Κάποτε ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον , πεισμωμένος από την αποτυχία του να αποκτήσει τον Αλαν Σίρερ που είχε προτιμήσει την Μπλάκμπερν για να δουλέψει με τον Κένι Νταλγκλίς, βγήκε στην αγορά και αγόρασε πανάκριβα τον Αντι Κόουλ. Παρά τα πολλά γκολ που έβαζε ο πρώην φορ της Νιούκαστλ, ο σερ Αλεξ δεν έκρυψε πως έψαχνε και για έναν ακόμη επιθετικό. Και μάλιστα χωρίς πολλά χρήματα.
«Σημασία δεν έχει πόσο θα κοστίσει αλλά πόσα γκολ θα βάλει» ήταν η απάντηση του σε ερώτηση δημοσιογράφου. Ύστερα βγήκε στην αγορά και βρήκε τον άγνωστο Ολε Γκούναρ Σόλσκιερ με 1,5 εκατομμύριο λίρες από τη νορβηγική Μόλντε. Τα γκολ του μικρόσωμου Νορβηγού έγραψαν ιστορία και κυρίως εκείνο με το οποίο η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1999 στη Βαρκελώνη στη δραματική ανατροπή με την Μπάγερν.
Μία δεκαετία και πλέον αργότερα, ο Φέργκιουσον κάνει και δεύτερη «κλοπή του αιώνα» αποκτώντας με μόλις έξι εκατομμύρια λίρες, τον Ερνάντεζ. Ο Μεξικανός πέτυχε φέτος 20 γκολ, αλλά όλα ήταν υπερπολύτιμα στην προσπάθεια της ομάδας του. Πάλι βρήκε δίχτυα την Κυριακή απέναντι στη Τσέλσι όπως είχε κάνει και στο Τσάμπιονς Λιγκ και απέδειξε πόσο σημαντική μεταγραφή ήταν. Πριν το Μουντιάλ όταν ανακοίνωνε η Γιουνάιτεντ την απόκτηση του, όλοι απόρησαν. Ένα χρόνο μετά δεν χρειάζεται να απορούν πια αφού παίκτης με τόσο καθοριστική συμβολή στην κατάκτηση τίτλου από ομάδα , με τόσο μικρό κόστος δεν πρέπει να υπήρξε στο αγγλικό ποδόσφαιρο ποτέ! Και αποδεικνύει η περίπτωση του πόσο σημαντικός παραμένει για την Γιουνάιτεντ ο άνθρωπος που έφτασε κοντά στην απόλυση τρεις τουλάχιστον φορές, στα πρώτα τέσσερα άτιτλα χρόνια στου στο Ολντ Τράφορντ: ο Σερ Αλέξ Φέργκιουσον.
Ο άνθρωπος που άλλαξε τη ροή της ιστορίας για την Γιουνάιτεντ , η οποία το 1986 όταν την ανέλαβε έφτανε τις δύο δεκαετίες χωρίς πρωτάθλημα, με μόλις τρεις τίτλους σε αυτό το διάστημα. Ένα τέταρτο του αιώνα μετά, με 12 πρωταθλήματα, αρκετά Κύπελλα και Λιγκ καπ και κυρίως δύο τσάμπιονς Λιγκ και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων, ο πιο πετυχημένος Βρετανός τεχνικός όλων των εποχών επιβεβαιώνει πως αυτός παραμένει ο αληθινός σταρ της Γιουνάιτεντ και όχι όλα τα αστέρια που πέρασαν από την ενδεκάδα της αυτό το διάστημα.
Και μην ξεχνάμε πως μιλάμε για τον προπονητή που κάποτε πήρε
μέσα σε μόλις 7 χρόνια τρία πρωταθλήματα Σκωτίας, τέσσερα κύπελλα, ένα Λιγκ καπ και ένα Κυπελλούχων (κερδίζοντας
την Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό) με την Αμπερντίν! Ήταν η τελευταία φορά που μία
ομάδα μπήκε σφήνα στο δίπολο της Ρέιντζερς και της Σέλτικ στη Σκωτία. Αυτό και
αν ήταν επίτευγμα!
Η κίνηση του Σερκί στο δεύτερο γκολ της Μάντσεστερ Σίτι στο «Στάμφορντ Μπριτζ» να πάρει την μπάλα από τον Ντοκού, να κάνει προσποίηση και ντρίμπλα και πάλι προσποίηση για σουτ πριν βγάλει την πάσα - αριστούργημα στον Γκέχι, εκτός από την επιβεβαίωση της κλάσης του, ήταν και μια ακόμα απόδειξη πως ο Πεπ αφήνει το ποδοσφαιρικό... εγγόνι να κάνει πράγματα, που από τα παιδιά του ήταν απαγορευμένα! Αυτή η ελευθερία κινήσεων που επέτρεψε σε αυτή τη νέα έκδοση της Σίτι μπορεί να του δώσει τον έβδομο τίτλο του στην Premier League και μπορεί ποιοτικά αυτή η ομάδα να απέχει από την πλήρη έκδοση που κατέκτησε το πρωτάθλημα των 100 πόντων το 2018 ή το επόμενο της επικής κόντρας του 98-97 με τη Λίβερπουλ το 2019, όμως οι στιγμές αυτές αποθεώνουν το προσωπικό ταλέντο!
Πριν από μισό αιώνα, ο Γερμανός τεχνικός Χένες Βαϊσβάιλερ – μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου – είχε πει μια φράση που έμελλε να γίνει διαχρονική: «Δεν μπορούν να φύγουν ποτέ οι 18, άρα φεύγει ο ένας». Το είχε πει όταν ανέλαβε την Μπαρτσελόνα το 1975 και σε λίγους μήνες βρέθηκε σε ανοιχτή σύγκρουση με τον Γιόχαν Κρόιφ, τον απόλυτο ηγέτη της ομάδας. Το αποτέλεσμα; Απολύθηκε και επέστρεψε στη Γερμανία, όπου λίγο αργότερα οδήγησε την Κολωνία στο ιστορικό νταμπλ του 1978. Σήμερα, η ίδια φράση μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ. Στη Λίβερπουλ του Άρνε Σλοτ είναι οι «18» σε ένα ρόστερ που έχτισε ο Ολλανδός (με τη στήριξη της διοίκησης FSG) και η ευθύνη για μισό σπαταλημένο δισ. λίρες είναι και στον Έντουαρντς και στον Χιούζ, αλλά δεν είναι αυτό που κατέκτησε το πρωτάθλημα πέρσι. Και το διαζύγιο είναι αναπόφευκτο!
Για πρώτη φορά από το 1987, η Λιντς Γιουνάιτεντ βρίσκεται στους ημιτελικούς του FA Cup. Μετά την επική πρόκριση επί της Γουέστ Χαμ στα προημιτελικά (2-2 και νίκη στα πέναλτι), η ομάδα του Ντάνιελ Φάρκε θα αντιμετωπίσει την Τσέλσι στο «Wembley». Το ζευγάρι αυτό δεν είναι τυχαίο. Φέρνει πίσω έντονες, σχεδόν μυθικές αναμνήσεις από τον συγκλονιστικό τελικό του 1970, έναν αγώνα που σημάδεψε όχι μόνο την ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, αλλά και την τηλεοπτική ιστορία στην Ελλάδα.
Μπορεί το φιλικό με την Ιαπωνία να έληξε με ήττα, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: αν κάποιος περιμένει από την Αγγλία να δει κάθε φιλικό σαν να είναι τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου, μάλλον έχει ξεχάσει την πραγματικότητα του ποδοσφαίρου. Από το 1994 και μετά, προκρίνεται αδιάλειπτα σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις – EURO και Μουντιάλ – χωρίς να χρειάζεται να περάσει από δραματικές διαδρομές. Αυτό δεν είναι τύχη. Είναι σταθερότητα. Και σε μια εποχή που ακόμα και παραδοσιακές δυνάμεις παλεύουν για ένα εισιτήριο, η Αγγλία το εξασφαλίζει σχεδόν με κλειστά μάτια.