Κάποτε ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον , πεισμωμένος από την αποτυχία του να αποκτήσει τον Αλαν Σίρερ που είχε προτιμήσει την Μπλάκμπερν για να δουλέψει με τον Κένι Νταλγκλίς, βγήκε στην αγορά και αγόρασε πανάκριβα τον Αντι Κόουλ. Παρά τα πολλά γκολ που έβαζε ο πρώην φορ της Νιούκαστλ, ο σερ Αλεξ δεν έκρυψε πως έψαχνε και για έναν ακόμη επιθετικό. Και μάλιστα χωρίς πολλά χρήματα.
«Σημασία δεν έχει πόσο θα κοστίσει αλλά πόσα γκολ θα βάλει» ήταν η απάντηση του σε ερώτηση δημοσιογράφου. Ύστερα βγήκε στην αγορά και βρήκε τον άγνωστο Ολε Γκούναρ Σόλσκιερ με 1,5 εκατομμύριο λίρες από τη νορβηγική Μόλντε. Τα γκολ του μικρόσωμου Νορβηγού έγραψαν ιστορία και κυρίως εκείνο με το οποίο η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1999 στη Βαρκελώνη στη δραματική ανατροπή με την Μπάγερν.
Μία δεκαετία και πλέον αργότερα, ο Φέργκιουσον κάνει και δεύτερη «κλοπή του αιώνα» αποκτώντας με μόλις έξι εκατομμύρια λίρες, τον Ερνάντεζ. Ο Μεξικανός πέτυχε φέτος 20 γκολ, αλλά όλα ήταν υπερπολύτιμα στην προσπάθεια της ομάδας του. Πάλι βρήκε δίχτυα την Κυριακή απέναντι στη Τσέλσι όπως είχε κάνει και στο Τσάμπιονς Λιγκ και απέδειξε πόσο σημαντική μεταγραφή ήταν. Πριν το Μουντιάλ όταν ανακοίνωνε η Γιουνάιτεντ την απόκτηση του, όλοι απόρησαν. Ένα χρόνο μετά δεν χρειάζεται να απορούν πια αφού παίκτης με τόσο καθοριστική συμβολή στην κατάκτηση τίτλου από ομάδα , με τόσο μικρό κόστος δεν πρέπει να υπήρξε στο αγγλικό ποδόσφαιρο ποτέ! Και αποδεικνύει η περίπτωση του πόσο σημαντικός παραμένει για την Γιουνάιτεντ ο άνθρωπος που έφτασε κοντά στην απόλυση τρεις τουλάχιστον φορές, στα πρώτα τέσσερα άτιτλα χρόνια στου στο Ολντ Τράφορντ: ο Σερ Αλέξ Φέργκιουσον.
Ο άνθρωπος που άλλαξε τη ροή της ιστορίας για την Γιουνάιτεντ , η οποία το 1986 όταν την ανέλαβε έφτανε τις δύο δεκαετίες χωρίς πρωτάθλημα, με μόλις τρεις τίτλους σε αυτό το διάστημα. Ένα τέταρτο του αιώνα μετά, με 12 πρωταθλήματα, αρκετά Κύπελλα και Λιγκ καπ και κυρίως δύο τσάμπιονς Λιγκ και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων, ο πιο πετυχημένος Βρετανός τεχνικός όλων των εποχών επιβεβαιώνει πως αυτός παραμένει ο αληθινός σταρ της Γιουνάιτεντ και όχι όλα τα αστέρια που πέρασαν από την ενδεκάδα της αυτό το διάστημα.
Και μην ξεχνάμε πως μιλάμε για τον προπονητή που κάποτε πήρε
μέσα σε μόλις 7 χρόνια τρία πρωταθλήματα Σκωτίας, τέσσερα κύπελλα, ένα Λιγκ καπ και ένα Κυπελλούχων (κερδίζοντας
την Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό) με την Αμπερντίν! Ήταν η τελευταία φορά που μία
ομάδα μπήκε σφήνα στο δίπολο της Ρέιντζερς και της Σέλτικ στη Σκωτία. Αυτό και
αν ήταν επίτευγμα!
Διάβαζε το παιχνίδι πριν καν γεννηθεί η φάση. Προέβλεπε την πάσα, την κίνηση, την πρόθεση του αντιπάλου. Ήταν ο τελευταίος στην άμυνα και ο πρώτος στην επίθεση. Όταν κέρδιζε τη μπάλα – με εκείνα τα εμβληματικά, χειρουργικά σχεδόν τάκλιν ή με μια απλή, κομψή πρόβλεψη – δεν την έδινε απλώς στον διπλανό. Την έπαιρνε και ξεκινούσε την αντεπίθεση. Η άμυνα της Μίλαν δεν ήταν τείχος. Ήταν ορχήστρα. Και ο Μπαρέζι κρατούσε την μπαγκέτα. Το άκουσμα του θανάτου του, σκόρπισε θλίψη όχι μόνο στους φίλους της Μίλαν εκεί που πέρασε όλη του την καριέρα αλλά σε οποιονδήποτε αγάπησε αυτό το άθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο!
Ο Ρόδρι ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής των δύο σημαντικότερων αγώνων της Ισπανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Με διαφορά ο κορυφαίος στον ημιτελικό κόντρα στη Γαλλία και στη συνέχεια πολύ σημαντικός και στον τελικό, στην κατάκτηση του τροπαίου απέναντι στην Αργεντινή. Όπως όμως κάθε Ισπανός ποδοσφαιριστής, στο πίσω μέρος του μυαλού του θα ήθελε κάποια στιγμή να παίξει είτε στη Ρεάλ είτε στην Μπαρτσελόνα και ίσως το καλύτερο χρονικό σημείο για να συμβεί κάτι τέτοιο είναι αυτό το καλοκαίρι.
Πάλεψε, αλλά έφυγε από τη ζωή στα 75 του χρόνια, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο. Ο Κέβιν Κίγκαν έφυγε, αλλά η φλόγα του δεν έσβησε. Παραμένει ζωντανή στα δάκρυα που κυλούν ακόμη όταν ακούγεται το You'll Never Walk Alone και στις ιστορίες που διηγούνται παίκτες και φίλαθλοι που τον γνώρισαν από κοντά. Είναι εκεί, στις κραυγές των οπαδών στο St James’ Park του Νιούκαστλ, που τους έκανε να ονειρεύονται.
Στην Αγγλία έχει ξεσπάσει τελευταία μια συζήτηση που μοιάζει περισσότερο με αυτομαστίγωμα παρά με ουσιαστική ανάλυση. Παλιοί διεθνείς σε podcast και αρθρογράφοι υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα του αγγλικού ποδοσφαίρου ξεκινά από τις μικρές ηλικίες: οι νέοι ποδοσφαιριστές δεν έχουν «νοοτροπία νικητή», φοβούνται τη μεγάλη στιγμή και χρειάζονται αναμόρφωση στις ακαδημίες. Λίγα πράγματα μπορούν να ακουστούν πιο μακριά από την πραγματικότητα. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Τα τελευταία 15 χρόνια η Αγγλία έχει κυριαρχήσει στις μικρές ηλικιακές κατηγορίες όπως καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα Ισπανίας. Αρά αλλού είναι το πρόβλημα.