουαδόρ, πολλοί αμφέβαλαν αν θα τα κατάφερνε. Εκείνος το οδήγησε στο Μουντιάλ του 2022 και αποχώρησε έχοντας αφήσει πίσω του μία εθνική πιο ανταγωνιστική από αυτή που παρέλαβε.
Όταν η Παραγουάη τον κάλεσε το 2024, η κατάσταση ήταν διαφορετική. Δεν χρειαζόταν απλώς έναν τεχνικό. Χρειαζόταν κάποιον να επαναφέρει την πίστη. Μία χώρα που είχε συνηθίσει να βλέπει τα Μουντιάλ από την τηλεόραση αναζητούσε ξανά έναν λόγο να πιστέψει ότι μπορεί να επιστρέψει.
Είχε μείνει εκτός της κορυφαίας διοργάνωσης για 16 ολόκληρα χρόνια, κουβαλούσε απογοήτευση, αμφισβήτηση και κυρίως την αίσθηση ότι είχε χάσει την ποδοσφαιρική της ταυτότητα. Για μια χώρα που μεγάλωσε με τον Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ, τον Κάρλος Γκαμάρα και διαδοχικές παρουσίες στην παγκόσμια σκηνή, η απουσία είχε αρχίσει να μοιάζει με κανονικότητα.
Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, η εικόνα άλλαξε εντυπωσιακά. Η Παραγουάη πανηγύρισε την πρώτη της νίκη απέναντι στη Βραζιλία σε προκριματική διαδικασία μετά από 16 χρόνια και την πρώτη εντός έδρας επικράτηση επί της Αργεντινής έπειτα από 15. Παράλληλα, κατέγραψε την πρώτη εκτός έδρας νίκη της ιστορίας της απέναντι στο Περού και έβαλε ξανά το όνομά της στη συζήτηση για το Μουντιάλ.
Η Παραγουάη του Αλφάρο έκλεισε τα προκριματικά, έχοντας τη δεύτερη καλύτερη αμυντική επίδοση της ζώνης της Νότιας Αμερικής και βρέθηκε ξανά σε θέση να διεκδικεί την επιστροφή της στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική σκηνή!
Κάποιες ομάδες παίζουν ποδόσφαιρο, άλλες «θυμίζουν» ποια είναι η ουσία του
Η αφορμή για να επιστρέψει το όνομα του στα πρωτοσέλιδα ήταν μία βραδιά που έμοιαζε βγαλμένη από το παρελθόν της. Μόλις στα πρώτα δευτερόλεπτα της αναμέτρησης με την Τουρκία, ο Γκαλάρσα έδωσε προβάδισμα στην ομάδα του. Λίγο αργότερα, όμως, όλα άλλαξαν.
Η αποβολή του Μιγκέλ Αλμιρόν στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου ανάγκασε την Παραγουάη να αγωνιστεί για περισσότερο από ένα ημίχρονο με 10 ποδοσφαιριστές. Απέναντί της βρισκόταν μία Τουρκία που κράτησε σχεδόν το 80% της κατοχής της μπάλας και πίεζε διαρκώς για την ισοφάριση.
Κι όμως, η άμυνα δεν λύγισε. Οι γραμμές παρέμειναν συμπαγείς, οι αποστάσεις μικρές και η πειθαρχία απόλυτη. Παρά το αριθμητικό μειονέκτημα και την πίεση που δέχθηκε μέχρι το τελευταίο σφύριγμα, η Παραγουάη κράτησε το 1-0 και πανηγύρισε μία από τις σημαντικότερες νίκες της σύγχρονης ιστορίας της.
Η ελπίδα είναι πάντα πιο «επικίνδυνη» από την προσδοκία
Λίγες ημέρες νωρίτερα, μετά τη βαριά κριτική που δέχθηκε η ομάδα του στην πρεμιέρα απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Αλφάρο στάθηκε μπροστά στα μικρόφωνα και πήρε ο ίδιος την ευθύνη.
«Ποτέ δεν μίλησα για προσδοκίες. Μίλησα μόνο για ελπίδα. Στρέψτε τα βέλη σας πάνω μου, αλλά προστατέψτε τους παίκτες», δήλωσε χαρακτηριστικά. Η φράση ταξίδεψε γρήγορα σε ολόκληρη τη Νότια Αμερική. Όχι μόνο επειδή ήταν μία υπεράσπιση των ποδοσφαιριστών του, αλλά επειδή περιέγραφε ακριβώς τον τρόπο με τον οποίο προσέγγισε την εθνική Παραγουάης από την πρώτη ημέρα.
Μετά τη νίκη επί της Τουρκίας, όμως, ήρθε και η ατάκα που έγινε ακόμη πιο viral. «Αν κάποιος σας πει ότι η Παραγουάη “πέθανε”, μην τον πιστέψετε αμέσως». Ίσως γιατί αυτή η πρόταση δεν αφορούσε μόνο ένα αποτέλεσμα ή μία πρόκριση. Αφορούσε μία χώρα που προσπαθεί να ξαναβρεί τον εαυτό της. Και έναν προπονητή που κατάφερε να πείσει τους πάντες ότι η επιστροφή δεν είναι πλέον ανάμνηση. Είναι πιθανότητα!
Εύα Μπέλλου