Όταν χρειάζεσαι μία προσωπικότητα, θα ζητάς τα… μισάωρα του Έντεγκααρντ: Μία πάσα, ένα πρωτάθλημα, από τον αρχηγό της Άρσεναλ!
Ο Έζε «κρυβόταν». Ο Σάκα δεν έμοιαζε καλά. Ο Τροσάρ ήταν ο μόνος κινητικός. Ο Γκιόκερες έβλεπε την μπάλα να μην φτάνει σε αυτό. Ο Μαυροπάνος αποσόβησε δύο γκολ πάνω στην γραμμή. Και η Άρσεναλ είχε κολλήσει. Εκεί, ο Αρτέτα έμοιαζε να «διορθώνει» το λάθος. «Έχουμε πρόβλημα, αλλά έχουμε και αρχηγό». Ρίχνει στο ματς τον Έντεγκααρντ. Αλλάζει όλο το παιχνίδι. Και στο τέλος της ημέρας, ο Νορβηγός έχει μία ασίστ – μισό πρωτάθλημα και ένα «ξέσπασμα», που του βγήκε από όσα συνέβησαν στον πρώτο γύρο, στο «Έμιρεϊτς»…
Μεγάλη νίκη. Τεράστια νίκη. Μία επικράτηση που πριν από έναν μήνα δεν έμοιαζε να έρχεται. Τότε, που η Άρσεναλ είχε ξεκινήσει να «καταρρέει». Τότε, που έχανε από την Μπόρνμουθ, δεν κατάφερνε να πάρει βαθμό ή βαθμούς στο «Έτιχαντ» από τη Μάντσεστερ Σίτι και ο Ντέκλαν Ράις έλεγε στον Μάρτιν Έντεγκααρντ ότι δεν τελείωσε.
«It’s not done», του φώναζε, ο Άγγλος καθόταν στο έδαφος, ο Νορβηγός ήταν απογοητευμένος και έμοιαζε να βλέπει μπροστά του, όλα όσα έχει βιώσει τα τελευταία χρόνια, κάθε φορά που διεκδικεί το πρωτάθλημα.
Πόσω δε μάλλον, φέτος… Φέτος, που έχει παίξει λιγότερο από κάθε άλλο. Φέτος, που η Άρσεναλ έμαθε να ζει χωρίς αυτόν, δίχως να το θέλει.
Σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, ο Έντεγκααρντ έρχεται και φεύγει. Παίζει λίγο, αισθάνεται ενοχλήσεις, δεν καταφέρνει να βάλει πολλά ματς στη σειρά. Όλα είχαν ξεκινήσει τον Οκτώβριο του 2025.
Δεν είχε χάσει παιχνίδι ως τότε. Μέχρι που η Άρσεναλ υποδέχθηκε τη Γουέστ Χαμ στο «Έμιρεϊτς» και με τη συμπλήρωση μισής ώρας, ο Έντεγκααρντ έπεσε στο έδαφος. Δεν μπορούσε να συνεχίσει. Έκτοτε, δεν αγωνίστηκε σε πέντε διαδοχικές αναμετρήσεις και η «κατηφόρα» είχε ξεκινήσει.
Στην Αγγλία τα σχόλια έδιναν και έπαιρναν, ο ίδιος είχε παραδεχθεί πως η απόδοσή του δεν είχε επανέλθει ποτέ στο επίπεδο που θα ήθελε. Χρειαζόταν χρόνο. Αλλά δεν έπαψε ποτέ να είναι επιδραστικός. Ούτε σταμάτησε να διαθέτει μία τεράστια προσωπικότητα. Ένας παίκτης που δεν είναι τυχαία αρχηγός. Εμπνέει άπαντες, έχει τη νοοτροπία του νικητή, μιλά με τον κόσμο της ομάδας, ακόμη και κατά τη διάρκεια μίας αναμέτρησης, ενώνει τα δύο αυτά κομμάτια στην Άρσεναλ.
Άψογος στο πρέσινγκ, εντυπωσιακός στην οργάνωση του παιχνιδιού, υποδειγματικός τακτικά, με νοητικό επίπεδο που δύσκολα συγκρίνεται. Είναι μαγικός ο τρόπος που κατανοεί το ίδιο το παιχνίδι ο Νορβηγός και στην Άρσεναλ αυτό έλειπε όλη τη σεζόν.
Φτάνουμε στο «σήμερα». Στον πρώτον από τους τρεις «τελικούς». Η Άρσεναλ έπαιζε ένα πρωτάθλημα στο «London Stadium» απέναντι στη Γουέστ Χαμ. Η αντίπαλός της έδινε τη δική της «μάχη» για μία… κατηγορία.
Το 0-0 έμοιαζε να έρχεται. Είχε μπλοκάρει η ομάδα του Μικέλ Αρτέτα. Δεν βρήκε γκολ νωρίς, ξεκίνησε να απειλείται, έμοιαζε να ξεμένει από ιδέες και είχε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα: δεν είχε έναν ποδοσφαιριστή να βγει μπροστά. Να πάρει την μπάλα, να μην κρύβεται, να αναλάβει την ευθύνη, να είναι αυτός που θα αποφασίσει πώς θα κυλήσει μία επίθεση.
Ο Αρτέτα κάνει αλλαγή και τον βάζει. Ο Έντεγκααρντ αλλάζει το ματς. Πρώτη επαφή, κάθετη στον Μαντουέκε. Δεύτερη επαφή, ωραία ανάπτυξη και σέντρα στο πίσω δοκάρι. Τρίτη επαφή. Ήρθε η ώρα. Οργανώνει μία επίθεση, που βασίζεται αποκλειστικά στις… αλλαγές του Αρτέτα.
Πλάγιο του Μοσκιέρα, πάσα στον Μαντουέκε, «τρίγωνο» με Έντεγκααρντ και Χάβερτς. Ένα – δύο με τον Ράις. Και μετά; Μετά δύο επαφές του Έντεγκααρντ με την μπάλα αρκούν. Μπερδεύει όλη την ανασταλτική λειτουργία της Γουέστ Χαμ, «σπάει» στον Τροσάρ και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Ξεσπά. Πέφτει στο έδαφος. Είναι ο τελευταίος που πηγαίνει να πανηγυρίσει με τον κόσμο. Όχι επειδή δεν θέλει. Ενδεχομένως, να το είχε και τεράστια ανάγκη. Όπως, όμως, και το να ζήσει μόνος του την στιγμή. Να αντιληφθεί πως έχει αλλάξει, πως έχει κρίνει ένα ματς, απέναντι στην ομάδα που στον πρώτο γύρο τον είδε να πέφτει στο έδαφος. Και πρακτικά, να μην επιστρέφει ποτέ στα standards που ήθελε.
Ένας που δεν κρύβεται. Ένας που δεν φοβάται. Και ας έχει ένα γκολ στο πρωτάθλημα φέτος. Έχει καταγράψει και επτά ασίστ, κάνει πράγματα που δεν φαίνονται και στην προκειμένη περίπτωση, ίσως η δική του πάσα, μαζί με την απόκρουση του Ράγια, αποτελούν... μισό πρωτάθλημα.
Πόσο κοστολογείται όλο αυτό; Ανεκτίμητο. Αρκεί, απλώς, για να αποδείξει, γιατί όταν ο Μάρτιν Έντεγκααρντ μπήκε στο γήπεδο, ο Σάκα του έδωσε απευθείας το περιβραχιόνιο...
Δημήτρης Μανάκος