Ενα καθημερινό μαγικό «ταξίδι»
Καλώς σας βρήκα. Από σήμερα θα τα λέμε καθημερινά από αυτή τη γωνιά που μου παραχώρησαν ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος και ο Τόλης Χριστοφοράκης, κάνοντάς μου μια από τις πιο μεγάλες τιμές της καριέρας μου. Η αγάπη μου για το αγγλικό ποδόσφαιρο είναι γνωστή σε όσους με ξέρουν έστω και λίγο και αυτήν ακριβώς την αγάπη θα έχω την ευκαιρία να… διαδηλώσω εδώ, στο england365. Γράφει ο Γιάννης Μπίλιος
Τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Μετά από τέσσερα χρόνια ενασχόλησής μου με την Πρέμιερ Λιγκ (και όχι μόνο) στο «GoalNews», ήταν αδύνατο να… ζήσω χωρίς να ασχολούμαι με το κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου. Ετσι κι αλλιώς, ποτέ δεν έπαψα να ζω μαζί του: από εκείνο το συννεφιασμένο απόγευμα του 1980, όταν είδα σε μαγνητοσκόπηση την Ιπσουιτς του Μπραζίλ, του Μάρινερ, του Γουόρκ, του Μιούρεν και του Τάισεν να σακατεύει τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 6-0 και τον τερματοφύλακα της ηττημένης Γκάρι Μπέιλι να αποκρούει, παρά τα έξι γκολ, τρία πέναλτι (!) έγινε μέσα μου εκείνο το «κλικ» που κάθε άνθρωπος χρειάζεται για να προσέξει, να αγαπήσει και να ακολουθήσει κάτι.
Από τότε, δεν πέρασε ούτε ένα σαββατοκύριακο (αν εξαιρέσεις αυτά του καλοκαιριού) χωρίς να βάλω σε υψηλή προτεραιότητα όλα όσα συμβαίνουν τα γήπεδα του μακρινού αυτού νησιού: χωρίς να μάθω, να διαβάσω, να δω, να συζητήσω (πολλές φορές με… υπερβολικό πάθος, ομολογώ) για τη μαγεία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Η προτίμησή μου για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι γνωστή και δεδηλωμένη και ζητώ προκαταβολικά την… κατανόησή σας. Αλλά μην περιμένετε να διαβάζετε σε αυτή τη γωνιά μόνο για μια ομάδα. Δεν είναι δυνατόν να μιλάς για αγγλικό ποδόσφαιρο και να μένεις μόνο σε μια ομάδα.
Δόξα τω Θεώ, αν κάτι διακρίνει την Πρέμιερ Λιγκ και διέκρινε πολύ περισσότερο την παλιά Division 1, είναι ότι δεν πρόκειται για πρωτάθλημα της μίας, των δύο ή των τριών ομάδων. Εχει κι αυτή τις διαφορετικές «ταχύτητες» και τα «ράφια» της, αλλά κανείς δεν είναι κομπάρσος ή… τσόντα. Ολοι οι σύλλογοι έχουν λόγο ύπαρξης, όλοι έχουν δικαίωμα να μπουν στο γήπεδο να διεκδικήσουν ό,τι μπορούν και όλοι αντιμετωπίζονται ως ισότιμα μέλη ενός υγιούς συνεταιρισμού. Τη στιγμή που στο (έτερο «κορυφαίο» πρωτάθλημα της Ευρώπης) η Ρεάλ και η Μπαρτσελόνα ρίχνουν τον τεράστιο όγκο τους πάνω από την… τσανάκα με το τηλεοπτικό «γάλα» και το ρουφούν άπληστα, αφήνοντας για τους άλλους συλλόγους κάτι λίγες σταγόνες για να βρέξουν τα… μουσούδια τους, στην Αγγλία ουδείς διανοείται να εκμεταλλευτεί το εκτόπισμά του για να διεκδικήσει κάτι διαφορετικό από ό,τι ισχύει. Αν σε λένε Γιουνάιτεντ ή Λίβερπουλ, μπορείς να εκμεταλλευθείς όπως γουστάρεις το όνομά σου ή να πας να το πουλήσεις στις αγορές Ανατολής και Δύσης. Αλλά εντός του συνεταιρισμού, δεν διαφέρεις σε τίποτα από τη Στόουκ ή τη Σαουθάμπτον. Θα πληρωθείς καλύτερα, μόνο αν πάρεις καλύτερη θέση στη βαθμολογία τον Μάιο. Ή αν έχεις περισσότερα «ζωντανά» ματς –που ακόμα και σε αυτό υπάρχει η προβλεπόμενη ισορροπία.
Όλα αυτά, βέβαια, εκπορεύονται από τον σεβασμό στο άθλημα και στον φίλαθλο, έναν σεβασμό βαθιά ριζωμένο στην αγγλική κοινωνία εδώ και ενάμιση αιώνα. Και κάπως έτσι διαφυλάσσεται η ισονομία του πρωταθλήματος. Κάπως έτσι, η Πρέμιερ διατηρεί την ισορροπία της ακόμα και τώρα που αλώθηκε από αλλοδαπούς ιδιοκτήτες και μάνατζερ. Κάπως έτσι κρατά εμάς τους θιασώτες της αιώνια πιστούς. Ενας από αυτούς είμαι κι εγώ: ένας άνθρωπος που ζει σε μια χώρα με μαγικά νησιά, αλλά το νησί που έχει επισκεφθεί περισσότερες φορές από κάθε άλλο, είναι η… Αγγλία. Αυτό το «ταξίδι» θα κάνω καθημερινά από εδώ. Από το england365. Καλώς σας βρήκα.