Ο Βέλλιος στο England365: «Το μεγαλύτερο... λάθος μου στην Έβερτον, με ήθελαν Ολυμπιακός και ΑΕΚ, πριν τη Νότιγχαμ!»
Ο Απόστολος Βέλλιος κάνει... ποδαρικό στο νέο podcast του England365 και μοιράζεται στο «Greek Stories, English Ground» αναμνήσεις και στιγμές από την περίοδο που αγωνιζόταν στο Νησί με τη φανέλα της Έβερτον αλλά και τη Νότιγχαμ
Greek Stories, English Ground. Η νέα αγγλική αλλά made in Greece γωνίτσα του ελληνικού Spotify. Έλληνες ποδοσφαιριστές (εν ενεργεία ή μη) και προπονητές κάθονται μπροστά από μικρόφωνο και μοιράζονται ιστορίες και αναμνήσεις από την πορεία τους στα ποδοσφαιρικά γήπεδα της Αγγλίας.
Το πρώτο επεισόδιο είναι στον... αέρα και ποδαρικό σε αυτή την προσπάθεια του England365 κάνει ο Απόστολος Βέλλιος. Ο επιθετικός που σε ηλικία 19 ετών έκανε την Έβερτον να τον αγοράσει από τον Ηρακλή και να επενδύσει στο ταλέντο του, με τον ίδιο να μένει εκεί για συνολικά τρία χρόνια παίζοντας 24 ματς με την πρώτη ομάδα και άλλα 46 με τη Β' ομάδα.
Το 2016 επέστρεψε στο «Νησί», αυτήν τη φορά για τη Νότιγχαμ Φόρεστ επί εποχή Βαγγέλη Μαρινάκη και αγωνίστηκε για συνολικά δύο χρόνια, μετρώντας 45 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις και με απολογισμό οκτώ γκολ.
Όλη αυτή η πορεία και πτυχές και λίγοι γνωρίζουν, ξεδιπλώθηκαν στο νέο podcast του England365.
*Στο τέλος του κειμένου μπορείς να βρεις το ηχητικό και να ακούσεις όλη τη συνέντευξη*
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Θέλω να μου εξηγήσεις πόσο δύσκολο ήταν για ένα παιδί 19 ετών να πρέπει να αφήσει τα πάντα και να πάει στην Αγγλία;
«Καταρχάς ήταν μία τρομακτική αλλαγή γιατί ήμουν μόνο έναν χρόνο μετά το σχολείο. Είχα σχολείο παράλληλα όσο ήμουν στον Ηρακλή. Οπότε ήμουν έξι μήνες που ήμουν μετά το σχολείο και ξαφνικά βρίσκομαι σαν άντρας στο Νησί που μπορούσα από μόνος μου να μείνω μόνος αλλά είχα ανθρώπους στην ομάδα που μας έκαναν τη ζωή πιο εύκολη. Με τα σπίτια, με το φαγητό, με τις προπονήσεις, με όλο αυτό. Ήταν κάτι πολύ διαφορετικό και αυτό μετά από χρόνια τα καταλαβαίνεις. Εκείνη τη στιγμή ανυπομονείς να παίξεις. Οπότε είναι μία αλλαγή ζωής.»
Ποιο είναι το story;
«Ήταν το χρονικό σημείο που θα γινόταν η μεταγραφή. Ήταν 2-3 ελληνικές ομάδες μέσα στο παιχνίδι, ήταν μία ιταλική όπου ήταν εκεί να κλείσω. Μετά από ένα φιλικό παιχνίδι με την Εθνική Νέων, μέσα σε γρήγορο και μικρό χρονικό σημείο, η Έβερτον μπήκε στο κόλπο αλλά ούτε τότε μπορούσα να το πιστέψω ότι θα μπορούσε να γίνει τόσο γρήγορα, να με θέλαν τόσο πολύ και να γίνει μέσα σε πολλή λίγες μέρες και ώρες, οπότε βρίσκομαι εγώ έξω, έχω συζητήσει με τους γονείς μου ότι υπάρχει αυτό το ενδιαφέρον, έχω μιλήσει με τον τότε μάνατζερ και έχουμε αποφασίσει ότι θα μάλλον θα πάω στην ιταλική ομάδα απλά υπάρχει ένα ενδιαφέρον από την Έβερτον. Έχω βγει με ένα φίλο μου, θυμάμαι παίζαμε μπιλιάρδο και ξαφνικά με παίρνει ο πατέρας μου και μου λέει "μόλις ήρθε επίσημη πρόταση από την Έβερτον". Το θυμάμαι σαν χθες και έτσι όπως είμαι παίρνω τον φίλο μου, τον πάω σπίτι γιατί ήμουν σοκαρισμένος, χαρούμενος και ήθελα απλά να το δω γιατί είχε έρθει email. Πήγα στο σπίτι, το είδα, εννοείται συμφωνήσαμε και τα υπόλοιπα... δεν κυλούσαν οι ώρες για να πάω στον Νησί.»
Ταξίδεψες μόνος σου ή με τους γονείς σου;
«Πήγα με τον πατέρα μου και τον μάνατζερ για να υπογράψω, γύρισα μετά πίσω, είχα ένα 10ήμερο διορία για να μαζέψω τα πράγματα μου και μετά πήγα μόνος μου κανονικά. Είχα τον Σωτήρη τον Κυργιάκο, ο οποίος με βοήθησε πολύ τις πρώτες μου μέρες. Δηλαδή μέναμε στην ίδια πολυκατοικία, στον ίδιο ουρανοξύστη. Και αυτό ήταν… ένα σοκ για εμένα. Έμεινα δύο ορόφους από κάτω και με βοήθησε πάρα μα πάρα πολύ και τα υπόλοιπα τα έκανε η ομάδα. Ήταν τρελό γιατί ερχόντουσαν οι φίλοι μου και μου λέγανε τι ζω και τι είναι όλο αυτό.»
Πώς σε βοήθησε ο Κυργιάκος;
«Ο Κυργιάκος είχε κάνει ένα δίχτυο με Έλληνες που έβγαιναν, έπιναν τα καφεδάκια τους και εγώ αυτομάτως μπήκα σε μία παρέα όπου τα άτομα όλο και αυξάνονταν. Είναι πολύ σημαντικό άσχετα αν το πρωί πας στην προπόνηση και γυρνάς το απόγευμα. Αυτή τη βοήθεια μου έδωσε ο Κυργιάκος!»
Θέλω να μου περιγράψεις πώς ήταν μία μέρα εκεί;
«Το προπονητικό είχε τα πάντα μέσα που μπορούσες να κάνεις από το πρωί που ξυπνάς, ουσιαστικά πας εκεί με το αυτοκίνητο, παίρνεις το πρωινό σου, έχει το playroom για να παίξεις να περάσει λίγο η ώρα. Είχε βελάκια θυμάμαι, πινγκ πονγκ, ποδοσφαιράκι.
Και όλα αυτά το 2011. Σκέψου τώρα πώς θα είναι. Είχε μία γωνία με ωραίες καρέκλες για να κάτσεις να χαλαρώσεις και να ακούσεις τη μουσική σου. Είχε playstation. Η μεγάλη κουζίνα μετά που έτρωγες το πρωινό σου. Μετά είχε το προαιρετικό αλλά μετά έγινε υποχρεωτικό στη Νότιγχαμ, ζέσταμα. Πήγαινες μόνος σου στο γυμναστήριο, τελείωνε αυτό, έκανες την προπόνηση του ανάλογα τη μέρα τι πίεση είχες και πόση ώρα έκανες. Μετά είχε μεσημεριανό, έκανες ένα break στο playroom πάνω. Αυτά τα κάναμε γιατί δέναμε μεταξύ μας. Μετά είχε γυμναστήριο και εκεί δυσκολεύτηκα λίγο γιατί έτρωγες και μετά από μία ώρα γυμναστήριο, ήταν πολύ γρήγορα όλα. Και μετά τελείωνες. Απλά δεν είχες ωράριο, μπορούσες να περιμένεις τη σειρά σου, είχε αυτά τα πράγματα. Θυμάμαι έφευγα από το πρωί 8-8:30 και γυρνούσα 3:30 το μεσημέρι. Επειδή έμενα μόνος μου, εκεί μπορούσες να κάνεις τα πάντα και δεν ήθελα να φύγω. Δηλαδή θυμάμαι πάντα όταν έφευγα, ήταν έξω το αμάξι μου μόνο και του προπονητή του Μόγιες. Δηλαδή σπάνια να υπάρχει κάποιο άλλο. Μετά γυρνούσα σπίτι, μεσημεριάνο, ένα σνακ και ύπνο. Τα είχες όλα.»
Με τον Μόγιες τι σχέση είχες;
«Όταν με πήρε η Έβερτον, με είχαν δει μέσα από ένα φιλικό ενώ κανονικά έπρεπε να με δουν μέσα από δύο. Παίζαμε Δευτέρα και μετά Πέμπτη. Από Δευτέρα μόλις είδε ο σκάουτ, έφυγε κατευθείαν πίσω στην Αγγλία για να με κλείσουν μήπως με προλάβει άλλη αγγλική ομάδα επειδή υπήρχαν σκάουτ και από τις Άστον Βίλα και Φούλαμ. Έφυγε γρήγορα γιατί οι άλλοι έκατσαν και για το δεύτερο φιλικό και ήθελε να ενημερώσει τον Μόγιες να με κλείσουν. Με είδε ο Μόγιες με τον σκάουτ και ήθελε αμέσως να με κλείσουν. Από την αρχή υπήρχε αυτή η λαχτάρα. Ήταν πολύ καλός και ζεστός μαζί από την πρώτη στιγμή. Με πήρε από το χέρι για να με γνωρίσει στους ποδοσφαιριστές, να μου δείξει όλο το προπονητικό. Ήταν τεράστιο. Ήταν τριώροφο, πολλά γήπεδα και τώρα είδα ότι έχει αναβαθμιστεί κιόλας. Είχε θερμαινόμενα γήπεδα, όταν χιόνιζε έλιωνε και μιλάμε για τότε έτσι;»
Σε πίστευε;
«Από την αρχή με πίστεψε αλλά ήταν και πιο αυστηρός μαζί μου. Δηλαδή υπήρχαν κάποια φιλικά ή κάποια παιχνίδια με τις ρεζέρβες και δεν είχα καλή απόδοση και ήταν πάρα πολύ αυστηρός, έμπαινε μέσα, με έδειχνε με το δάκτυλο γιατί σαν να περίμενε πολλά από εμένα. Όταν έφυγε, εκεί και εγώ στεναχωρήθηκα πάρα πολύ.»
Ποιο γήπεδο σε εντυπωσίασε;
«Το Άνφιλντ ήταν μοναδικό. Ειδικά όταν τραγούδησαν το You'll Never Walk Alone, ανατρίχιασα. Δεν το έχω ξαναδεί στη ζωή και δεν θα ξαναδώ στη ζωή μου. Ήταν και ντέρμπι. Θα το θυμάμαι μία ζωή πιστεύω!»
Ποιος ήταν ο δυσκολότερος αντίπαλος;
«Ο Τζον Τέρι. Ήταν ένας εκπληκτικός ποδοσφαιριστής. Έπαιζε με το κεφάλι, σωματικά προσόντα εξαιρετικά, ήταν γρήγορος, μπορούσε να παίξει και επιθετικά γρήγορα. Όταν ήμουν στον πάγκο, παρακολουθούσα παίκτες τέτοιου επιπέδου να δω από κοντά πώς παίζουν και τι κινήσεις κάνουν. Όταν ήμουν μέσα ήταν τρομακτικός. Ήταν πολύ γρήγορος και μου έκανε περισσότερη εντύπωση στην Άστον Βίλα που ήταν σε ακόμα μεγαλύτερη ηλικία.
Έχω να λέω και για τον Σάμπα. Μεγαθήριο στην Μπλάκμπερν στόπερ. Μου έκανε τρομερή εντύπωση. Στην Έβερτον προσπαθούσαν να με βρουν στο κεφάλι σαν Target Man, οπότε αυτοί οι δύο μέχρι τώρα είναι οι πιο δύσκολοι.»
Τι πήγε λάθος με την Έβερτον;
«Είχε λήξει το συμβόλαιο με το μάνατζερ που ήμουν και δεν μπορούσα να εμπιστευτώ άλλα γραφεία. Ήμουν ουσιαστικά μόνος μου. Ένα μεγάλο μου λάθος ήταν ότι δεν είχα μάνατζερ. Ήμουν μόνος μου, όλες τις αποφάσεις τις έπαιρνα μόνος μου με την οικογένεια μου και δεν υπήρχε ένας μάνατζερ να μου πει το σωστό ή το λάθος.
Την στιγμή που η Έβερτον μου έκανε ανανέωση συμβολαίου για δύο χρόνια, αλλά να πάω δανεικός κάπου, εγώ το αρνήθηκα. Τους είπα ότι εγώ έπαιξα τρεις σεζόν, οπότε όχι. Ήρθε και ο Λουκάκου τότε που ήταν ένα μεγάλο πρότζεκτ, ήταν και μικρότερός μου. Ο Μαρτίνεθ πάλευε με νύχια και με δόντια. Μου έφερνε ομάδες. Θυμάμαι ήταν η Μπλάκμπερν και μου είχε φέρει μέχρι και τη Ρεάλ Μαδρίτης για τη Β' ομάδα, την Καστίγια και με οψιόν αγοράς από τη Ρεάλ. Και θυμάμαι του είχα πει "είναι δυνατόν να πάω στην Καστίγια με οψιόν αγοράς και να με αγοράσει η Ρεάλ και δεν μπορώ να παίξω εδώ;".
Κάπως έτσι του απάντησα. Ακόμα και ο Μαρτίνεθ με πίστευε πολύ, αλλά ήθελε να πάω να ψηθώ, πράγμα που δεν το έβρισκα ως λύση. Και επειδή ήμουν μικρός, το έβλεπα ως τιμωρία, να πάω να παίξω στη Β' Εθνική. Δεν υπήρχε ο μάνατζερ να μου μιλήσει και να μου εξηγήσει. Αυτό ήταν το λάθος. Δεν έπαιξα καθόλου. Σκέψου με το κεφάλι που είχα τότε μικρός, ήταν ανάμεικτα τα συναισθήματα. Να σου πω κάτι που δεν ξέρει πολύς κόσμος. Όταν πήγα στο Βέλγιο, στη Λιρς, ήμουν 22-23 ετών από την Έβερτον και ήμουν κάτι σούπερ για εκείνους και μου είχαν πει ότι θα είμαι βασικός. Λίγο πριν υπογράψω, πάλι η Έβερτον προσπάθησε να μου δώσει συμβόλαιο αλλά με οψιόν να πάω αμέσως δανεικός, το οποίο πάλι με νευρίαζε. Εκεί τους είπα όχι και τους είπα ότι θα παίξω εδώ και θα με αγοράσετε από τη Λιρς. Πίστευα πολύ στις δυνατότητες μου!»
Τι διαφορές εντόπισες μεταξύ Premier League και Championship;
«Μου έχει μείνει ότι στη Championship ήταν πιο agressive, γιατί στην Premier League περίμεναν την ντρίπλα, έκαναν δύο βήματα πίσω. Στη Championship είχε τόση δύναμη, τόση ταχύτητα. Εγώ σαν φορ έκανα αρκετά χιλιόμετρα. Δηλαδή έφτανα και τα 12 και τα 13 χιλιόμετρα κάποιες φορές, τα οποία ήταν υπεραρκετά, αλλά τα ήθελαν να είναι στην κόκκινη ζώνη. Δεν τους αρκούσε να είναι απλά 12 και 13 αλλά και σε ρυθμό. Είναι το πιο δύσκολο πρωτάθλημα που έχω αγωνιστεί μέχρι τώρα!»
Πώς πήγες στη Νότιγχαμ;
«Υπήρχε ενδιαφέρον τις προηγούμενες σεζόν αλλά δεν είχα επικοινωνήσει μαζί τους. Έναν ή δύο μήνες πριν λήξει το πρωτάθλημα το 2015-16 στον Ηρακλή, ξαναπροσπάθησαν από τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ. Εγώ τους είχα πει ότι με τη χρονιά που έκανα, ήθελα ένα συμβόλαιο στο εξωτερικό και σε καλό πρωτάθλημα. Είχα ήδη από τον Γενάρη κινήσεις από το εξωτερικό. Όταν έκλεισε η σεζόν, ο κ. Μαρινάκης πήρε τη Νότιγχαμ και μόλις μου το πρότειναν να πάω εκεί, είπα ναι χωρίς δεύτερη σκέψη γιατί ήταν Αγγλία. Ήταν σαν δεύτερη ευκαιρία για εμένα στο Νησί. Ήταν σημαντικό για τον Ηρακλή να ικανοποιηθεί οικονομικά. Οι σχέσεις μας ήταν πάντα πολύ καλή.»
Ποια ανάμνηση θα λες στα παιδιά σου;
«Η πρώτη μου υπογραφή όταν πήγα στην Έβερτον. Η πιο γλυκιά ανάμνηση που μετά ήμουν με τον κόουτς που μου έδειχνε το προπονητικό. Τα έχω όλα και σε κάμερα και τα έβλεπα σε βίντεο. Τα πρώτα γκολ σίγουρα στην Αγγλία και φυσικά το τέρμα μου στο Στάμφορντ Μπριτζ που ήταν και ο μπαμπάς μου!»
Τρελάθηκε ο μπαμπάς στο γκολ;
«Δεν ερχόταν στα εκτός γιατί δεν γνωρίζει αγγλικά και ήταν και μόνος του, είχε κρύο και βροχή. Στα εντός ήταν πιο εύκολα. Είχαμε ταξί να τους πηγαίνει από την ομάδα, τους έβαζαν στα lounge. Μόλις έβαλα το γκολ τον έδειξα και μετά μιλήσαμε τηλέφωνο και μου είπε ότι βγήκε έξω και πανηγύριζε με τον πρόεδρο. Λέω "ποιον πρόεδρο;". Μου είπε ότι τον βρήκα και του είπα "Hi, Vellios dad και χοροπηδάγαμε!»
Θα ήταν υπερήφανος ο μικρός Απόστολος για την πορεία του μεγάλου;
«Σίγουρα θα ήταν χαρούμενος και υπερήφανος, γιατί έχει εκπληρώσει όνειρα που δεν είχε καν φανταστεί. Εμένα το όνειρο μου ήταν να παίξω στον Ηρακλή γιατί ήμουν… ηρακλάκι, είχα είδωλο και τον Κωνσταντίνου. Αυτά ήταν τα όνειρα μου τότε, δεν πήγαινε πιο πέρα. Δεν τολμούσες να πας. Όλα έγινα πολύ γρήγορα. Ήμουν 1η λυκείου όταν έγινε επαγγελματίας, έπαιξα 2,5 σεζόν στον Ηρακλή. Αν τον έβρισκα τον μικρό Τόλη, θα του τα έλεγα, αλλά δεν ξέρω αν θα με πίστευε!»
Επεισόδιο: https://open.spotify.com/episode/1nf40XSoutVe0dzNufRzbm?si=2YMCCN2rTvSXFsX_flBenQ