Όταν ο Kένι έφυγε από το σπίτι...

Μετά τις τραγωδίες του «Χέιζελ» τον Μάη του 1985 και του «Χίλσμπορο» τον Απρίλη του 1989 οι «κόκκινοι» εξακολουθούσαν μεν να βρίσκονται στο προσκήνιο (έστω μόνον του αγγλικού ποδοσφαίρου καθώς η ευρωπαϊκή τους υπεροχή τερματίστηκε απότομα έπειτα από τα δραματικά γεγονότα των Βρυξελλών πριν από την έναρξη του τελικού του Κυπέλλου Πρωταθλητριών κόντρα στη Γιουβέντους) αλλά πλέον ακροβατούσαν σ’ ένα σκοινί που αν και δεν φαινόταν δια γυμνού οφθαλμού, ήταν επικίνδυνα τεντωμένο σε σημείο να κοπεί απρόοπτα μία ημέρα του Φλεβάρη πριν ακριβώς 20 χρόνια.

 

Tότε κόντρα σε κάθε ….πραγματικότητα ή αν θέλετε ακόμα και νοσηρή φαντασία ο άνθρωπος που συμβόλιζε (και εξακολουθεί να το κάνει μαζί με τους αλησμόνητους δασκάλους του Μπίλι Σάνκλι και Μπόμπ Πέισλι) το μεγαλείο της Λίβερπουλ ανακοίνωσε την απόφαση του να την εγκαταλείψει. Και να γυρίσει την πλάτη στο ποδόσφαιρο γενικότερα.

 

Ήταν μία απίστευτη βόμβα μεγατόνων στα σωθικά του σωματείου του μεγάλου λιμανιού η έκρηξη της οποίας γκρέμισε εκείνη την αίσθηση υπεροχής που, μετά τον ευρωπαϊκό τους εξωστρακισμό, διατηρούσαν πλέον οι «κόκκινοι» μόνον στα μέτωπα της πατρίδας του ποδοσφαίρου.

 

Μόλις δύο ημέρες μετά από το επικό 4-4 κόντρα στην αιώνια αντίπαλο και συμπολίτισσα Έβερτον για το κύπελλο Αγγλίας ο Κένι Νταλγκλίς ανακοίνωσε την εξαιρετικά δύσκολη αλλά αναγκαία για τον ίδιο και τρομερή, για το σωματείο, την ομάδα και τα εκατομμύρια των φίλων της εντός και εκτός Στενών της Μάγχης, απόφαση του.

 

 

Ήταν 22 Φεβρουαρίου του 1991 όταν χιλιάδες μόνιμοι θαμώνες του «Κοπ» αλλά και λιγότερο ένθερμοι υποστηρικτές των «κόκκινων» άρχισαν λίγη ώρα μετά τα εξαιρετικά δυσάρεστα μαντάτα να συγκεντρώνονται έξω από το «Άνφιλντ». Πολλοί αδυνατώντας να συγκρατήσουν τα δάκρυα τους. Κάποιοι άλλοι βρήκαν προσωρινό καταφύγιο στην άρνηση να τα αποδεχθούν θεωρώντας τα ένα κακόγουστο αστείο. Άλλοι ανέτρεξαν στα ραδιόφωνα τους για να μάθουν από πρώτο χέρι την αλήθεια. Ορισμένοι δεν δίστασαν να καταφύγουν στην …αστυνομία για να είναι σίγουροι για το τι πραγματικά συνέβη. Όμως δυστυχώς για όλους και τη Λίβερπουλ γενικότερα οι φήμες εκείνες δεν ήταν απλά λόγια και τίποτε άλλο. Ήταν η μία και μοναδική και αναμφίβολα απίστευτα οδυνηρή αλήθεια.

 

Ο ένας και μοναδικός Κένι Νταλγκλίς , ο κατά τους περισσότερους Liverpoolians κορυφαίος της παίκτης όλων των εποχών και μετέπειτα σπουδαίος μάνατζερ, άνοιξε την πόρτα τη εξόδου του «Άνφιλντ» για να «περπατήσει μόνος» φεύγοντας μακριά της. Το κόκκινο κομμάτι του Λίβερπουλ ήταν σοκαρισμένο. Βυθιζόταν σ’ ένα απέραντο θρήνο που ανάλογο του μόνον εκείνο το τραγικό απόγευμα του Απρίλη δύο χρόνια πριν έπειτα από την τραγωδία στο γήπεδο του Σέφιλντ είχε να επιδείξει. Το τάιμινγκ της απόφασης αδύνατο να γίνει κατανοητό. Η ομάδα βρισκόταν στην κορυφή του αγγλικού πρωταθλήματος, δείχνοντας απόλυτα ικανή να διατηρήσει τα σκήπτρα της στο αγγλικό πρωτάθλημα για μία ακόμα σεζόν και να διεκδικήσει με αξιώσεις το 2^ο νταμπλ της ιστορίας της (έξι χρόνια μετά το παρθενικό που είχε την σφραγίδα του μεγάλου Σκωτσέζου ως παίκτη και μάνατζερ στην παρθενική του μάλιστα σεζόν με την 2^η ιδιότητα).

 

Σύμφωνα με τον James Lawton της Daily Express, τα νέα της παραίτησης « θα καταγραφούν ως ένα από τα μεγάλα μυστήρια του ποδοσφαίρου».

 

Ο χρόνος βέβαια έριξε αρκετό φως έκτοτε στην ένταση και τα συναισθήματα που οδήγησαν τον Νταλγκλίς να παραιτηθεί εκείνη την ημέρα. Όμως εκείνη του η απόφαση ακόμα συνεχίζει να έχει τεράστια σημασία γιατί άλλαξε δραματικά τον ποδοσφαιρικό ορίζοντα στην πατρίδα του δημοφιλέστερου των σπορ.

 

Η τρομερή πανοπλία του θρυλικού Boot Room, της προπονητικής δηλαδή ομάδας της Λίβερπουλ που είχε δημιουργήσει τις προηγούμενες τρεις δεκαετίες τη δική της ασύγκριτη ποδοσφαιρική φιλοσοφία, είχε δεχθεί ένα τεράστιο, και όπως αποδείχθηκε πολύ γρήγορα, αδύνατο να διορθωθεί πλήγμα. Οι άμεσοι διάδοχοι του στον πάγκο της ομάδας Γκρέιαμ Σούνες και Ρόι Ίβανς δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο των θριάμβων που σχεδόν μόνιμα βάδιζαν οι τρεις κορυφαίοι τεχνικοί των «κόκκινων» στις δεκαετίες του 60 , του 70 και του 80.

 

 

Η Λίβερπουλ, και το αγγλικό ποδόσφαιρο δεν ήταν ποτέ ξανά τα ίδια με πριν, όταν ο Νταλγκλίς αποτελούσε τον επικεφαλής της τρομερής της προπονητικής ομάδας. Φεύγοντας άφησε πίσω την αίσθηση της δουλειάς που δεν τελείωσε. Αυτός δεν ήταν τρόπος για την σημαντικότερη μορφή του σωματείου για το εγκαταλείψει.

 

Αξίζει ο κορυφαίος Σκωτσέζος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών αυτήν την τεράστιας αξίας ετυμηγορία για ένα σωματείο γεμάτο ιστορία και επιτυχίες; Λίγοι αμφιβάλλουν καθώς τα επιτεύγματα του μόνον όταν φορούσε τη φανέλα της αρκούν για να τον ξεχωρίσουν από κάθε άλλο που είχε ανάλογη τύχη και τιμή στην καριέρα του. Τα 172 του γκολ σε 515 παιχνίδια, τα τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών, τα 5 πρωταθλήματα, τα τρία Λιγκ Καπ , και κατόπιν τα σπουδαία του επιτεύγματα και ως προπονητής (άλλα τρία πρωταθλήματα και δύο κύπελλα Αγγλίας) τον τοποθετούν στην ίδια κατηγορία με τους μυθικούς προκατόχους του Σάνκλι, Πέισλι και Τζο Φάγκαν. Όταν ο τελευταίος βγήκε στη σύνταξη αμέσως μετά τα δραματικά γεγονότα του «Χέιζελ» στον Νταλγκλίς στράφηκε η Λίβερπουλ για να καλύψει το κενό και εκείνος τη δικαίωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τόσο άμεσα όσο και στα επόμενα 5,5 χρόνια της κάτι παραπάνω από 6χρονης πρώτης, όπως ήταν γραφτό να γίνει, θητείας του στον πάγκο της.

 

Η τεράστια κληρονομιά των τριών προαναφερθέντων ήταν σ’ ασφαλή χέρια. ‘Όμως στη διαδρομή μέχρι την επώδυνη για όλους στο στρατόπεδο των «κόκκινων» εκείνη ημέρα τον Φεβρουάριο του 1991 συνέβησαν πολλά και σημαντικά που τον ανάγκασαν να προχωρήσει στο αδιανόητο για σχεδόν όλους τους άλλους.

 

Ο ίδιος δεν μπορούσε να πει πολλά και με τεράστια δυσκολία τα δάκρια απέτυχαν να τρέξουν από τα μάτια του όταν το ανακοίνωσε. Το αλησμόνητο εκείνο ματς στο «Γκούντισον Πάρκ», ένας επαναληπτικός για τον 5^ο γύρο του κυπέλλου Αγγλίας ήταν το τέλος μία υπέρλαμπρης θητείας και η αρχή μίας εποχής στην οποία η Λίβερπουλ θα απομακρυνόταν, με μικρά μόνον διαλείμματα, από τον σταθερό πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε στην Αγγλία.

 

Τέσσερις φορές η ομάδα του είχε πάρει το προβάδισμα σ’ εκείνο το ίσως συναρπαστικότερο ντέρμπι όλων των εποχών για το Μερσισάιντ. Όμως σ’ ισάριθμες περιπτώσεις οι γηπεδούχοι απάντησαν εκμεταλλευόμενοι τα αχαρακτήριστα λάθη της άμυνας της. Ήταν ένα απογοητευτικό για τους «κόκκινους» απόγευμα αλλά όχι καταστροφικό. Αν μη τι άλλο ήταν στην κορυφή της First Division και περίμενε την αντίπαλο της στην έδρα της αυτή τη φορά για το 2^ο τους τότε ριπλέι στην αρχαιότερη ποδοσφαιρική διοργάνωση.

 

 

Όμως δύο μέρες μετά όλα άλλαξαν απόλυτα αιφνιδιαστικά. Είχε ήδη ενημερώσει τη διοίκηση από την επομένη του αγώνα την απόφαση του ενώ αργότερα ο ίδιος παραδέχθηκε ότι η κρίση του ήταν …θολωμένη. «Ήξερα ότι έπρεπε να φύγω. Αφού πήραμε το προβάδισμα για τελευταία φορά, στεκόμουν στην άκρη του αγωνιστικού χώρου μπροστά στον πάγκο και ήξερα ότι έπρεπε να κάνω μία αλλαγή για να διορθώσω τα πράγματα στην άμυνα. Έβλεπα τι έπρεπε να γίνει και τι θα γινόταν αν δεν το έκανα αλλά δεν μπορούσα να ενεργήσω. Εκείνη ήταν η στιγμή που το κατάλαβα» είπε ο Νταλγκλίς ο οποίος στην αλησμόνητη συνέντευξη Τύπου που ανακοίνωσε το φοβερό νέο της φυγής του επεσήμανε: «Είναι η πρώτη φορά από τότε που ήρθα στο σωματείο που βάζω μπροστά στο ενδιαφέρον του Κένι Νταλγκλίς από εκείνο της Λίβερπουλ. Δεν είναι μία αιφνίδια απόφαση. Το χειρότερο που θα είχα κάνει θα ήταν να μην αποφασίσω. Κανείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι αυτή την απόφαση ήρθε την σωστή στιγμή αλλά δεν υπάρχουν σωστές στιγμές για υποθέσεις σαν και τη συγκεκριμένη. Το βασικό πρόβλημα είναι η πίεση στην οποία υπέβαλα τον εαυτό εξ αιτίας της δυνατής επιθυμίας μου να πετύχω. Το στρες που έρχεται πριν και μετά τους αγώνες με κατέβαλε. Ορισμένοι θα δυσκολευτούν ίσως να κατανοήσουν την απόφαση μου αλλά ισχύει. Θα τους πρόδιδα όλους αν δεν τους άφηνα να μάθουν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Είμαι στο ποδόσφαιρο από τα 17 μου. Είκοσι χρόνια με τις δύο πιο επιτυχημένες ομάδες στη Βρετανία, τη Σέλτικ και τη Λίβερπουλ. Είμαι στο προσκήνιο όλα αυτά τα χρόνια και τώρα είναι καιρός να τελειώσει».

 

Την ημέρα εκείνη ο τότε εκτελεστικός διευθυντής του σωματείου χαρακτήρισε ως την «πιο θλιβερή στη ζωή του» και η συντριβή ήταν τέτοια στα αποδυτήρια της ομάδας που αργότερα ο μεγάλος Ίαν Ρας τόνισε στην εφημερίδα The Guardian: «Όλοι είχαμε συγκεντρωθεί για την προπόνηση και μας είπαν να συναντηθούμε στα αποδυτήρια. Ο Κένι μπήκε μέσα και μας είπε ότι φεύγει. Υπήρξε ένα απόλυτο σοκ και έκπληξη εκεί. Δεν μπορούσε να πει πολλά αλλά υπήρχαν δάκρια στα μάτια του όταν μιλούσε».

 

 

Ο Ουαλός κορυφαίος ε σκόρερ όλων των εποχών για τη Λίβερπουλ χαρακτηρίζει τον επί χρόνια και συμπαίκτη του « σπουδαίο μαν-μάνατζερ που συνήθιζε να αφαιρεί την πίεση από τους παίκτες και να τον φορτώνει στον εαυτό του» και προσθέτει : «Κοιτάζοντας πίσω μπορεί κανείς να δει πως μαζεύτηκαν όλα μέσα του και δεν τα έλεγε σε κανέναν. Σε καταβάλει όταν είσαι τεχνικός ενός μεγάλου σωματείου και είχε να αντιμετωπίσει πράγματα τα οποία κανείς άλλος δεν είχε βιώσει. Νομίζω ότι πήγε σε κάθε κηδεία θύματος του «Χίλσμπορο». Όμως ήταν πάντα ένα πολύ εσωστρεφές άτομο και ποτέ δεν τον ρώτησα γιατί το έκανε. Ήταν μεγάλο σοκ για τους παίκτες αλλά πρέπει να το ξεπεράσεις. Αυτή είναι η φύση του ποδοσφαίρου. Καθόμασταν σιωπηλοί στα αποδυτήρια όταν ο Ρόνι Μοράν είπε « εντάξει ας πάμε για προπόνηση τώρα» και όλοι ανεβήκαμε στο πούλμαν. Στη διαδρομή όλα τα παιδιά το συζητούσαν και κανείς δεν είχε την παραμικρή ιδέα γιατί το έκανε. Θα ήταν υπέροχο να είχε απλά ξεκουραστεί ένα χρόνο και μετά να επέστρεφε ανανεωμένος αλλά ήταν προφανές ότι κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε. Ο Μοράν ανέλαβε την ομάδα για το επόμενο μας παιχνίδι κόντρα στη Λούτον , το οποίο χάσαμε αλλά το ξεκαθάρισε ότι δεν ήθελε να είναι ο διάδοχος του Κένι. Λίγες εβδομάδες αργότερα ο Άλαν Χάνσεν ( σ.σ που προηγούμενα είχε ανακοινώσει ότι εγκαταλείπει την ενεργό δράση εξ αιτίας σοβαρού τραυματισμού) είπε σ’ όλους ότι αυτός θα πάρει τη δουλειά. Αστειευόταν αλλά πολλοί τον πίστεψαν. Όταν ο Γκρέιαμ Σούνες προσλήφθηκε ήμουν ενθουσιασμένος. Έπαιξα μαζί του και ήξερα τι άνθρωπος ήταν αλλά λόγω του χαρακτήρα του νομίζω πως προσπάθησε να αλλάξει πράγματα πολύ γρήγορα. Ορισμένοι λένε ότι ήταν εύκολο να είσαι μάνατζερ του σωματείου εκείνη την εποχή αλλά μόνον αν έχεις τους κατάλληλους παίκτες και μόνον αν αποδίδουν. Ο Κένι τα έκανε σωστά. Ο κόσμος πιστεύει ότι αυτό οφείλεται στο κοουτσάρισμα αλλά προσωπικά αλλά νομίζω ότι το να μανατζάρεις τα άτομα είναι εξίσου σημαντικό με την τακτική και ο Κένι ήταν άριστος στον τομέα αυτό».

 

 

Όμως τι ήταν εκείνο ή εκείνα που θόλωσαν την κρίση του εκείνη το αλησμόνητο από κάθε άποψη απόγευμα στο «Γκούντισον Πάρκ»; Τι τον ανάγκασε να γυρίσει την πλάτη στο σωματείο που αγαπούσε; Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι δυσκολεύτηκε να κάνει τη μετάβαση από παίκτης σε μάνατζερ. Άλλοι ότι τα «έσπασε» με τη διοίκηση. Αρκετοί ότι είχε κόντρα με τον εκ των σούπερ-σταρ της ομάδας Πίτερ Μπίρντσλι. Κάποιοι πως η συμπεριφορά του στον πάγκο αποδείκνυε ότι υποχώρησε κάτω από την πίεση της μετέπειτα εκείνη τη σεζόν πρωταθλήτριας Άρσεναλ. Σύμφωνα με τον David Lacey της The Guardian πάντως : « Η αιφνίδια απόφαση του Κένι Νταλγκλίς να παραιτηθεί από την θέση του προπονητή της Λίβερπουλ αξίζει τη συμπάθεια αλλά αρνείται την κατανόηση».

 

Όμως όταν η στάχτες από την τεράστια εκείνη έκρηξη με το πέρασμα του καιρού κατακάθισαν , φίλοι, οικογένεια και άνθρωποι που γνώριζαν κάτι παραπάνω εντόπισαν την αιτία της στην τραγωδία του «Χίλσμπορο» στις 15 Απρίλη του 1989 στην οποία 96 οπαδοί της Λίβερπουλ άφησαν την τελευταία τους πνοή λόγω τρομερού συνωστισμού στις εξέδρες λίγο μετά την έναρξη του ημιτελικού του κυπέλλου Αγγλίας κόντρα στη Νότιγχαμ Φόρεστ. Τη θλίψη για το κορυφαίο εκείνο δράμα στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου γενικότερα αποδείχθηκε αδύνατο όχι μόνον να την ξεπεράσει αλλά και να την αντέξει η σπουδαία αυτή προσωπικότητα της Λίβερπουλ και όχι μόνον. Η αντίδραση του σ’ εκείνο το δράμα στο γήπεδο της Σέφιλντ Γουένσντεϊ υπήρξε υποδειγματική. Κεντρικό σημείο του πένθους που έπνιξε μία ολόκληρη πόλη έδινε το «παρών» ακόμα και σε τέσσερις κηδείες καθημερινά κουβαλώντας την αγωνία και οδύνη του σωματείου στις πλάτες του. Όμως αυτό το μαρτύριο δεν θα έφευγε ποτέ από πάνω του και έτσι κάτι λιγότερο από χρόνια αργότερα με τα ίδια του τα λόγια θα υποστηρίζει «έφθασα τον εαυτό μου στα όρια».

 

Η κόρη του Κέλι έδωσε αργότερα τη δική της εξήγηση : «Το είπε μόνο στη μητέρα μου την προηγούμενη νύχτα ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει τη δουλειά του. Όλα τα συναισθήματα και το στρες του «Χίλσμπορο», όλο το βάρος της ευθύνης που αισθανόταν , τον κατέβαλαν. Το «Χίλσμπορο» ήταν συντριπτικό για τον πατέρα».

 

Σ’ ανάλογο μήκος κύματος βρέθηκε και η ετυμηγορία μίας από τις φημολογούμενες βασικές αιτίες της πολύκροτης απόφασης. Του Πίτερ Μπίρντσλι στον αγωνιστικό παραγκωνισμό του οποίου (και την προτίμηση των Ντέιβιντ Σπίντι και Τζίμι Κάρτερ ως βασικών) κάποιοι εντόπιζαν μία επανάσταση κατά του «βασιλιά Κένι» στα αποδυτήρια την εποχή εκείνη. Ο Άγγλος διεθνής επιθετικός απάντησε βέβαια με δύο γκολ στο πολύκροτο ντέρμπι με την Έβερτον αλλά βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα δύο μέρες μετά την αιφνίδια φυγή του «αφεντικού» κάτι που ακόμα και σήμερα αδυνατεί να καταλάβει.

 

«Με κατηγόρησαν για ότι συνέβη , κάτι που ήταν λάθος. Ποτέ δεν συγκρούστηκα με τον Κένι πέραν της συντριβής μου για το ότι έμεινα εκτός ομάδας. Ο Κένι είναι καλός φίλος. Ακόμα και πρόσφατα είχα ανάμειξη στις φιλανθρωπικές εκδηλώσεις της συζύγου του, παίξαμε μαζί σε ένα φιλανθρωπικό ματς κόντρα στη Σελτικ και εκείνος αγωνίστηκε στο προς τιμή μου παιχνίδι. Αν είχα το οποιοδήποτε πρόβλημα μαζί του δεν θα τον προσκαλούσα. Είναι λάθος να λένε κάποιοι ότι τα τσουγκρίσαμε. Τα σπίτια μας ήταν δίπλα το ένα στο άλλο και αυτός και η σύζυγος του ήταν άλλη κλάση. Στην πραγματικότητα ο Κένι ήταν αυτός που μου είπε να ζητήσω περισσότερα χρήματα όταν διαπραγματευόμουν τη μεταγραφή μου στη Λίβερπουλ. Σκόπευα να ζητήσω λιγότερα από αυτά που τελικά πήρα. Όμως αυτός μου είπε ότι είμαι η μεταγραφή ρεκόρ για το σωματείο τότε και θα έπρεπε να ζητήσω αμοιβές που θα το αντικατόπτριζαν αυτό. Θα έκανα τα πάντα για αυτόν. Ο άνθρωπος είναι ιδιοφυΐα».

 

Η ομάδα της Λίβερπουλ έκανε προπόνηση εκείνη την αποφράδα ημέρα στο πλαστικό τερέν της Λούτον όταν ο μεγάλος της προπονητής ανακοίνωσε την απίστευτη του απόφαση.

 

 

«Δεν είχαμε ιδέα ότι θα γινόταν κάτι τέτοιο. Μπορεί να είμαι εκτός τόπου και χρόνου αλλά η δική μου θεωρία είναι πως έφυγε εξ αιτίας του ότι δεν άντεξε το «Χίλσμπορο». Πήγε τουλάχιστον στις μισές κηδείες των θυμάτων. Εγώ μόνο σε μία και δεν ντρέπομαι να πω ότι δεν μπορούσα να το αντέξω. Ήταν κυριολεκτικά εξοντωτικό για τη ψυχή. Αυτό που έκανε ο Κένι και η Μαρίνα ήταν απίστευτο. Είχαν τρία μικρά παιδιά και έκαναν ότι μπορούσαν για όλους που είχαν σχέση με την τραγωδία. Ξέρω ότι έφυγε δύο χρόνια μετά αλλά νομίζω ότι τελικά όλα αυτά τον λύγισαν. Πήγαινε σε όσες περισσότερες κηδείες μπορούσε. Ήταν συγκλονιστικός. Δεν γνώρισα ποτέ ένα άτομο να κάνει τόσα πολλά για τόσους πολλούς ανθρώπους σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Ο Κένι θα πρέπει να τιμηθεί με τον τίτλο του ιππότη μόνο και μόνο για ότι έκανε αναφορικά με την τραγωδία του «Χίλσμπορο». Η φυγή του είχε μεγαλύτερη επίδραση στη Λίβερπουλ απ’ ότι διανοείται ο περισσότερος κόσμος» είπε ακόμα ο Μπίρντσλι για τον άνθρωπο που του έδωσε τη δυνατότητα να κάνει μεγάλη καριέρα στο «Άνφιλντ».

 

Ο θρυλικός Γιόχαν Κρόιφ, ποδοσφαιριστής ανάλογης αύρας με τον Νταλγκλίς ο οποίος επίσης μπήκε στα βαθιά της προπονητικής σε μία πόλη στην οποία είχε εξίσου πλατειά κοινωνική παρουσία, λίγες ημέρες μετά την εγκατάλειψη της τεχνικής ηγεσίας της Μπαρτσελόνα υπέστη καρδιακό επεισόδιο αποτελώντας ένα τρανταχτό παράδειγμα των τεράστιων κινδύνων που προκαλεί το υπερβολικό στρες του ποδοσφαίρου σε κορυφαίου επίπεδο. Και ο «ιπτάμενος Ολλανδός» βαδίζοντας στο δρόμο του Νταλγκλίς είχε δηλώσει πριν από λίγα χρόνια « όταν είσαι κάτω από πίεση επί 15 χρόνια κάποια στιγμή αυτή αρχίζει να φαίνεται».

 

 

«Χρειαζόμουν το διάλειμμα. Χρειαζόμουν την ξεκούραση. Το μετάνιωσα που έφυγα. Μετά από δύο εβδομάδες πήρα αυτό που είχα ανάγκη και θα ήμουν έτοιμος να γυρίσω αλλά το τηλέφωνο δεν κτύπησε ποτέ. Κανείς δεν με ρώτησε ποτέ τι κάνω ή αν το ξανασκέφτηκα και το σωματείο προχώρησε στην πρόσληψη του Γκρέιαμ» παραδέχθηκε αργότερα για την αποχώρηση ο «βασιλιάς Κένι» διαψεύδοντας τον Ρόμπινσον ο οποίος είχε υποστηρίξει εκείνη την εποχή «η επιστροφή του είναι κάτι που κανονίζεται, η πόρτα είναι ανοικτή».

 

Χρειάστηκε όμως να περάσουν σχεδόν 20 χρόνια για να ανοίξει πραγματικά. Και με μικρή εξαίρεση ένα κομμάτι της θητείας του Ρόι Ίβανς στα τέλη της δεκαετίας του 90, του Ζεράρ Ουγιέ το 2002, και πριν από δύο χρόνια με τον Ράφα Μπενίτεθ στον πάγκο η Λίβερπουλ σε καμία περίπτωση δεν …απείλησε σοβαρά να επιστρέψει στον θρόνο του αγγλικού πρωταθλήματος.

 

Κάτι που είναι το ζητούμενο για τους οπαδούς της οι οποίοι είδαν τους διαδόχους του Νταλγκλίς να κατακτούν τρόπαια ( το κύπελλο Αγγλίας ο Σούνες το 1992, το Λιγκ Καπ ο Ρόι Ίβανς τρία χρόνια μετά), το Κύπελλο Αγγλίας, το Λιγκ Καπ και το ΟΥΕΦΑ ο Ζεράρ Ουγιέ το 2001 και το Λιγκ Καπ με τον ίδιο προπονητή δύο χρόνια μετά και πάνω απ’ όλα φυσικά το Τσάμπιονς Λιγκ το 2005 με το θαύμα της Πόλης) αλλά να μην γεύονται ποτέ τη χαρά του 19^ου τίτλου της ιστορίας του σωματείου που εξακολουθεί να στοιχειώνει τους «κόκκινους». Και ελπίζουν ότι στο πρόσωπο του «βασιλιά Κένι» που επέστρεψε στο θρόνο του εδώ και κάτι λιγότερο από δύο μήνες θα μπορέσουν να ζήσουν αυτή την σπουδαία εμπειρία σύντομα. Έστω και αν προηγούμενα το αντίπαλο δέος που ακούει στο όνομα Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ χάρη στο δικό της αξεπέραστο Σκωτσέζο προπονητή πιθανόν να τους έχει ξεπεράσει και στη συγκομιδή του συγκεκριμένου τροπαίου.

 

Αλλά αυτή είναι μία άλλη εξίσου οδυνηρή, για τους «κόκκινους» ιστορία που δυστυχώς για εκείνους , αντίθετα από την απροσδόκητη φυγή του Νταλγκλίς πριν από 20 ακριβώς χρόνια, δεν είναι απλά ένα κομμάτι μιας παλιάς ιστορίας αλλά μία διαδικασία σ’ εξέλιξη. Και η αντεπίθεση της Λίβερπουλ και σ’ αυτό το μέτωπο είναι μία αποστολή που οι φίλοι της κορυφαίας ομάδας του Μέρσισαιντ πιστεύουν ότι ο για 2^η φορά προπονητής τους έχει τα προσόντα να φέρει εις πέρας. Και να ξεκινήσει πιθανόν ένα νέο χρυσό κύκλο υπεροχής της Λίβερπουλ στο αγγλικό , και πιθανόν όχι μόνον, ποδόσφαιρο. Το παιχνίδι έχει απλά ξαναρχίσει……..

 

Σ.Σ.: Με αφορμή την οδυνηρή σημερινή επέτειο της αιφνίδιας φυγής του Κένι Νταλγκλίς από τον πάγκο της Λίβερπουλ το england365.gr θα ας θυμίσει αύριο με λεπτομέρειες τον αλησμόνητο εκείνο ντέρμπι του Μέρσαϊντ που έμελλε να είναι το τελευταίο της πρώτης θητείας του Σκωτσέζου τεχνικού στον πάγκο των «κόκκινων» καθώς και τις αναμνήσεις ορισμένων από τους μεγάλους του πρωταγωνιστές.