Τα καλά μου στην Ευρώπη

Άλλη μία ισοπαλία. Η τέταρτη σε έξι παιχνίδια στους ομίλους. Λίγες νίκες μεν, αλλά αήττητοι δε. Με τι σύνθεση όμως, έτσι; Χωρίς τα αστέρια μας και με δέκα διαφορετικούς παίκτες από το τελευταίο ματς στο πρωτάθλημα. Μόνο ο Σκρτελ έπαιζε που ήταν και αρχηγός. Βασικός ήταν ο Γουίλσον στη δεύτερη συμμετοχή του. Βασικός και ο Έκλεστον στο ντεμπούτο του! Αλλαγή του ο Πατσέκο! Ε λοιπόν με αυτή την ενδεκάδα μια χαρά ήταν η ισοπαλία όπως και οι προηγούμενες ισοπαλίες που πήραμε. Γιατί εκτός έδρας στα υπόλοιπα παιχνίδια πάλι με μεγάλες ελλείψεις κατεβήκαμε, αφού ο προπονητής θέλησε να ξεκουράσει τους βασικούς μας παίκτες για τη μάχη του πρωταθλήματος.

Και που καταλήγουμε; Να παλεύουμε για άλλη μια χρονιά στην Αγγλία να μπούμε απλά στις θέσεις που οδηγούν στην Ευρώπη με τους βασικούς μας παίκτες παρόντες και στην Ευρώπη με δεύτερες και τρίτες επιλογές να βγαίνουμε εύκολα πρώτοι και να νιώθουμε ότι είμαστε φαβορί για τη διοργάνωση. Το λένε οι παίκτες στις δηλώσεις τους και το αισθανόμαστε και εμείς στο Άνφιλντ, όποτε βλέπουμε την ομάδα. Είναι το κοστούμι και η ιστορία μας εκεί. Άλλη ατμόσφαιρα.

Δεν ξέρω αν χαίρομαι ή αν στενοχωριέμαι για αυτό, αλλά ξέρω ότι για άλλη μια χρονιά κατηγορούμε την έλλειψη βάθους στο ρόστερ, η οποία κάνει όμως την εμφάνισή της μόνο στο πρωτάθλημα. Στην Ευρώπη πάλι μοιάζουμε υπερπλήρεις. Κι εγώ για να μη χάσω τα λογικά μου, ελπίζω σε άλλη μία ευρωπαϊκή διάκριση και ας πατώσουμε στην Αγγλία. Ας βγαίνουμε στην Ευρώπη μόνο ως πρωταθλητές «Ευρώπης». Ας είναι. Εμείς θα τραγουδάμε.

Νίκος Καραμίχος