Ο Άαρον Ισέκα στο England365: «Με ήθελε η Τσέλσι, έφυγα λόγω… ληστείας από την Αγγλία – Πίστευα πως θα βάλω το πέναλτι για τον ΟΦΗ!»
Ο Άαρον Λέγια Ισέκα δεν είναι απλώς ο ποδοσφαιριστής που χάρισε στον ΟΦΗ μια ιστορική στιγμή από τα «11» βήματα. Είναι ένας άνθρωπος που έμαθε να παλεύει με τις δυσκολίες, να σηκώνεται μετά από τραυματισμούς και να αναζητά ξανά τον εαυτό του μέσα από το ποδόσφαιρο. Στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο England365 και τον Αναστάση Κόνιαρη, ο Βέλγος επιθετικός ανοίγει την καρδιά του και μιλά για τις πιο καθοριστικές στιγμές της ζωής και της καριέρας του, κάνοντας λόγο για την στιγμή του τελικού απέναντι στον ΠΑΟΚ, για την… Τσέλσι, για μία ληστεία που τον έκανε να φύγει από την Αγγλία, αλλά και για την επιθυμία του να μείνει στην Κρήτη, για τα επόμενα χρόνια!
Από τα γήπεδα της Άντερλεχτ μέχρι τη Γαλλία, την Αγγλία και τελικά την Ελλάδα, η διαδρομή του ήταν γεμάτη προκλήσεις, εμπόδια, αλλά και στιγμές που τον διαμόρφωσαν ως προσωπικότητα. Ο Ισέκα «κουβαλά» μια ιστορία διαφορετική από τη συνηθισμένη εικόνα ενός ποδοσφαιριστή, με την πίστη, την οικογένεια και την ανάγκη για επιστροφή να αποτελούν σταθερά σημεία αναφοράς στην πορεία του.
Ο σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο, οι δυσκολίες προσαρμογής στην Αγγλία και οι απαιτήσεις που βρέθηκαν από νωρίς πάνω του, διαμόρφωσαν έναν άνθρωπο που έμαθε να ζει με την πίεση και να παλεύει απέναντι στις αμφιβολίες. Παρά τις απογοητεύσεις και τα εμπόδια, δεν σταμάτησε ποτέ να ψάχνει τη δική του επανεκκίνηση, τόσο εντός, όσο και εκτός γηπέδου.
Μιλώντας στο England365 και τον Αναστάση Κόνιαρη, ο επιθετικός του ΟΦΗ περιγράφει με ειλικρίνεια όλα όσα βίωσε τα προηγούμενα χρόνια, εξηγώντας γιατί η στιγμή του τελικού και το νικητήριο γκολ απέναντι στον ΠΑΟΚ είχαν για εκείνον τόσο μεγάλη σημασία. Όχι μόνο ως ποδοσφαιρική επιτυχία, αλλά ως δικαίωση μιας δύσκολης προσωπικής διαδρομής, που περιλάμβανε τραυματισμούς, μία ληστεία, λανθασμένες αποφάσεις και έναν αδερφό – παράδειγμα. Μην ξεχνάτε, άλλωστε, πως συζητάμε για τον πιο κοντινό άνθρωπο του Μίτσι Μπατσουαγί, που άπαντες γνωρίζουμε…
Αναλυτικά τα όσα είπε ο Άαρον Ισέκα στο England365:
Άαρον, τι σημαίνει για σένα το γκολ στον τελικό και η κατάκτηση του Κυπέλλου με τον ΟΦΗ;
«Σημαίνει πολύ περισσότερα από απλές λέξεις, για την ιστορία αυτού του συλλόγου, για τους συμπαίκτες μου, για την προσωπική μου ζωή μετά από μια δεύτερη επιστροφή, για τη σχέση μου με τον Ιησού… Το νόημα είναι τεράστιο, δεν μπορώ να το περιγράψω.»
Πώς διαχειρίστηκες την πίεση στη στιγμή του πέναλτι που ουσιαστικά έκρινε τον τίτλο;
«Πίστη. Αν με είδατε, προσευχόμουν στον Ιησού πριν φιλήσω την μπάλα, και επίσης η δουλειά που είχαμε κάνει δύο μέρες πριν στην προπόνηση. Είχα σκοράρει σε κάθε φάση, οπότε ήμουν πραγματικά σίγουρος και ήρεμος για να βάλω αυτό το γκολ.»
Μεγάλωσες ποδοσφαιρικά στην Άντερλεχτ. Τι σου έδωσε αυτή η ακαδημία στα πρώτα σου βήματα;
«Η Άντερλεχτ είναι ο πρώτος σύλλογος, όπου ένιωσα αγάπη ως παιδί. Μου έδωσαν πολλά, ειδικά στην ακαδημία. Αλλά για να είμαι δίκαιος, ο πραγματικός μου «δημιουργός» ήταν ένας προπονητής που λέγεται Σεθ Ενκαντού, που τώρα έχει δική του ομάδα. Αυτός είναι που με «γυάλισε» σαν διαμάντι περισσότερο από την Άντερλεχτ».
Στο UEFA Youth League ξεχώρισες ως ένας από τους κορυφαίους σκόρερ. Υπήρχαν αρκετές ομάδες που σε ήθελαν τότε;
«Ναι, μερικές, και η βασική ήταν η Τσέλσι. Αλλά το όνειρό μου ήταν να παίξω στην Άντερλεχτ με όλους τους φίλους μου, οπότε είπα στον μάνατζερ και τον πρόεδρο ότι θα μείνω γιατί θέλω να γράψω ιστορία με την Άντερλεχτ, και υπέγραψα συμβόλαιο τεσσάρων ή πέντε χρόνων αμέσως μετά.»
Έκανες ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα σε πολύ μικρή ηλικία. Πόσο έτοιμος ένιωθες τότε για αυτό το επίπεδο; Είχες αυτοπεποίθηση;
«Ειλικρινά, αρκετά καλά. Στην πρώτη μου εμφάνιση το απολάμβανα, ήμουν πολύ ενθουσιασμένος και με αυτοπεποίθηση, και ειδικά ο Μπέσνικ Χάσι τότε με υπολόγιζε πολύ, με έβαλε μπροστά από επιθετικούς στο τέλος της σεζόν όπως ο Καμπασέλ, ο Σιριάκ… Φτάσαμε σχεδόν σε έναν τελικό, ήμουν μέρος αυτού, οπότε η πρώτη μου χρονιά ήταν καλή εκεί.»
Ο τραυματισμός στο γόνατο σε νεαρή ηλικία σε επηρέασε. Πόσο δύσκολη ήταν εκείνη η περίοδος και τι άλλαξε στο παιχνίδι σου μετά;
«Στην αρχή δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο σοβαρός ήταν αυτός ο τραυματισμός. Όταν πλησίαζε η επιστροφή μου, ένιωσα τη διαφορά στο σώμα μου και άρχισαν οι αμφιβολίες στο μυαλό μου: «θα είμαι ποτέ ο ίδιος παίκτης;» κτλ. Και είδα πώς σε αντιμετωπίζουν στο ποδόσφαιρο όταν είσαι τραυματίας… Ακόμα και στον χειρότερο εχθρό μου (αν και δεν έχω), δεν θα ευχόμουν αυτόν τον τραυματισμό.»
Σε ηλικία 12 ετών αντιμετώπισες τη νόσο Osgood-Schlatter disease. Πόσο σε επηρέασε εκείνη η περίοδος και τι κράτησες ως μάθημα για τη συνέχεια της καριέρας σου;
«Αλήθεια; Πού βρίσκετε αυτές τις πληροφορίες; Όχι, ήμουν παιδί, έκλαιγα γιατί έχασα όλα τα τουρνουά στο τέλος της σεζόν, αλλά δεν πήρα κάποιο μάθημα τότε γιατί δεν το έβλεπα τόσο βαθιά. Στα 12 ήμουν απλά παιδί που έπαιζε με τους φίλους του και χαίρομαι που δεν σκεφτόμουν έτσι!»
Τον Ιούλιο του 2018 η Τουλούζ επένδυσε περίπου 1 εκατομμύριο ευρώ για να σε αποκτήσει. Τι πιστεύεις ότι δεν λειτούργησε εκεί;
«Για να είμαι ειλικρινής, δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος, δεν απέδωσα μακροπρόθεσμα. Νομίζω ο σύλλογος περίμενε μεγάλα αποτελέσματα μέσα σε δύο χρόνια, αλλά δεν τους έδωσα αυτά που περίμεναν. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Το γαλλικό πρωτάθλημα είναι πολύ δύσκολο, ειδικά αν δεν είσαι στις πρώτες 8 ομάδες. Μετά τη θητεία μου στη Βάρεγκεμ και στο Europa League, ήμουν σίγουρος ότι μπορώ να επιστρέψω πιο έτοιμος στη Γαλλία μετά τον τραυματισμό ACL, αλλά απέτυχα. Είναι μέρος του ποδοσφαίρου, αλλά ωρίμασα πολύ εκεί.»
Πώς ήταν η εμπειρία σου στο αγγλικό ποδόσφαιρο με τη φανέλα της Μπάρνσλει;
«Ήθελα πολύ να παίξω μια μέρα στην Αγγλία, οπότε υπέγραψα αμέσως όταν είδα την ευκαιρία. Δεν είναι τεράστιος σύλλογος, αλλά την προηγούμενη χρονιά έπαιζαν στα Play Offs για άνοδο στην Premier League, οπότε για μένα ήταν τέλειο για να πάω και να παίξω κατευθείαν. Όμως, πρώτα είχα πρόβλημα με τα χαρτιά, στην Αγγλία χρειάζεσαι άδεια κτλ. Δεν έκανα προετοιμασία και έχασα 2 μήνες. Στην αρχή τα πράγματα ήταν όπως τα περίμενα, αλλά στο δεύτερο μισό της σεζόν είχα ένα προσωπικό θέμα δύσκολο, και ήρθε και ένας προπονητής και όλα άρχισαν να πηγαίνουν προς τα κάτω για μένα. Δεν είχα ποτέ πρόβλημα μαζί του, αλλά νομίζω ότι το στυλ του δεν ταίριαζε με το παιχνίδι μου.»
Η Championship είναι ένα ιδιαίτερα απαιτητικό πρωτάθλημα. Τι ήταν αυτό που σε δυσκόλεψε περισσότερο στην προσαρμογή;
«Ο καιρός (γελάει)! Όχι, σοβαρά, εκτός γηπέδου ήταν το βασικό θέμα για μένα, τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Μας έκλεψαν, μπήκαν στο σπίτι μας και κανείς δεν με βοήθησε να το αντιμετωπίσω. Δεν μπόρεσα να είμαι ο εαυτός μου μετά από αυτό, νιώσαμε παραβιασμένοι… Αυτό το περιστατικό μου αφαίρεσε κάθε συγκέντρωση. Δεν ήθελα να μείνω στην Αγγλία μετά από αυτό και το ποδόσφαιρο δεν ήταν πια προτεραιότητά μου. Τώρα που το σκέφτομαι, έπρεπε να το είχα μοιραστεί.»
Θεωρείς ότι η εμπειρία στην Αγγλία σε «σκλήρυνε» και σε βοήθησε να εξελιχθείς ως επιθετικός;
«Όχι ιδιαίτερα. Έπαιζα κυρίως ως εξτρέμ σε σύστημα 3-4-3, αριστερά, αλλά πολύ εσωτερικά κοντά στον επιθετικό, και μου άρεσε πολύ αυτή η θέση, έχεις την ελευθερία του επιθετικού αλλά δεν είσαι καθαρός επιθετικός, είσαι με πρόσωπο προς το τέρμα, ήταν πολύ καλό (τουλάχιστον στο πρώτο μισό της σεζόν).»
Ο αδερφός σου, Μίτσι Μπατσουαγί, έχει μια μεγάλη καριέρα στο κορυφαίο επίπεδο. Πόσο σε έχει επηρεάσει η παρουσία του;
«Πολύ. Δεν είχα πολλά πρότυπα στην καριέρα μου, αλλά αυτόν ναι. Έπαιξε σε μεγάλες ομάδες και σκόραρε παντού, χωρίς πάντα να παίρνει τις ευκαιρίες που άξιζε. Τα στατιστικά του είναι απίστευτα και έχει παίξει σε όλα: Μουντιάλ, Champions League, EURO, παντού σκόραρε. Είναι παράδειγμα αποφασιστικότητας που θα ήθελα να έχω.»
Υπήρξε ποτέ σύγκριση που σε πίεσε ή το είδες πάντα ως κίνητρο;
«Ναι, λογικά όταν πήγα στη Μαρσέιγ, ο κόσμος ήθελε από μένα στα 18 να βάλω 30 γκολ στην πρώτη σεζόν όπως ο αδερφός μου, μετά από ACL… Αλλά όχι, ποτέ δεν το ένιωσα ως πίεση. Μπορεί να κάνω λάθη σαν άνθρωπος, όμως η πίεση δεν ήταν ποτέ λόγος. Ο μόνος που μπορεί να ανεβάσει την πίεσή μου είναι η γυναίκα μου, στα υπόλοιπα, ο Ιησούς είναι μαζί μου (γελάει).»
Κρατάτε διαφορετικά επίθετα. Ήταν μια συνειδητή επιλογή για να χαράξεις τη δική σου ταυτότητα στο ποδόσφαιρο;
«Όχι, απλά χρησιμοποιώ το επίθετο που μου έδωσε η μητέρα μου όταν γεννήθηκα. Αποφάσισε ότι μετά από μένα δεν θα κάνει άλλο παιδί, οπότε ήθελε το τελευταίο να έχει το όνομά της. Στο Βέλγιο αυτό επιτρέπεται, έχουμε τον ίδιο πατέρα και μητέρα, αλλά εγώ πήρα το επίθετο της μητέρας μου ως το τελευταίο παιδί.»
Ποιο είναι το καλύτερο γήπεδο στο οποίο έχεις αγωνιστεί μέχρι σήμερα και ποιος ο δυσκολότερος αμυντικός που έχεις αντιμετωπίσει;
«Το «Παρκ ντε Πρενς» στο Παρίσι τεράστιο και το «Ντα Λουζ» της Μπενφίκα. Δεν έπαιξα εκεί αλλά είναι το πιο όμορφο που έχω δει. Ο Μαρκίνιος, αλλά πολύ κοντά ο Γκάμπριελ της Άρσεναλ, που τότε ήταν στη Λιλ και ήταν «τέρας». Έχω παίξει και με τον Τιάγκο Σίλβα, αλλά ο Μαρκίνιος στην καλύτερη ηλικία του ήταν ασταμάτητος.»
Πώς προέκυψε η άφιξη στον ΟΦΗ; Τι ήξερες για την Ελλάδα, πριν από αυτό;
«Ειλικρινά, και τις δύο φορές ο ΟΦΗ με κάλεσε όταν περνούσα δύσκολα, οπότε είμαι πολύ ευγνώμων σε αυτόν τον σύλλογο που με εμπιστεύτηκε δύο φορές σε τέτοιες στιγμές. Δεν ήξερα πολλά, για να είμαι ειλικρινής, εκτός από τις 3-4 μεγάλες ομάδες. δεν φανταζόμουν ποτέ τον εαυτό μου εδώ.»
Θα έμενες εδώ και τα επόμενα χρόνια;
«Αυτός είναι ο στόχος μου!»