Ο Τελικός του Σερ Στάνλεϊ Μάθιους

Ήταν σαν σήμερα 2 Μαϊου του 1953 η 72η φορά που δύο ομάδες, η Μπόλτον και η Μπλάκπουλ, διεκδικούσαν το τρόπαιο. Αν ο αρχαιότερος ποδοσφαιρικός θεσμός του κόσμου διατηρεί ακόμη μία ξεχωριστή αίγλη, ο συγκεκριμένος τελικός είχε ένα χρώμα επιπλέον, αυτό που του έδινε η παρουσία του “μάγου της ντρίμπλας”. Μετά από δύο χαμένους τελικούς το '48 και το '51, ο Μάθιους ήθελε να σηκώσει επιτέλους το τρόπαιο. Σε ηλικία 38 ετών τότε, θα έλεγε κάποιος ότι ήταν η τελευταία του ευκαιρία για οποιαδήποτε διάκριση υψηλού επιπέδου. Και όντως ήταν, αν και συνέχισε την καριέρα του μέχρι τα 50, για να σταματήσει, όπως είπε, τόσο νωρίς(!) εξαιτίας ενός τραυματισμού στο γόνατο.

Το ματς ξεκίνησε ιδανικά για τους “wanderers” με γκολ του Νατ Λόφτχαους -το “βαρύ πυροβολικό” της ομάδας- στο 75ο δευτερόλεπτο. Η ισοφάριση του Σταν Μόρτενσεν δέκα λεπτά πριν την ανάπαυλα θα κρατήσει ελάχιστα, καθώς η Μπόλτον θα σκοράρει ξαναπαίρνοντας το προβάδισμα πριν το σφύριγμα με το Μπόμπι Λάνγκτον. Το δεύτερο ημίχρονο όμως είχε άλλη...άγρια ομορφιά. Το σκορ είχε γίνει 3-1 με τον Έρικ Μπελ από το 10ο λεπτό της “επανάληψης”, όταν ο Σερ ανέλαβε δημιουργική δράση μοιράζοντας ασίστ και εξαρθρώνοντας την άμυνα της Μπόλτον. Τα γκολ του Μόρτενσεν από πάσα του Μάθιους (68'), εκτέλεση φάουλ (85') και του Μπιλ Πέρι, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε άλλη μία ασίστ του Σερ Στανλεϊ στο 2ο λεπτό των καθυστερήσεων, ανέτρεψαν όλο το σκηνικό για την ολική επαναφορά και τον θρίαμβο της Μπλάκπουλ που επικράτησε με 4-3.

Το Κύπελλο ήταν πλέον δικό του και ήταν η ώρα να ανέβει τα διάσημα 39 σκαλοπάτια του “Wembley” που τον χώριζαν από αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που η Βασίλισσα Ελιβάβετ Β΄ παρευρισκόταν σε έναν τελικό και απένεμε το κύπελλο. Ήταν επίσης η πρώτη και τελευταία φορά που κάποιος έκανε χατ-τρικ στην ιστορία των τελικών σε αυτό το ιστορικό στάδιο, με το όνομα του Μόρτενσεν να γράφεται εις τριπλούν στον πίνακα των σκόρερ. Κι όμως η μυθική του επίδοση επισκιάστηκε από τον άνθρωπο που μνημονεύεται ακόμη και σήμερα ως ένας από τους κορυφαίους του παιχνιδιού. Βρίσκεται άλλωστε στο “Hall Of Fame” του αγγλικού ποδοσφαίρου από συστάσεώς του σε πτέρυγα του βρετανικού μουσείου ποδοσφαίρου το 2002. Αναμενόμενη αναγνώριση για τον πρώτο ποδοσφαιριστή που τιμήθηκε το 1965 με τον τίτλο του Σερ, τον οποίο δικαιολογούσε η άμεμπτη αγωνιστική του συμπεριφορά. Πώς να χαρακτηρίσει κανείς 700 παιχνίδια χωρίς ούτε μία κάρτα;

Αυτός ο “Τελικός του Μάθιους” ήταν και το μοναδικό τρόπαιο που κατέκτησε ο μεγάλος μπαλαδόρος. Θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για έναν “βασιλιά” χωρίς στέμμα, γιατί αν και κατάφερε να κερδίσει καθολική αναγνώριση για το ποδοσφαιρικό μεγαλείο του, δεν ευτύχησε να κατακτήσει άλλους τίτλους. Κάνοντας μία τολμηρή αναγωγή, θα λέγαμε ότι την ιστορία δεν τη γράφουν μόνο οι νικητές, αλλά και άνθρωποι που χαράζονται στη μνήμη μας για κατορθώματα που δεν καταγράφουν οι στατιστικοί πίνακες.

Επιτρέψτε μας να κλείσουμε με ένα κλισέ που συχνά είναι μεγάλη αλήθεια: Λένε ότι ο νικητής παίρνει δόξα από την αξία του ηττημένου. Αν προσωποποιήσουμε τις δύο ομάδες στις δύο κεντρικές φιγούρες των αντιπάλων αυτού του τελικού, τον Σερ Στάνλεϊ και τον Νατ Λόφτχαους, η επιβεβαίωση αυτής της χιλιοειπωμένης φράσης θα ήταν απλή. Λέγεται ότι όταν ο Μάθιους πήρε στα χέρια του το μετάλλιο του νικητή, δεν αποθεώθηκε μόνο από τους χιλιάδες θεατές στις κερκίδες του “Wembley”, αλλά πήρε τα εύσημα της αναγνώρισης και από τον μεγάλο του αντίπαλο, τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του Νησιού εκείνη τη χρονιά.