Σε μία γωνία του «Ολντ Τράφορντ», την Κυριακή είχε σηκωθεί ένα πανό…You’ll never win the league, έγραφε και ήταν μία ακόμη θλιβερή υπενθύμιση προς τους φίλους της Λίβερπουλ, πως ο τελευταίος τίτλος πρωταθλήματος πήγε στην τροπαιοθήκη τους πριν δύο δεκαετίες!
Το ίδιο πανό είχε αναρτηθεί κάποτε από τους Liverpudlians τον Μάιο του 1992, όταν η Γιουνάινεντ (χωρίς τίτλο τότε για 26 συναπτά έτη) επισκεπτόταν το «Ανφιλντ».
Η Λιντς Γιουνάινεντ περίμενε ένα θαύμα, για να αρπάξει τον τίτλο, και η Λίβερπουλ της έκανε τη χάρη νικώντας 2-0 τους αιώνιους αντιπάλους της. Από την επόμενη χρονιά η Γιουνάινεντ αφού πρώτα έσπασε την γκίνια και πήρε το πρώτο πρωτάθλημα από το 1967, άρχισε το δικό της σερί όπως η Λίβερπουλ νωρίτερα. Οι 7 τίτλοι που είχε τότε έγιναν αισίως 18 και έπιασε τη Λίβερπουλ και τώρα σε μία κούρσα που δείχνει ανοιχτή μεν αλλά την οδηγεί η ομάδα του Φέργκιουσον λίγοι θα πήγαιναν κόντρα της! Έχει και την ποιότητα και την ικανότητα να πάρει τον τίτλο κάτι που θα σημαίνει και νέο ρεκόρ διαδοχικών κατακτήσεων από μία ομάδα. Η Γιουνάινεντ έχει ξαναπάρει τρεις σερί τίτλους μεταξύ του 1999 και του 2001 αλλά αυτό το έχει κάνει και η Λίβερπουλ (1982, 1983, 1984) αλλά και η Αρσεναλ (1934,1935,1936) και η Χάντερσφιλντ (1923,1924,1925). Αυτό λοιπό που θέλει ο Σερ Αλεξ Φέργκιουσον είναι να ξεπεράσει τον ..εαυτό του κάτι δύσκολο όταν έχεις δύο ντουζίνες τίτλους σε αυτή τη θέση και έχεις κάνει τα πάντα!
Όμως αυτή η Γιουνάιτεντ δείχνει πάντα έτοιμη σε αυτό το κρίσιμο κομμάτι της σεζόν, μετά τον Γενάρη και κακά τα ψέμματα είναι αυτή η περίοδος που κερδίζονται οι τίτλοι. Φέτος η Τσέλσι έπρεπε κανονικά να έχει ήδη κατακτήσει τον τίτλο αφού τον Νοέμβριο έκανε ένα σερί επτά αγώνων με μόλις μία νίκη και παρόλα αυτά ήταν πάντα μπροστά στη βαθμολογία μέχρι και την περασμένη εβδομάδα! Όμως επειδή κανείς δεν κερδίζει πρωτάθλημα με τα λόγια, η Γιουνάινεντ ξανάγινε φαβορί με την κυριακάτικη νίκη της επί της χλωμής Λίβερπουλ και επί της ουσίας φοβάται πιο πολύ την εκπληκτική Αρσεναλ του Βενγκέρ. Οι «κανονιέρηδες» που άρχισαν το καλοκαίρι ως επίφοβοι για να μείνουν εκτός τετράδας από τη Μάντσεστερ Σίτι κάλυψαν δύο φορές μέσα στην σεζόν κάλυψαν τεράστιες διαφορές από την κορυφή. Τον Νοέμβριο έμειναν πίσω δώδεκα πόντους από την Τσέλσι μετά την ήττα τους στο Emirates από τους αντιπάλους της, αλλά τους έπιασε στην κορυφή τον Γενάρη! Ύστερα ήρθαν οι δύο κολλητές ήττες από Γιουνάινεντ και Τσέλσι για να ξαναβρεθεί εννιά πόντους πίσω, αλλά και πάλι η Αρσεναλ έφερε τούμπα τη λογική πιάνοντας κορυφή το περασμένο Σάββατο έστω και για 24 ώρες!
Το πρόγραμμα που ακολουθεί είναι το μεγάλο της ατού και αν καταφέρει ο Βενγκέρ να οδηγήσει την ομάδα του σε αυτό το πρωτάθλημα τότε θα είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του από την μέρα που έφτασε στο νησί το 1996. Μεγαλύτερη και από το αήττητο πρωτάθλημα του 2004 γιατί τότε διέθετε παίκτες μπαρουτοκαπνισμένους σε μεγάλα ματς και είχαν ήδη γευτεί την χαρά των τίτλων. Αντίθετα τώρα έχει πολλά νέα παιδιά και αν τελικά δεν πάρει το πρωτάθλημα να υπάρχει μία μόνο ευθύνη του Αλσατού: που τον Γενάρη δεν πήγε να αποκτήσει έναν killerσέντερ φορ που θα είχε το εύκολο γκολ και που θα λειτουργούσε ευεργετικά η παρουσία του και για τον Μπέντνερ και που θα είχε ήδη «κλειδώσει» με την παρουσία του τον τίτλο!
Η αλλαγή προπονητή στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με τον Μαουρίσιο Ποτσετίνο στη θέση του Μάικλ Κάρικ, δεν θα λύσει από μόνη της το πρόβλημα. Ο Αργεντινός είναι ικανός και αποδεδειγμένα αποτελεσματικός για ομάδα που διεκδικεί πράγματα στην Premier League. Το βασικό εμπόδιο ωστόσο παραμένει η παντελής έλλειψη σχεδιασμού και ανθρώπων που καταλαβαίνουν ποδόσφαιρο στη διοίκηση. Από τότε που ο σερ Τζιμ Ράτκλιφ και η ομάδα του ανέλαβαν το ποδοσφαιρικό κομμάτι, το μόνο που δεν έχει γίνει είναι… σχεδιασμός.
Για ακόμα μια φορά η Λίβερπουλ δέχτηκε τρία γκολ σε ευρωπαϊκό παιχνίδι. Στις δύο προηγούμενες αναμετρήσεις κατάφερε να σκοράρει πολύ περισσότερα από τον αντίπαλο και να πάρει τη νίκη. Στην Κωνσταντινούπολη, ωστόσο, εμφανίστηκε ξανά το πρόβλημά της σε μια πολύ δύσκολη έδρα. Αυτό που κυρίως ξεχωρίζει είναι πως ο άνθρωπος που της έλυσε το πρόβλημα κάτω από τα δοκάρια το 2018, ο Άλισον, αποτελεί πλέον βασικό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί μέχρι το καλοκαίρι, οπότε και λήγει το συμβόλαιό του. Οι τραυματισμοί τον έχουν επιβαρύνει και σε κάποιες περιπτώσεις οι αντιδράσεις του πλέον είναι αρκετά αργές, ενώ το παιχνίδι του με τα πόδια που ποτέ δεν ήταν το δυνατό του σημείο, τώρα πλέον φαίνεται ακόμα περισσότερο ως πρόβλημα, κάτι που έγινε και στον αγώνα με την Άρσεναλ την Κυριακή.
Πριν ενάμιση χρόνο περίπου, η Νότιγχαμ Φόρεστ συνέτριψε τη Μπράιτον με 7-0 και οι οπαδοί ζητούσαν το κεφάλι του Φάμπιαν Χούρτζελερ, όμως ο Τόνι Μπλουμ, ο ιδιοκτήτης της ομάδας, δεν λειτουργεί έτσι, δεν πανικοβάλλεται στις κακές βραδιές και δεν αλλάζει προπονητή με το πρώτο στραβοπάτημα. Και αυτή είναι η διαφορά.
Η τελετή της Χρυσής Μπάλας 2026 απόψε στο Λονδίνο (London Palladium) - για πρώτη φορά εκτός Γαλλίας, σε αναγνώριση του πρώτου νικητή του θεσμού, του Σερ Στάνλεϊ Μάθιους το 1956 - έχει και βασικό υποψήφιο που είναι Άγγλος: ο αρχηγός της εθνικής και επιθετικός της Μπάγερν Μονάχου, Χάρι Κέιν. Σε έναν θεσμό που έχει εκτοξευτεί σε δημοτικότητα κυρίως χάρη στη μεγάλη και πολυετή κόντρα του Μέσι με τον Ρονάλντο, θεωρώ πως ο Κέιν είναι ξεκάθαρο φαβορί και δίκαια, αν και προσωπικά δεν μου λέει τίποτα απολύτως εδώ και δύο δεκαετίες, αυτό το βραβείο!
