Οι χειμερινές διακοπές, ο άκρατος επαγγελματισμός και το βρετανικό χρώμα

Δεν είναι λίγες (και μάλιστα λίαν εξέχουσες) οι προσωπικότητες στο ποδόσφαιρο της χώρας που επιθυμούν να ακολουθήσει το παράδειγμα της συντριπτικής πλειοψηφίας εκείνων της Βόρειας και Κεντρικής ακόμα Ευρώπης που έχουν προ πολλού επιλέξει (ή αν προτιμάτε αναγκαστεί) να βάζουν για αρκετές εβδομάδες φρένο στις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις.

 

Με τον τρόπο αυτό οι πέραν της Μάγχης Ευρωπαίοι αφενός μεν αποφεύγουν τα βάσανα των πάμπολλων αναβολών ή και διακοπών αγώνων στην καρδιά του χειμώνα και αφετέρου εξασφαλίζουν την ξεκούραση των ομάδων περίπου στα μισά της διαδρομής ώστε να επιστρέψουν εν ευθέτω χρόνω με νέες δυνάμεις. Προφυλάσσονται παράλληλα τόσο οι ποδοσφαιριστές από τον αυξημένο κίνδυνο τραυματισμών που συνοδεύουν συχνά τις καιρικές αντιξοότητες όσο και οι αγωνιστικοί χώροι από την ταλαιπωρία στην οποία τους υποβάλλουν οι τελευταίες. Αλλά ακόμα και φίλαθλοι από τις δυσκολίες που και για εκείνους προξενούν οι πάγοι , τα χιόνια και οι βροχές του χειμώνα.

 

Όλοι έχουν κάτι να κερδίσουν λοιπόν από αυτό το αγωνιστικό στοπ εν μέσω χειμώνα; Ασφαλώς και πολλοί από τους προαναφερθέντες έχουν. Και πολύ περισσότερο οι νεόκοποι υποστηρικτές αυτής της επιλογής που κατά την ταπεινή μου γνώμη απλά το κάνουν ορμώμενοι από τις ανάγκες του άκρατου επαγγελματισμού. Σίγουρα δεν μπορεί κανείς να επικρίνει την ευαισθησία των ανθρώπων που τρώνε ψωμί (και συνήθως πολύ περισσότερα) από το ποδόσφαιρο, πάνω στο επίμαχο θέμα αυτό. Από την άλλη όμως ποτέ δεν είδα (και συνεχίζω ακούραστα να διατηρώ τούτο το …μειονέκτημα) με καλό μάτι την φιλοσοφία «για τα λεφτά τα κάνεις όλα». Διότι επαγγελματισμός πρώτα και πάνω από όλα σημαίνει χρήμα. Είναι το τελευταίο δυστυχώς ή ευτυχώς (ανάλογα με το στρατόπεδο που ανήκει κανείς) η …ενέργεια πίσω από τους επαγγελματίες . Η αν θέλετε η Γη της επαγγελίας για αυτούς. Υπάρχει όμως και μία άλλη πλευρά και … τεράστια παράδοση που την συντροφεύει. Εκείνη που θέλει το ποδόσφαιρο να είναι λατρεμένο πρώτα και πάνω από όλα επειδή είναι παιχνίδι. Και μάλιστα για πολλούς το όπιο των (φτωχών) λαών. Και εκείνοι που συνθέτουν την συντριπτική πλειοψηφία της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής οικογένειας και αποτελούν την «ψυχή» της «μπάλας» είναι σίγουρα εκτός λογικής «we’re only in it for the money” όπως έλεγε ειρωνικά ο ένας και μοναδικός (και δυστυχώς αείμνηστος εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες) Φρανκ Ζάππα.

 

 

Εκείνοι που δεν μπορούν δηλαδή να ζήσουν μακριά (χρονικά και τοπικά) από τη μεγάλη τους αγάπη. Τη «στρογγυλή θεά» και τους μάγους της. Που θέλουν να είναι κοντά τους βρέξει , χιονίσει. Και σίγουρα στην συγκεκριμένη κατηγορία ανήκει σχεδόν σύσσωμος ο φίλαθλος κόσμος στην Αγγλία (και την Σκωτία ασφαλώς). Τουλάχιστον όσοι έχουν στους ώμους τους πάνω από τρεις δεκαετίες ζωής. Εκείνοι δηλαδή που μέσα στη ψυχή και το μυαλό τους φωλιάζει η παράδοση της μεγάλης εορταστικής φιέστας του ποδοσφαίρου στην καρδιά του χειμώνα. Η συνήθεια που έχει γίνει λατρεία από …αρχαιοτάτων χρόνων οι Βρετανοί να υποδέχονται τις κορυφαίες για αυτούς Γιορτές (Χριστούγεννα και Νέο Έτος) μέσα στα γήπεδα.

 

Και παρά τα για το αντίθετο αιτήματα γιγάντων όπως οι σερ Άλεξ Φέργκιουσον και Αρσέν Βενγκέρ (για να ονομάσουμε τους δύο σημαντικότερους από τους θιασώτες της χειμέριας διακοπής (νάρκης;) μία τέτοια επιλογή θα στερούσε από το βρετανικό ποδόσφαιρο μεγάλο μέρος από τη μοναδικότητα του. Από εκείνο το ξεχωριστό του χρώμα για το οποίο το αγαπήσαμε , αγαπάμε και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Κόντρα στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης που δυστυχώς έχει εισβάλει και στο Νησί και φυσικά δεν έχει αφήσει άθικτο και το πιο αγαπημένο των σπορ. Αυτό που οι Άγγλοι έμαθαν στον κόσμο και με το δικό τους τρόπο συνεχίζουν να το κάνουν. Δίχως αμφιβολία με αρκετά μειονεκτήματα αλλά και με αρετές ανάμεσα στις οποίες είναι και αυτό το αδιάκοπο της σεζόν και δη ο εορταστικός αγωνιστικός πυρετός στην καρδιά κάθε χειμώνα. Έστω όταν και όσο ο τελευταίος το επιτρέπει.