Ο Ράμσεϊ και η «αλλαγή»

 

Αυτός είναι που μας θύμισε τη συμβολή του Ράμσεϊ στην αλλαγή της αγωνιστικής τακτικής της εθνικής Αγγλίας, που έφερε και τη μόνη διάκριση των Αγγλων σε επίπεδο εθνικής ομάδας (μετά ξεκίνησε και μια άλλη μεγάλη συζήτηση για την τύχη των Αγγλων στο επερχόμενο Μουντιάλ, αλλά την παρακάμπτω διότι είχαμε πιει αρκετά και το θέμα είναι ιδιαίτερα βαρετό).

 

Να θυμίσω ότι ο  Ράμσεϊ, πριν αναλάβει την εθνική Αγγλίας, είχε ήδη κάνει ένα θαύμα με την Ιπσουιτς, την οποία πήρε από την τρίτη κατηγορία και με δύο μεταγραφές μόνο την ανέβασε στην πρώτη και την έκανε πρωταθλήτρια. Και αυτό το θαύμα το πέτυχε εισάγοντας μια αλλαγή στην τακτική. Ολοι στην Αγγλία χρησιμοποιούσαν ακόμη το WM στα τέλη της δεκαετίας του '50 και ο Ράμσεϊ, ο οποίος είχε πάρει τα μαθήματά του από το μεγάλο «σκαμπίλι» της Ουγγαρίας το '53 και είχε δει το 4-2-4 της Βραζιλίας στο Μουντιάλ του '58, εκμεταλλεύθηκε αυτή τη... δυσκοιλιότητα των συμπατριωτών του απέναντι στην τακτική και άρχισε να χρησιμοποιεί ένα σύστημα που έμοιαζε μάλλον περισσότερο στο 4-3-3 που χρησιμοποίησε η Βραζιλία στο Μουντιάλ του '62 παρά στο 4-2-4 του '58, αν και το στυλ παιχνιδιού ήταν πολύ διαφορετικό.

 

Αυτό το 4-3-3 του Ράμσεϊ, το σκαλοπάτι για το 4-4-2, ήταν το «κλικ» που έδωσε στην Αγγλία ανταγωνιστική ταυτότητα και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966. «Πιστεύουμε στο γρήγορο ξεπέταγμα από την άμυνα», είχε πει ο Ράμσεϊ σε μια συνέντευξή του στο BBC. «Μια ομάδα που μόλις έχει χάσει μια επίθεση, είναι περισσότερο ευάλωτη. Αν θα έπρεπε να προτείνω έναν ιδανικό αριθμό από πάσες που σε βγάζουν σε θέση βολής, θα έλεγα τρεις». Ο Νόμπι Στάιλς, ο -τηρουμένων των αναλογιών- Μαλουντά του Ράμσεϊ στην εθνική του '66, είχε πει ότι «η βασική ιδέα του Αλφ ήταν ότι όσο λιγότερες πάσες κάνεις τόσο λιγότερες πιθανότητες έχεις να κάνεις λάθος μπαλιά. Είναι προτιμότερο να κάνεις τρεις καλές και απλές μπαλιές, παρά δέκα, από τις οποίες σίγουρα μία θα είναι λάθος και θα τα χαλάσει όλα. Πρέπει να είσαι σε θέση να κάνεις σουτ με την τρίτη μπαλιά. Και μπορούσες να το κάνεις με τον τρόπο που έπαιζε η ομάδα».
  
Τα σπουδαία είναι απλά

Μπορεί η φιλοσοφία του Ράμσεϊ, όπως την παρουσιάζει ο Στάιλς, να μοιάζει σήμερα πολύ απλή -σχεδόν απλοϊκή-, αλλά τότε αποτελούσε φιλοσοφία νεωτεριστική, που γεννήθηκε ύστερα από πολύχρονη παρατήρηση του παιχνιδιού. Σχολιάζοντας τότε τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας του, της Ιπσουιτς, η εφημερίδα «The Times» έγραψε «δεν χρειάζεται ερμηνείες -οι ποδοσφαιριστές της κάνουν απλά πράγματα με ακρίβεια και ταχύτητα. Δεν υπάρχουν περιττά στοιχεία στο παιχνίδι τους. Δεν είναι συναρπαστική ομάδα και δεν προκαλεί καρδιοκτύπια. Ισως, τελικά, να είναι αρετή να είσαι ένας τίμιος και εργατικός ποδοσφαιριστής». Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά σκέφτομαι ότι στο προχθεσινό παιχνίδι της Ιντερ εναντίον της Μπάρτσα ο Μουρίνιο έκανε αυτό ακριβώς, μόνο που πρόσθεσε και το στυλ. Δεν το έκανε όπως -ας πούμε- θα το έκανε ο Χερέρα, παίζοντας καταστροφικό ποδόσφαιρο. Η Ιντερ έπαιξε όμορφα και ήταν καλύτερη, διότι ο προπονητής της ήξερε πώς να τοποθετηθεί τακτικά απέναντι στα δύο βασικά ζητήματα του παιχνιδιού. Την κατοχή και τους κενούς χώρους. Αραγε, μπορεί να έχει εξίσου αποτελεσματικές απαντήσεις και στη ρεβάνς;