Η Τσέλσι φαβορί, αλλά στο Κύπελλο ο Βενγκέρ «μεταμορφώνεται»!

Από τότε και για πολλά χρόνια ο Μάιος θα γινόταν ο μήνας που όλοι μας λατρεύαμε με παιχνίδια που έκριναν τις διοργανώσεις και για όλους μας ήταν ένας παράδεισος. Βλέπετε τότε η τηλεόραση  έδειχνε είκοσι ματς το χρόνο σε ζωντανή μετάδοση και όχι τη μέρα όπως συμβαίνει σήμερα, οπότε καταλαβαίνω πως για οποιονδήποτε κάτω  από τα 25 που διαβάζει αυτές τις γραμμές μοιάζει εντελώς ακαταλαβίστικο αυτο που κουβεντιάζουμε εδώ!

 

Στη ζωή μου λοιπόν ο τελικός του Κυπέλλου Αγγλίας μπήκε μία μέρα που έβρεχε καταρρακτωδώς!  Ήταν το 1970 και στη χώρα μας οι κεραίες τηλεόρασης που υπήρχαν στα σπίτια ήταν πιο λίγες και από τα αυτοκίνητα!

 

Με τη φωνή του Γιάννη Διακογιάννη το Εθνικό ίδρυμα Ραδιοφωνίας το ΕΙΡ μας πήγαινε στο Γουέμπλει όπου η Τσέλσι θα έπαιζε με τη Λιντς Γιουνάιτεντ. Τα ονόματα του Μπρέμνερ, του Όσγκουντ, του Λόριμερ, του Γκρέι, του Χόλινς του Γουέμπ και του Μπονέτι θα έμπαιναν στην ζωή μας. Οι παίκτες που έβγαιναν μαζί στον αγωνιστικό χώρο, οι πάγκοι των δυο ομάδων δίπλα - δίπλα ακόμα και ο τρόπος απονομής στο τέλος. Το τελετουργικό μοναδικό. Το παιχνίδι εξαιρετικό. Το τελικό 2-2 σήμαινε για πρώτη φορά επαναληπτικό στον 20ο αιώνα.

 

 

Από εκείνο το απόγευμα μαγεύτηκα με τη διαδικασία. Με το όλο σκηνικό.  Η Λιντς εκείνων των παιδικών μας χρόνων ήταν μαγική ομάδα, όπως και η Λίβερπουλ που θαυμάσαμε να κερδίζει την Νιούκαστλ το '74. Όπως και η Αρσεναλ που έκανε το νταμπλ το 1971. Ο πανηγυρισμός του Τσάρλι Τζορτζ στο δεύτερο γκολ εναντίον της Λίβερπουλ χαράχτηκε στο μυαλό!

 

 

Είδαμε καλά ματς κατά καιρούς , αλλά δεν γλιτώσαμε και κάποια που ήταν... σούπα!

 

Το 2-0 της Γουέστ Χαμ με τη Φούλαμ το 1975 για παράδειγμα όπου δύο γκολ του ξανθομάλλη Αλαν Τέιλορ χάρισαν στα «σφυριά» το τρόπαιο. Όπως και το 1-0 της Ιπσουιτς με την Αρσεναλ, που θα μπορούσε να λήξει και 3-0, το 1978,  δεν έλεγε κάτι ιδιαίτερο αλλά τουλάχιστον χάρισε στην εξαιρετική ομάδα που είχε δημιουργήσει ο Μπόμπι Ρόμπσον ένα τίτλο.

 

Ειδαμε  την έκπληξη της Σαουθάμπτον ομαδας Β' κατηγοριας (σημερινή Τσαμπιονσιπ) το 1976 επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μείναμε άφωνοι με την τροπή που πήρε το ματς του 1979 όταν η Γιουνάιτεντ ανέτρεψε το 0-2 σε δύο λεπτά στο τέλος αλλά δέχτηκε αμέσως από την Αρσεναλ και άλλο γκολ όταν ο Άλαν Σάντερλαντ έκανε το 3-2 και επίσης παρακολουθήσαμε την τελευταία φορά που ομάδα από τη Β' κατηγορία (η Γουέστ Χαμ) νικησε σε τελικό όταν λύγισε την Αρσεναλ το 1980.

 

 

Στη δεκαετία του '80 δουλεύοντας πια,  άλλους τελικούς είδα στην τηλεόραση όπως το επικό 3-2 της Τότεναμ επί της Μάντσεστερ Σίτι το 1981 με το σλάλομ του Ρίκι Βίγια, άλλους στο Γουέμπλει όπως τη νίκη της Λίβερπουλ με την Εβερτον 3-2 το 1989, αλλά και την αναπάντεχη επιτυχία της Γουίμπλεντον με τη Λίβερπουλ που προσφερόταν φαβορί στο 1,10,  μικρότερη απόδοση ποτέ στην ιστορία των τελικών του F.A.Cup.

 

Περιέγραψα επίσης τον μοναδικό μου τελικό για την ΕΡΤ το 1990 , το 1-0 της Γιουνάιτεντ με την Κρίσταλ Πάλας (ύστερα από το εκπληκτικό 3-3 στο πρώτο ματς) που ήταν ο πρώτος από τους τίτλους του Σερ Αλεξ με τους «κόκκινους διαβόλους» ενώ το 1985 ήμουν στο στούντιο της ΕΡΤ παρουσιάζοντας την ειδική εκπομπή πριν το 1-0 της Γιουνάιτεντ κόντρα στην Εβερτον παιχνίδι που κρίθηκε από το  γκολ του Γουάιτσαιντ την ώρα που είχε μείνει με 10 παίκτες.

 

Στη δεκαετία του '90 βίωσα την ωραία εικόνα ένα Ελληνόπουλο να μπαίνει στο γήπεδο και να ζει αυτή τη γιορτή αφού ο Νίκος Νταμπίζας απόλαυσε την ατμόσφαιρα στους δύο σερί χαμένους τελικούς της Νιούκαστλ το '98 και το 99.

 

Όταν το Κύπελλο πήγε στο Κάρντιφ τα χρόνια που ανακατασκευαζόταν το Γουέμπλει η Λίβερπουλ πήρε έναν τελικό από το πουθενά με την Αρσεναλ με 2-1 το 2001 χάρη στα γκολ του Μάικλ Όουεν και το 2006 με την απίστευτη ανατροπή στο συγκλονιστικό 3-3 με τη Γουέστ Χαμ με τον Τζέραρντ να σκοράρει με  σουτ από 35 μέτρα στη λήξη!

 

 

Η Τσέλσι εν τω μεταξύ έγινε η ομάδα του 21ου αιώνα στο Κύπελλο αφού πήρε το τρόπαιο το 2000 όταν έκλεινε το παλιό Γουέμπλει (1-0 την Αστον Βίλα) και οταν ξανάνοιξε το 2007 με το τέρμα του Ντρογκμπά απέναντι στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και συνέχισε το 2009, το 2010 και το 2012!

 

 

 

Είδαμε επίσης έναν τελικό βγαλμένο από τα παραμύθια όταν η Πόρτσμουθ έπαιξε με την Κάρντιφ που ήταν στην Τσάμπιονσιπ το 2008, ενώ η Σίτι έβαλε τέλος σε μία αναμονή 35 ετών χωρίς τίτλο παίρνοντας το τρόπαιο με το 1-0 επί της Στόουκ το 2011 ανοίγοντας το δρόμο για τους επόμενους τίτλους.

 

Aπέναντι στη Κρίσταλ Πάλας όπως και το 1990 , τότε που ο Φέργκιουσον κατέκτησε το πρώτο του Κύπελλο με τους «κόκκινους διαβόλους»  και ίσως γλύτωσε την απόλυση πήρε τον τιτλο πριν ένα χρόνο ο Φαν Χάαλ αλλά η Γιουναιτεντ την ίδια μερα τον έστειλε στο ταμείο ανεργιας (ελαφρώς άκομψα)  προκειμένου να φέρει στη θέση του τον Μουρίνιο.

 

Τώρα ο Αντόνιο Κοντε θα κυνηγήσει στη πρώτη του σεζόν το νταμπλ κάτι που με την Τσέλσι είχε πετύχει και ο Κάρλο Αντσελότι το 2010 αλλά και ο Βενγκέρ στην πρώτη γεμάτη του σεζόν στον πάγκο της Άρσεναλ το 1998! Ο Αλσατός που πάει για ρεκόρ FA cup στην ιστορία πήρε ανάσες με τα δυο σερί τρόπαια της Αρσεναλ το 2014 (με  ανατροπή επί της Χαλ) και με το 4-0 επί της Αστον Βίλα το 2015 και μετά  την πρώτη αποτυχημένη σεζόν στον πάγκο με την απώλεια της θεσης στην πρώτη τετράδα και την αποτυχία του να μετέχει και του χρόνου στο Champions League, ύστερα από 19 χρόνια, χρειάζεται όπως το χώμα τη βροχή  την επιτυχία.

 

Η τελευταία φορά που η Τσέλσι ήταν απέναντι στην Άρσεναλ σαν τελικό κυπέλλου Αγγλίας, συνοδεύτηκε με το δεύτερο νταμπλ  της εποχής Βενγκέρ για τους «κανονιέρηδες».

 

Ήταν το 2002 και το 2-0 απέναντι στους μπλε του Κλάουντιο Ρανιέρι ήρθε πολύ εύκολα αφού η διαφορά ποιότητας μεταξύ των δύο ομάδων των τεράστια!, Σε τελικό Κυπέλλου Αγγλίας ειδικα αποφεύγω τα προγνωστικά επειδή έχουν δει τα μάτια μου πολλά αλλά δεν μπορεί κάποιος να μην επισημάνει πως η Τσέλσι μοιάζει αυτή την ώρα όσο καλύτερη από την Άρσεναλ ήταν τότε πριν 15 χρόνια η ομάδα του Βενγκέρ!

 

Και ειδικά με τα αμυντικά προβλήματα που έχει η  ομάδα από το Βόρειο Λονδίνο μοιάζει ως το ξεκάθαρο φαβορί για να επικρατήσει η ενδεκάδα των πρωταθλητών. Αλλά με έναν μαγικό τρόπο, ο Αρσέν Βενγκέρ καταφέρνει και «μεταμορφώνεται» στους τελικούς κυπέλλου Αγγλίας!

 

 

Μπορει πάντως οι πάμπολλοι ξένοι που στο πρωτάθλημα δίνουν χρώμα, αλλά στο Κύπελλο αφαίρεσαν κάτι από την μαγεία, μπορεί οι διάφοροι προπονητές (δυστυχώς και Αγγλοι) που αγνοούν το θεσμό για να σωθούν στην κατηγορία  να αποτελούν βασικούς λόγους της πτώσης της δημοτικότητας που είχε το FA Cup αλλά παραμένει μια διοργάνωση που στα μάτια μου διατηρεί αναλλοίωτη τη μαγεία της!